شبه خدایان یونانی در فوتبال ایرانی

دو اتفاق توسط دو سرمربی خارجی موفق حاضر در ایران که صاحب عناوین بین المللی هم هستند و بی شک باید از پروسه و عملکرد کار تیمی خبر داشته باشند اما به گونه ای دیگر عمل می کنند، به ما تئوری قدیمی "ما همه چیز را ایرانیزه می کنیم" یاد آوری می کند. براستی چرا مردان بین المللی در فوتبال ما کار تیمی نمی دانند؟

اتفاق اول : برانکو ایوانکوویچ بعد از درگیری رامین رضائیان و علی علیپور این دو بازیکن را در بازی در برابر الوحده کنار می گذارد. علی علیپور بلافاصله به تمرینات باز می گردد و حتی در بازی با نفت فیکس می شود اما رامین رضائیان همچنان محروم است. هرگاه از برانکو و اعضای هییت مدیره باشگاه پرسپولیس سوال پرسیده می شود که رامین رضائیان محکوم به چه شده است جوابی داده نمی شود. رامین رضائیان در سه بازی محروم بوده است. پرسیده می شود او چند بازی باید محروم شود؟ پاسخی داده نمی شود! می گویند برانکو این بازیکن را در اختیار باشگاه قرار داده است. پرسیده می شود در پرسپولیس کمیته فنی و کادر فنی و کادر مدیریتی چرا باید کار تیمی انجام ندهند که کار به جائی برسد که رامین در تلویزیون بخشش بخواهد و سرپرست تیم به او وعده وعید می دهد. کار تیمی در پرسپولیس چرا انجام نمی شود؟ این همه قدرت دادن به سرمربی این تیم منطقی است؟ آیا برانکو همه جا چنین روش دیکتاتوری دارد؟ آیا باید به برانکو اینقدر قدرت داد در حالیکه همه اشتباهات وحشتناک او در امور نقل و انتقال امسال را شاهد هستند؟ بازیکنان نباید با یک کار تیمی جذب و یا دفع بشوند؟

اتفاق دوم : لیست کی روش داده می شود. لیستی که اعتراض های مختلفی بر روی آن وجود دارد. این که چرا بازیکنی دعوت نشده را به سلیقه سرمربی (کی روش) ربط می دهند اما کدام مربی در دنیا چشم بر روی بازیکن مصدوم زوم می کند؟ کدام سرمربی در دنیا بازیکنان آماده و سر حال و کار آمد لیگ را نادیده می گیرد اما بازیکن که ماه ها از تمرین دور بوده است را به تیم ملی فرا می خواند؟ آیا پروسه دعوت از بازیکنان تیم ملی نباید با آنالیز و همکاری انجام شود؟ وقتی کی روش خود در ایران و در استادیوم ها حاضر نمی شود و دستیاران ایرانی خود را اخراج می کند و در جواب اعتراض خبرنگاران به غیبت کی روش جواب "به تو چه" تنها پاسخ یک مدیر است، نباید بپرسیم چرا سرمریبان خارجی در ایران چون دیکتاتورها و یک بعدی و ملوک الطوایفی عمل می کنند. در طی ماه ها گذشته زندگینانه آنجلوتی و پپ گواردیولا را مطالعه کردم. این مربیان قبل از ورود به یک لیگ خارجی شروع به ارتباط گرفتن با عوامل داخلی فوتبال آن کشور را می کنند؛ زبان آن کشور را می خوانند، با رسانه ها و نیروهای داخلی همکاری دارند. آنجلوتی در چلسی و رئال مادرید و بایرن مونیخ و پپ در بایرن مونیخ از تز استفاده و توجه به نیروهای داخلی بهره می گرفت اما در ایران ضعف ما در کارهای تیمی از خارجی هایمان هم بجای همکار مستشار می سازد.

می پرسیم آقای ساکت در چه جایگاه فنی هستند که می گویند لیست تیم ملی قوی است؟ ما چرا باید شعار "هر چه برانکو بگوید" را فریاد کنیم؟ از یاد نبریم ما در جهانی زندگی می کنیم که آگاهی نقش بزرگی در پیشرفت دارد و نمی توان با شعارها و به رخ کشیدن کارنامه از سرمربیان خارجی خود موجوداتی در حد خدایان یونانی بسازیم.