سوار بر بال های آرزو/ زمانی مناسب برای پایان دادن به فترت 42 ساله

از آخرین باری که جام ملت های آسیا را بردیم 42 سال می گذرد اما شاید زمان پایان دادن به این فترت طولانی رسیده باشد. این گمانه زنی فقط بر اساس قرعه آسانی نیست که در مرحله گروهی مسابقات 2019 آورده ایم (و با عراق، ویتنام و یمن همدسته شده ایم) بلکه بر اساس میزان خواست و شوری است که در فوتبال ملی ما وجود دارد و بر مبنای برنامه ها و استحکامی است که کارلوس کی روش شامل حال تیم ملی ما کرده است.

ملی پوشان ما می توانستند در سال 2015 در خاک استرالیا هم به آن دوری طولانی و رنج گران پایان بخشند اما یک بازی بد برابر عراقی که پایین تر از سال های قبلی اش ظاهر شده بود و اخراج مهرداد پولادی (که بچگی کرد) کار دست ما داد و پرونده فوتبال ایران را در مرحله یک چهارم نهایی بست. این فقط ظواهر امر بود زیرا هر چقدر هم که سرمربی پرتغالی ما کوشید تقصیرها را گردن داور استرالیایی آن دیدار بیندازد، ناکامی تیم ملی از این نکته نشات می گرفت که هنوز به نقطه اوج کارآیی اش تحت نظر کی روش نرسیده و به حداکثر کارآیی امکان پذیر برای خود نایل نشده بود.

گذشت سه سال و 4 ماه از آن واقعه تلخ و روزهای ناگوار تیم ملی ایران را به درجه ای از قدرت و خودباوری رسانده که دوره 2019 جام ملت های آسیا را از بهمن ماه امسال نه با سلاح خوش باوری صرف بلکه با اطمینان و امیدی آغاز می کند که از یک قلب قوی و هوش سرشار برمی خیزد. این جوی خروشان که تنظیم تپش آن با کی روش است در آزمون های مختلف سه سال اخیر کار آزموده تر شده و دیگر همان تیمی نیست که در دوره قبلی هر چند امارات را برد اما لغزید و با اینکه صعودی مقتدرانه از گروهش داشت اما با فرهنگ فوتبال بین الملل همان قدر اخت نشده بود که حالا با آن هماهنگ و یکی است.

کی روش البته در کل دوره 7 سال و 2 ماهه زمامداری اش در فوتبال ایران تیم ملی را ذره ذره و قدم به قدم صاحب مقاومت بیشتر و فکر قوی تر و مجهز به سلاح بازی توأم با برنامه و از عامل مضری همچون بازی دیم دور کرده اما اوج جلوه گری این فرآیند از بعد از اتمام جام ملت های 2015 شکل گرفته است. همان جامی که اینک دوست نداریم آن را به یاد بیاوریم زیرا پس از آن امثال شیلی را شکست داده ایم و فقط به نظایر تونس باخته ایم و چون بحث آسیا در میان است 5 سال است که هیچ دیدار رسمی را در این سطح به رقیبی واگذار نکرده ایم و تک باخت مان در دیداری دوستانه مقابل همین عراق در تهران در آخرین روزهای زمستان 1395 بوده است. باید مقاوم بود و از حرکت باز نایستاد و این همان چیزی است که کی روش در دستور کارش دارد و حتی رقبای ما شامل پیم فربیک هلندی جمعه شب پس از قرعه کشی جدیدترین دوره جام ملت های آسیا یادآور شدند که این ایران، قوی ترین تیم فعلی  آسیا است و باید از آن پرهیز کرد.

اینکه چه میزان قدر این تعریف های واقعی و تمجیدهای مبتنی بر حقیقت را می دانیم به خودمان برمی گردد اما تحت هر شرایطی باید از حداکثر توان و تمامی نفرات خود بهره گیریم تا جامی را که آخرین بار به لطف ضربه آزاد تاریخی علی پروین در فینال جام ملت های آسیا 1976 در تهران برابر کویت فتح کردیم زمستان امسال در امارات از نو فراچنگ آوریم. یک حسن مهم جام جهانی پیش رو این است که ملی پوشان را برای میدان دشوار قاره ای شان نیز مهیاتر خواهد کرد و اگر گل زیبای «سلطان» پایان دهنده رویاهای طرابلسی دروازه بان معروف وقت کویت و همتاهای او بود، شاگردان فعلی کی روش باید به خواب های خوش تیم های بیشتری پایان بخشند. چیزی که از توان ذاتی آنها دور نیست و بر بال های آرزوی ما خوش می نشیند.