شنبه ایمان؛ 21 سال بعد

فوتبال ایران کم ‎کم آماده برگزاری فینال لیگ قهرمانان آسیا می شود؛ یک آزمون بزرگ که شاید بیشتر از هر چیز دیگری قرار است وفاداری هواداران پرسپولیس را محک بزند. شکست 2-0 در بازی رفت مقابل کاشیما، جام قهرمانی را دورتر برده و صبح شنبه تلخی که شروع شد، سایه سنگینش را روی همه روزهای این هفته غم انگیز پهن کرده است. شاید یک گل کمتر خوردن یا یک گل زدن در ژاپن می توانست خیلی چیزها را تغییر بدهد اما الان شرایط طوری است که سرخ ها برای ساختن تاریخ، به چیزی بالاتر از حماسه نیاز دارند. در این مسیر سخت و صعب البته که چشم امید بازیکنان به سکوهاست؛ به دیگ خروشان آزادی که همه مسابقات برگشت این فصل را برای پرسپولیسی ها تبدیل به «بزم بازگشت» کرد و این بار هم می تواند نقش تاریخی اش را ایفا کند.

شاید حیاتی ترین مسئله برای همه آنهایی که در «شنبه سرنوشت» پرسپولیس سهمی دارند، دانستن این نکته باشد که با همدستی قلب ها، می شود هر غیرممکنی را ممکن کرد. خاصیت معجزه، از راه رسیدن آن درست در لحظه ای است که هیچ کس منتظرش نیست. وقتی در بازی با الدوحیل توپ برخلاف جریان بازی درون قفس توری سرخ ها آرام گرفت، خیلی ها کار را تمام شده می دانستند. به یاد بیاورید جست شاهانه نیمکت تیم قطری را؛ انگار که صعود آنها به نیمه نهایی قطعی شده است، اما اینطور نبود. فوتبال همیشه سورپرایزهایی در آستین دارد که آنها را جلوتر از همه، به اهل یقین می بخشد، به کسانی که هیچ گاه از جادوی مستطیل سبز قطع امید نمی کنند. می خواهید بدانید بدشانس ترین هواداران تاریخ پرسپولیس چه کسانی هستند؟

آنها که روز 13 بهمن 90 بعد از 2 گل استقلال و اخراج مهرداد اولادی در داربی 74، شاکی و عصبانی ورزشگاه آزادی را ترک کردند و درحالی که در یک قدمی طوفان ایمون زاید بودند، آن بازگشت تاریخی را پشت دیوار بلند بی اعتمادی از دست دادند. تصویر مصاحبه های آنها هنوز در آرشیو برنامه نود موجود است. بیرون ورزشگاه دارند غر می زنند که چرا تیم شان باز هم باخت و مقابل هواداران حریف خوار و ذلیل شدند، اما درست وسط این نک و نال عجولانه، غریو شادی ملت غافلگیرشان می کند. می خواهند برگردند و ببینند چه خبر شده، اما دیگر خیلی دیر است. لمس آن معجزه، حق کسانی بود که تا لحظه آخر مومن باقی مانده بودند. شگفت انگیز است که بعد از 4باخت پیاپی به رقیب دیرینه دوباره شال و کلاه کنی و در سردترین روز سال راه استادیوم را در پیش بگیری، اما درست در آستانه جاودان ترین لحظات تاریخ تیم ات، دست از ایمان بکشی. حتی آنها که نیامدند، این شانس را داشتند که هت تریک ایمون را از تلویزیون ببینند، اما برای برزخی ها، هیچ وقت فرصت دوباره ای وجود ندارد.

ارزش ایمان به حفظ آن تا ثانیه آخر است. دست کم فوتبال ایران، این حقیقت را 21 سال پیش در یکشنبه پاییزی دیگر درک کرد؛ آنجا که زیر رگبار بی رحمانه استرالیایی ها، شکوفه امید جوانه زد و هشتم آذر تاریخی ملت ما را پدید آورد. حالا این کویر حسرت، نم نم بارانی دیگر را می خواند؛ به شرط آنکه اثری از آن امیدواری آمیخته به معصومیت باقی مانده باشد. باز هم روی زمین، باز هم روی زمین...