سومین یورش بزرگ

پرسپولیسی ها از امشب سومین یورش بزرگ خود را به سوی مقام قهرمانی باشگاه های آسیا آغاز می کنند. تک دیدار آغاز کننده این یورش که مسابقه ای خانگی مقابل پاختاکور ازبکستان است طبعاً به تنهایی سرنوشت این تهاجم را مشخص نمی کند اما بخشی از تلاش های پایان ناپذیر سرخ ها برای یافتن «کد»های قهرمانی در آسیا است، مقامی که طی حدود 50 سال برگزاری مسابقات جام قهرمانی باشگاه های آسیا (که از 2002 لیگ قهرمانان قاره نامیده شده) به طرز غریبی از آنها دوری جسته است و یک عنوان دومی، چهار عنوان سومی و یک چهارمی سقف برداشت های آنان از این جام بوده است.

 به دلایل و نشانه های مختلف دو یورش اخیر پرسپولیس به سوی جام و تهاجمی که از امشب شروع می شود، بزرگترین یورش های پرسپولیس برای برچیدن این «برهوت اول نشدن» بوده است. در لیگ قهرمانان آسیا 2017 تیم برانکو ایوانکوویچ صعود پرشکوهی تا نیمه نهایی داشت اما در این مرحله با نتیجه مجموع 2-6 تسلیم الهلال عربستان در شرایطی شد که از وجود حریفش آرامش و ستاره می بارید و از وجود خودش لغزش هایی که برخاسته از ماجراهای اسفبار الحاق دو هفته ای مهدی طارمی به ریزه اسپور ترکیه بود.

درس های آن حضور «شیرین به تلخی گراییده» برای سرخ ها این بود که به رغم تضعیف شدن آشکارشان از نظر نفر و نیرو و سرمایه، لیگ قهرمانان 2018 را با تجربه بیشتر و عزم فزون تر شروع کردند و این عزم چنان قوی بود که حتی کوچ امیری، احمدزاده، محرمی و مسلمان و مصدومیت های مزمن ماهینی و انصاری آن را سرکوب نکرد و این بار تا فینال و زمان رویارویی با حرفه ای های کاشیمای ژاپن پیش رفتند. ناکامی در این مرحله و یک عنوان دومی برای آرزومندان قهرمانی پرسپولیس بسی تلخ بود اما آنها این دلخوشی را داشتند با تیمی که ستاره های آن آدام همتی گمنام و حمیدرضا طاهرخانی ناشناس و البته مردان سرد و گرم چشیده ای مانند سیدجلال، شجاع، کامیابی نیا، عالیشاه و علیپور بودند، کسب دومی چیزی مثل قهرمانی و حتی فراتر از آن است.

یورش سوم در گروهی که پرسپولیس علاوه بر نماینده ازبکستان وادار به رویارویی با السد قطر و الاهلی عربستان نیز هست نمی تواند ناپخته تر و کوچک تر از دو تهاجم قبلی باشد، بخصوص که برانکو و شاگردانش تازه یاد گرفته اند چگونه باشند تا بتوانند حتی نسخه تیم های بسیار پر امکانات تر از خویش را نیز بپیچند. با این حال در تضاد با باورهای عمومی، گروه پرسپولیس چندان آسان تر از گروه استقلال نیست و السد قطر یک بار دیگر حضوری طوفانی در لیگ این کشور داشته و الاهلی هم در سال های اخیر معمولاً دومین قدرت برتر لیگ سعودی ها تلقی شده و بر الاتحاد از شهر جده و همچنین النصر ریاض و الاتفاق و التعاون سایه انداخته است.

انجام دیدارهای رفت و برگشت با الاهلی در مکان هایی به جز خاک ایران و عربستان نیز مشکل اضافه و ویژه ای است که هرچند تیم های ما به آن عادت کرده اند اما هر بار دشواری های خاص خودش را دارد.

با این حال مهم ترین مسأله و دستاورد و نقطه امیدواری سرخ ها این است که بر اثر دو یورش بزرگ قبلی شان به سمت «جام گریزان از قرمز ها» تا چه حد به اصول این کار واقف شده و کلیدهای عبور از دروازه مشکلات را یافته اند. این یک حسن بلاتردید است که اضافه شدن امثال ترابی، رفیعی، شریفی، شیری، بودیمیر و نادری بر توان گروهی و قوای فردی قرمز ها افزوده اما مهم تر این است که آنها چقدر یاد گرفته اند از شرایط سخت موجود وسایل آسان سازی مأموریت مهم خویش را فراهم آورند. دیدار امشب مقابل پاختاکور و سایر بازی های پرسپولیس در مرحله گروهی پاسخ این سوال را می دهد و همسو با آن مشخص می شود یکی از دو قدرت سنتی فوتبال پایتخت و یکی از پرطرفدارترین تیم های کل آسیا چه میزان توان و امکان برای فتح جامی دارد که در دو سال اخیر شایستگی لازم را برای فتح آن بروز داده و فقط در مورد برخی جزییات و نکات کوچک و البته ایرادات و کمبودهای تحمیل شده به تیم- مثل مجازات مقرر توسط فیفا- کم آورده است.