شاهکار سرخ در تاریخ لیگ قهرمانان

 انصاری و کامیابی نیا محروم، ماهینی مصدوم. امیری، احمدزاده، مسلمان و محرمی هم رفته اند.  «اما پرسپولیس تک، لیگ ستارگان قطر همه» آن سمت زمین، سرمربی پرتغالی دو تیم کامل داشت تا الهیدوس با ١٠٥ بازی و ٢٢ گل ملی روی نیمکت بنشیند!

مثال از خود پرسپولیس بزنم: نیمه نهایی ١٩٩١ جام برندگان جام آسیا اگر فرشاد پیوس و حمید درخشان محروم بودند، پنجعلی مصدوم. محرمی، کرمانی مقام، محسن عاشوری و انصاریفرد هم در نقل و انتقالات رفته بودند، پرسپولیس می توانست از کمند الهلال بگذرد؟

برانکو ایوانکوویچ با ترکیب ناقص و نیمکت خالی نتایجی می گیرد که با عقل جور در نمی آید. چپ و راست پرسپولیس جدید بودند و فریرا فشار را نیمه اول از این 2 کانال گذاشت اما دستاوردی نداشت. بلکه مهم ترین فرصت نیمه اول نصیب ما شد و السد خوش اقبال بود که پاس طلایی رسن به منشا از دهانه دروازه، آسمان داغ دوحه را شکافت.

بیرانوند این روزها بهترین بازیکن ایران است. سیدجلال بی تاب برای بوسه به جام آسیا. او با شجاع و سیامک و شایان برای اولین بار زنجیر دفاع را بستند، ٩٨ دقیقه ایستادند و تمام سرها را زدند. عکس گویاست. شش جنگجو پشت به پشت هم برای یک توپ.

شجاع پس از ٨٦ دقیقه مبارزه، چه پاس محشری داد به علیپور که پنالتی شد. خود خانزاده بگوید او بهتر است یا سیدجلال و شجاع! آدام و احمد، بشار، عالیشاه و گادوین تمام وجود خود را خرج کردند. علیپور آقای گل هم شایسته ترین گزینه بجای مهاجمانی که از تیم ملی خداحافظی کرده اند.

پسران نیمکت: «علوان و حسین پور و طاهرخانی» همگی بهترین بودید. بدترین چهره داور سریلانکایی که کمر به خدمت میزبان بسته بود. از او ضعیف تر، پیمان یوسفی که هر اتفاق بدی برای پرسپولیس می افتاد می گفت: بععععلهه.

شگفتا که گزارشگر ایرانی، هم از پنالتی پرسپولیس اندوهگین بود و هم از گل اعلام نشدن خطای السد در پایان بازی! او در این نارضایتی تنها نبود. تعداد دیگری از گزارشگران، مقاماتی در فدراسیون، گعده رسانه ای و مستاجر غایب و غرغروی برج ایران زمین، بنر #كلنا_قطر_كلنا_السد را در قلب شان آویخته بودند.