شاید این ماجرا آبستن خیز بزرگی است

با اینکه پیگیرِ مداوم و بیننده هرهفته ای برنامه نبودم، اما دوشنبه های بی «نود» را تصور کردن، سخت است و سخت تر، نبود تو روی صندلی ای که از روی آن بارهای بار، شفافیت و عدالت را برای فوتبال و هواداران میلیونی اش، فریاد زدی. اگر تو و نود نبودید معلوم نبود نابسامانی های امروز فوتبال مان چندصد برابر بود. برنامه ات هرچه بود، بازیکن و مربی و داور و هوادار می دانستند حتی اگر زمان به عقب برنگردد و به «گل» یا «امتیازِ» از دست رفته شان نرسند، موقعیتی هست که جانب حق را بگیرد و دلخوش بودند که کارشناس برنامه تو تأیید کند که مثلا «بله، پنالتی بود» یا «این گل درست نبود» یا «اینجا باید فلانی اخراج می شد».

در این 20سال، به اقرارِ صریح و به تکرار، خود را «فرزندِ تلویزیون» خوانده ای و بین فرزند و پدر و مادر، کدورت و جر و بحث و جنگ و جدل و دلخوری و قهر و آشتی، «فراوان» و «طبیعی» است. همانطور که سیب روزگار در 19سالگی برایت خوش چرخید تا به جایگاهی که لیاقت و سوادش را داشتی، برسی و بدرخشی، امروز، چرخِ گردون علی الظاهر بر مدارِ نامرادی با توست. اما کسی چه می داند؛ شاید باطنِ ماجراهای اخیر، «خیرِ بزرگی» را آبستن باشد.

در این دو دهه، چندین و چند بار از آزمون اعتماد مردم، روسفید و سربلند بیرون آمدی و محبوبیت و مقبولیت امروزت، ثروتی است که با صدها «صفر» بعد از درشت ترین عدد، محاسبه شدنی نیست. نبودن تو و نود، کمبود کوچکی برای رسانه نیست، اما اگر حالا که در اوجی، این اتفاق بیفتد، بی تردید به ماندگارتر شدنت ختم می شود. و این جمله تکراری در پایان که هیچ وقت کهنه و نقض نمی شود: «آن کس که غربال دارد از پِی می آید.»