شروع پرسپولیس با یک دروازه بان خوب

 بازی با پرسپولیس برای سایپا یک بازی انگیزشی است.

همه تیم ها معمولاً در جریان فصل برابر استقلال و پرسپولیس بهترین بازی های خود را به نمایش می گذارند. شاید به این خاطر که زوم رسانه ها چه نوشتاری و چه تصویری روی بازی این دو تیم است. این بدین معنی است که پرسپولیس برای رسیدن به این پیروزی و حتی همه بازی های پیش رو باید تلاشش را مضاعف کند.

پرسپولیس فصل گذشته صاحب بهترین خط حمله بود اما قهرمان نشد. قبل تر از آن در زمان علی دایی در 30 بازی 15 گل خورد. یعنی هر بازی نیم گل اما باز هم قهرمان نشد. قهرمان نشدن ها حاوی پیام است. تیمی قهرمان می شود که توأمان هم در حمله خوب باشد و هم در دفاع.

پرسپولیس به همان اندازه که به دروازه حریف فکر می کند به همان اندازه باید به گل نخوردن فکر کند. خصوصیت یک تیم قهرمان، کم گل خوردن است. به هیچ وجه گل نخوردن امکان پذیر نیست. اصلاً گاهی لازم است تیم مدعی برای امتیازگیری و تصاحب جام قهرمانی دفاع کند. این زیباتر از فوتبال ترکیبی است.

پرسپولیس فصل گذشته زیبا بازی می کرد اما یک جاهایی نیاز داشت که پرتوان دفاع کند تا به دروازه اش آسیب نرسد. نمونه اش در بازی با نفت تهران که نتیجه اش قهرمانی را از پرسپولیس گرفت.

دروازه پرسپولیس دیگر نقطه ضعف این تیم نیست. خط دفاع هم ترمیم شده. حال نوبت تلفیق دفاع و حمله است؛ ارائه بازی منطقی و هدفمند. این نیازمند مدیریت برانکو است. به جاذبه های بازی پرسپولیس ضد حمله هم اضافه می شود چراکه علیرضا بیرانوند شروع مجددهای خوبی دارد. وحید امیری در جناح چپ میل به گلزنی دارد و این برای پرسپولیس نقطه قوت است. انتظار می رود علیپور و طارمی چشم بسته همدیگر را در زمین پیدا کنند. بازی با دو مهاجم این پیام را مخابره می کند که برانکو همچنان علاقه مند بازی تهاجمی است. این خیلی خوب است اما تیم مهاجم هم دفاع می کند و اما سایپا. حسین فرکی که قهرمانی با فولاد و سپاهان را در کارنامه دارد بی شک روح قهرمانی را در تیمش دمیده! شاید صحبت از قهرمانی نکند اما در ذهن سودای قهرمانی دارد و حتماً این را به شاگردانش القا کرده.

در خط حمله سایپا مهاجمی بازی می کند به نام مسعود حسن زاده که یک لحظه نمی توان او را تنها گذاشت. یک لحظه غفلت از او برابر است با یک گل.

حضور چنین بازیکنانی در زمین افزاینده جذابیت این بازی است.