سپاهان - پرسپولیس؛ فراتر از یک مسابقه صرف

مقدمات و حواشی روزهای اخیر پیرامون مسابقه چهارشنبه شب پرسپولیس با سپاهان، این دیدار مرتبط با مرحله نیمه نهایی جام حذفی کشور را به «بازی سال» فوتبال ایران تبدیل کرده است.

پرسپولیس اگر ببرد و چهار روز بعد از آن بر داماش گیلانیان در فینال هم فایق آید، برای نخستین بار از ابتدای دهه 1380 به بعد در فوتبال ایران دبل خواهد کرد و جام حذفی را ضمیمه سومین قهرمانی متوالی اش در لیگ برتر خواهد کرد و اگر سپاهان برنده میدان باشد و فینال را هم فتح کند، سهمیه مشروط خود در لیگ قهرمانان آسیا را به سهمیه ای ثابت تبدیل خواهد کرد و کلاً در صورتی که داماش اول نشود، «پدیده» صاحب رتبه چهارم لیگ نیز به جمع تیم های حاضر در پلی آف لیگ قهرمانان آسیا خواهد پیوست.

برای پی بردن به سختی های مفرط دیدار چهارشنبه شب ورزشگاه نقش جهان اصفهان کافی است به دیدار چندی پیش همین دو تیم در لیگ برتر بیندیشیم که در ورزشگاه مملو از جمعیت آزادی تهران انجام شد و در شرایطی صفر-صفر به پایان رسید که هیچ یک از دو تیم به سیاست های تهاجمی صد درصد و بازی های بی پروا روی نیاوردند و احتیاط تاکتیک اول شان بود و بازی محکم و فیزیکی و میدان ندادن به رقیب سلاح نخست شان. دو تیم ریسک چندانی نکردند زیرا می ترسیدند قربانی بازی تهاجمی و اسیر حملاتی شوند که خود طراح و مجری آن هستند. شرط عقل به آنها حکم می کرد که ابتدا دفاع خود را محکم کنند تا گلی نخورند و سپس در انتظار اشتباهی از سوی حریف یا ثمردادن ضربات آزاد خود بنشینند و دری به تخته بخورد و حریف را غافلگیر و دروازه اش را باز کنند. اتفاقی که به رغم برخی حملات خوب از سوی دو رقیب در آن دیدار هرگز رخ نداد و یک امتیاز آن دیدار بیشتر به درد پرسپولیسی خورد که در مسابقات مهم بعدی اش نیز ذره ذره امتیاز جمع کرد و تک تک پوئن ها را روی هم گذاشت تا با همان برتری ثابت مانده نسبت به سپاهان قهرمان شود.

فرق دیدار تازه دو تیم با مسابقه ای که برشمردیم، این است که باید حتماً برنده ای داشته باشد. زیرا مربوط به جام حذفی است و اگر 90 و سپس 120 دقیقه کارساز نشود، ضربات پنالتی نواخته خواهد شد تا یکی از حساس ترین اتفاقات سال تحقق یابد. اگر برانکو ایوانکوویچ با احتساب اینکه هرگز جام حذفی را نبرده این مسابقه را بسیار جدی می گیرد، امیر قلعه نویی هم به سبب ناکامی اش در لیگ به عبور از این مرحله و تصاحب جام حذفی فکر می کند تا سران سپاهان بابت مخارج کلان «پیش فصل» و میان فصل احساس ضرر نکنند و ببینند پولی که پرداخته اند حداقل یکی از دو جام داخلی کشور را برایشان به ارمغان آورده است.

مجموعه این عوامل بی حوصلگی ها را بالا برده و از صبرها کاسته و تأکید فدراسیون فوتبال بر اینکه میزان تماشاگران 50-50 باشد سران سپاهان را حتی به فکر انصراف از این دیدار انداخته و هرچند این یک پز غیر قابل اجرا و به سبب حساسیت های امنیتی مقوله ای به کلی منتفی است اما بیان صرف آن از سوی مدیرعامل سپاهان نیز نشانگر خارج شدن این دیدار از چارچوب های یک مسابقه صرف و تبدیل آن به رویدادی فراتر از فوتبال و یا لااقل مهم ترین مسابقه فصل 98-1397 است که واپسین نفس هایش را می کشد. آیا فدراسیون و سازمان لیگ و مقام های محلی در اصفهان تدابیر لازم را برای سالم و مصون و کم مشکل ماندن این دیدار اندیشیده اند؟

جواب این سوال را به دقت نمی دانیم اما بد نیست در روزهایی که فدراسیون بشدت درگیر هرچه سریع تر آوردن مارک ویلموتس به تهران و تعیین هرچه فوری تر سرمربی تیم ملی امید است، از جمع کردن دور و بر و حاشیه های دیدار چهارشنبه شب اصفهان غافل نماند و مراقبت های لازم را اعمال دارد و فکر همه چیز را بکند زیرا هرگونه ناآرامی در این دیدار نه فقط نقش عدالت و انصاف را در ترسیم سیمای تیم پیروز کاهش می دهد بلکه سبب می شود بحران های احتمالی آن برای چند روز و شاید چند هفته فوتبال و ورزش کشور را درنوردد و بر سایر امور ورزش و اجتماع نیز اثر نامطلوب بگذارد.