سوپرمن شماره 4 جاودانه شد/ وقتی دلتنگی از لحظه وصال آغاز می شود

سید جلال حسینی با انجام 115 بازی ملی امروز به صورت رسمی از فوتبال ملی خداحافظی کرد تا یکی از بهترین مدافعان تاریخ فوتبال ایران، جاودانه شود.

می گویند پایان از لحظه آغاز شروع می شود و چه طعنه آمیز که آغاز و پایان، برای سید جلال حسینی که در یک اسم رمز نهفته بود؛ ازبکستان. اسم رمزی که با خودش کلی معنا و مفهوم داشت و کلی استعاره و خاطره خوب و بد. از همان اولین گل ملی مقابل طایفه سرد، قدبلند، بور و نچسب، متوجه شد باید برخلاف خصوصیات رقبا، همیشه گرم و صبور و در انتظار فرصت باشد. تلاش می کرد سردی رقیب را با گرمای تعصبش آب کند، روی قدبلندشان سر بزند و یک سرباز با کلی رویای سفید باشد.

حتما آنقدر خوب بود که تا سه رقمی شدن بازی های ملی، شانس بازی در تیم ملی ایران را به دست آورد. از پدری که نامش جهان و همه جهانش بود، آموخته بود که متعصب باشد؛ چه وقتی می خواهد حوالی سواحل انزلی ماهی بگیرد وچه زمانی که امید یک کشور به سر و پای اوست. برای همین، پرسپولیس، تیم ملی، ملوان، سایپا، سپاهان، نفت و حتی الاهلی برایش با هم تفاوتی نداشتند چون نقش «سوپرمن» بودن را خوب بلد بود.

گاهی بالای سر، گاهی کف زمین وگاهی درون دروازه. می خواست به خاطر کشور و تیم ملی همه جا نام «سیدجلال» شنیده شود. می خواست مردم شهرش را یاد قایقران بیندازد. دوست داشت توامان معنای «کیف کردن» را با پوست و استخوان لمس کند. تقدیر این بود که از همان جایی که گل های ملی را شروع کرد، فوتبال ملی اش را تمام کند مقابل ازبکستان.

در شهر فرنگ فوتبال ما چون شبیه «دی کاپریو» نبود، ترند توییتر و مرد آه و ناله های اینستاگرام نشد اما همه می دانند که وقتی از فوتبال ملی رفت برخی از آدم های «خوش استقبال» و «بد بدرقه»، حداقل دلتنگ تلاش هایش برای شاد کردن مردم ایران خواهند شد. می گویند دلتنگی از لحظه وصال شروع می شود، گرسنگی از لحظه سیری و جدایی از لحظه وصال. امیدواریم قصه پسر ساده بندر از «سید جلال» شروع و به «حسینی» شدن ختم شده باشد.در این صورت، با آغوش باز و خیال راحت برای ما دست خداحافظی تکان خواهد داد.