سهم غیرقابل انکار سرخابی ها و کوتاهی مدیران

در سال های اخیر هرگاه AFC (کنفدراسیون فوتبال آسیا) یک جدول رو کرده که در آن به آمار تماشاگران هفتگی مسابقات لیگ قهرمانان آسیا اشاره شده، پرسپولیس یا استقلال صدرنشین جدول شده اند و با اینکه امکانات و تأسیسات در کشورهای عرب خاورمیانه بسیار بهتر از ایران است (و این ارزش گذاری طبعاً به شرق قاره هم بسط می یابد) وقتی بحث شور عمومی به میان می آید، هیچکس را یارای برابری با ایران و بخصوص سرخابی های تهرانی نیست.

 به همین خاطر و چندین و چند مسأله دیگر است که باید پرسید سران ورزش و مدیران منتخب آنها در رأس این دو باشگاه چه کرده اند تا حافظ این جایگاه باشند و عملکردشان به چه شیوه بوده که اینک سرخابی ها در وضعیتی نامتعادل و سرشار از فراز و فرود به سر می برند. وقتی از دیدگاه اقتصادی به وضعیت پرسپولیس و استقلال نگاه می کنیم جز بدهکاری های عظیم و افسوس های فراوان چیزی را نمی یابیم و زمانی که بحث مدیریت توانمند برای حل معضلات فنی و راهبردی و کارآیی های لجستیکی مطرح می شود باز افرادی در حال سخن گفتن و اظهارنظر می بینیم که متخصصان اول فوتبال نیستند و برخی از آنها آمده اند تا از طریق فوتبال به شهرتی برسند که در ادوار بعدی زندگی شان یاور آنها باشد و یک پل ترقی برایشان به حساب آید.

از جمله وظایف تعیین شده برای مدیران متعددی که طی شش، هفت سال اخیر به پرسپولیس و استقلال آمده و بعد از مدت کوتاهی رفته اند، توان درآمدزایی و طراحی فنی درست برای اوجگیری بیشتر بوده و اگر معتقد باشیم در اصل دوم قدم هایی ولو کوچک برداشته شده، در زمینه نخست ناتوان و کم تأثیر ظاهر شده اند. اکبر عباسی ملکی عضو 18 ماه اخیر هیأت مدیره آبی ها که از بازنشستگان یکی از بانک های کشور است، با این بهانه و عنوان به استقلال آمد که پول هایی را برای باشگاه به ارمغان بیاورد که مدیران قبلی در جذب آن ناموفق بوده اند و لابد شما هم می دانید که عملکرد این مقام در استقلال چه بوده و البته اغلب فنی و غیرمالی جلوه کرده است.

حمیدرضا سیاسی در پرسپولیس هرچند پول هایی را به باشگاه آورد اما ماندگارترین کار او برکناری علی دایی از پستی بود که اگر در آن حفظ می شد شاید منافع باشگاه بیشتر رعایت می شد و این صرفنظر از تبعات سفر بدفرجام او و همکارانش به مادرید برای دیدار با سران رئال است. حتی وقتی فوتبالی های کارکشته ای مثل جواد قراب، مسعود معینی و مرحوم منصور پورحیدری در هیأت رییسه استقلال جای گرفتند از نظرات تخصصی آنها به حد کفایت استفاده نشد و اولویت به حرف ها و نظرات متخصصان غیرفوتبالی داده شد و همین معادله برای محمدرضا زادمهر و حسین عبدی در پرسپولیس صدق می کند و همین امروز جعفر کاشانی به رغم سابقه بسیار زیادش در فوتبال به طور اعم و در پرسپولیس به طور اخص تحت الشعاع مدیرانی بوده و هست که به پرسپولیس آمدند و رفتند (یا ماندند) که تخصص نخست شان فوتبال نبوده و حسین نژادفلاح، اکبر طاهری و حمیدرضا گرشاسبی از آن قبیل اند و طیف دیدتان را در مورد کارکشته های کم اثر مانده به حسین کلانی هم بسط بدهید.

برخی سوءمدیریت ها و بعضی سهل انگاری ها سبب شده از دریای توانایی های بالقوه سرخابی های پایتخت برای خوشبخت کردن فوتبال ایران چه در مرزهای خودی و چه در مرزهای دیگر استفاده نشود و درحالی که آسیا آشکارا به آنها عرض ارادت می کند، سیاست های داخلی آنها را کمرنگ و مقروض به صدها نفر و صاحب رکورد پرونده داری در فیفا و AFC کرده و این به جز ضعف در مدیریت و ناتوانی مسوولان در ساماندهی امور نیست. فوتبال ما در حالی تحت فشارهای مالی و بحران های مدیریت قرار دارد که سایر کشورهای آسیا آرزو دارند تیم ملی شان در جام جهانی آنطور بدرخشند که تیم ما امسال درخشید و آسیا درحالی غبطه تماشاگران ما را می خورد و از عشق بیکران مردم به سرخابی ها ابراز حیرت می کند که ما در ساماندهی امور آنها و متقاعد کردن شان در مورد لزوم بمب نینداختن در وسط زمین و در جریان مسابقات هیچ توفیقی نداریم. به واقع ما ثروتی یگانه را داریم که به سبب سوءمدیریت موهبت بهره گیری اکمل از آن را نداریم و صدای تحسین آسیایی ها هم ما را از خواب بیدار نمی کند.