سیلوا چطور به ستاره کاشیما تبدیل شد؟

تحلیل قوای بدنی یا چند اشتباه فردی. نامش را هر چه بگذاریم، نمی توانیم بازی زیبای پرسپولیس در نیمه اول و حتی برخی دقایق نیمه دوم را نادیده بگیریم. پرسپولیس جز 12 دقیقه از بازی – 58 تا 70 – که 2 گل دریافت کرد، برنامه ای را اجرا کرد که می شد با آن به تساوی بدون گل رسید  یا حتی به برتری در ورزشگاه کاشیما ساکر.

درباره دلایل شکست پرسپولیس، می توان به چند نکته اشاره کرد. نکاتی که پشت شکست 2 بر صفر و ناامیدکننده تیم برانکو پنهان ماند. برنامه ایوانکوویچ برای موفقیت در ژاپن، پرس بازیکنان کلیدی حریف بود. آنهایی که قرار بود کاشیما آنتلرز را به قهرمانی در لیگ قهرمانان آسیا برسانند. نمونه اش لئو سیلوا که یک حرکت را بارها در نیمه اول آزمایش کرد اما هرگز از انجام آن ناامید و مأیوس نشد.

سیلوا در نیمه اول، بازیکن تیغ داری نبود. درست مانند سرجینیو که قبل از آغاز بازی، درباره اش می گفتند ستاره ویژه کاشیما است و عامل صعود این تیم به فینال. سیلوا که هافبک دفاعی کاشیما بود، بارها توپ را برای بازیکنان هم تیمی فرستاد، نفوذ کرد تا با آنها یک و دو کند اما هر بار، بازیکنان پرسپولیس دست او را خواندند و اجازه ندادند توپ دوم نصیبش شود. اتفاقی که در نیمه اول باعث شد تا از خودمان این سوال را بپرسیم: «این بود لئو سیلوا که می گفتند فلان است و بهمان؟»

سیلوا در نیمه اول، اسیر پرس بازیکنانی چون بشار رسن، کمال کامیابی نیا و البته احمد نوراللهی شد. به این برزیلی، مجوز ورود را حتی به پشت محوطه جریمه ندادند، همان هایی که در نیمه دوم بدن های شان تحلیل رفت. نوراللهی با آسیب دیدگی چهار سر به ژاپن رفت، درمان نصف و نیمه شد و در ترکیب ثابت پرسپولیس قرار گرفت. کامیابی نیا نیز چند هفته قبل با مصدومیت کتف مواجه شد و البته بشار رسن که در این یک ماه اخیر، در چندین بازی ملی و باشگاهی به میدان رفت و البته مادرش را نیز از دست داد.

همه اینها را بگذارید در کنار مسافتی که پرسپولیس برای حضور در ژاپن پیمود و البته فشاری که کاشیما و هوادارانش در نیمه دوم وارد کردند. تازه یک نیمه پرس و دوندگی طاقت فرسا را هم باید به اینها اضافه کرد تا به پاسخی قانع کننده رسید.

پرسپولیس وقتی گل خورد که توان بازیکنان کلیدی خط میانی اش تحلیل رفت. احمد نوراللهی نه نای دویدن داشت و نه پای دویدن. رسن بریده بود و حتی در استپ توپ هم ناتوان. کمال هم آنقدر جنگیده بود که در ارسال پاس 2 متری هم اشتباه می کرد.

دوباره برسیم به لئو سیلوا و نقش این بازیکن برزیلی در پیروزی کاشیما آنتلرز. او چطور از یک بازیکن بیکار در نیمه اول، به ستاره کاشیما در نیمه دوم تبدیل شد؟ سیلوا آنقدر یک برنامه را آزمایش کرد که سرانجام به نتیجه رسید. امید او هرگز به یأس تبدیل نشد. رفت و رفت تا به گل رسید چون می دانست هر آن و هر لحظه این امکان وجود دارد که بازیکنان پرسپولیس، از نظر بدنی افت کنند و البته اشتباه فردی انجام بدهند. کاشیما با این برنامه، به گل اول رسید و سپس از به هم ریختگی بازیکنان پرسپولیس، ضربه دوم را زد.

پرسپولیس 12 دقیقه تیم نبود و دلیل اصلی آن هم خستگی بود. شاید اگر یک نوراللهی آماده و یک بشار رسن 90 دقیقه ای در پرسپولیس حضور داشتند، این تیم حتی می توانست کاشیما ساکر را فتح کند و در بازی رفت فینال به پیروزی برسد. یک پیروزی مهم که خیال برانکو و هواداران را در بازی برگشت آسوده می کرد.

برای پرسپولیس، نه چیزی تمام شده و نه اتفاق عجیبی رخ داده. پیش بینی شکست در کاشیما، پیش بینی عجیبی نبود اما حالا با ریکاوری و بازیابی یک هفته ای، می توان به 90 دقیقه دوم دل بست. یک بازی مهم و سرنوشت ساز در تهران. این بار به بازیکنانی 90 دقیقه ای نیاز است. آنهایی که بتوانند مهم ترین بازی عمرشان را با موفقیت سپری کنند و در تهران از هر نظر آماده نبرد با تیمی باشند که فقط 12 دقیقه از آنها سرتر بود و در همین مدت کوتاه، 2 گل مهم به ثمر رساند.