صد حيف كه «اين» باخت صد شكر كه «آن» برد

 مجسم كردن خيابان هاى شلوغ بوشهر با آن ساحل دل انگيز و از يادنرفتنى اش اصلاً كار سخت و دشوارى نيست.

 مخصوصاً اگر شاهين بوشهر چنين سرخوش بال گشوده باشد به پرواز، آن هم چه پروازى، پر از خيال، پر از رؤيا، پر از اميد، پر از نشاط، پر از شادكامى، پر از خنده. مى دانى؟! لب هاى مردم جنوب وقتى به خنده باز شود، يعنى همه چيز مرتب است. يعنى ايام به كام است. خنده جنوبى ها را اگر نديده باشى، معناى خنديدن را احتمالاً نمى دانى. خنده هاى هيچ كس غير از خنده هاى جنوبى ها، شبيه خنده نيست. بخنديد بوشهرى ها دنيا به كام شماست.

*********

اشك هاى آن هوادار كلاه به سر پرسپوليسى را ديدى وقتى تك گل تيم محبوبش به ثمر رسيد بى آنكه نشانى از افتخار يا ذره اى از اميد داشته باشد؟ آن صورت عزادار را ديدى؟ آن ابروهاى گره خورده، آن چشم هاى خيس و آن دندان هاى فشرده شده را ديدى؟

آن حالت ناراحتى و يأس را ديدى؟ انگار كه دنيايى خراب شده باشد روى سر صاحبش. انگار كه كشتى هايش غرق شده باشند در درياى بى رحم زندگى. انگار كه آسمانش همه ابرى باشد و آفتابش، همه خاموش و روزهايش همه بارانى و گوش هايش پراز صداى رعد و برق. حالا فكرش را بكن كه در سراسر اين سرزمين، چه بسيار بوده اند مردمى كه ديروز ، روزشان آفتابى نبوده و آفتابشان گرمايى نداشته و گرمايشان جاى خود را داده باشد به سردى زمهرير آب هاى قطب جنوب و كشتى شان غرق شده باشد در درياى بى رحم زندگى و دنيايشان انگار اصلاً خراب شده باشد روى سرشان.شنبه براى مردمانى از مردمان ديار ما روز بدى بود. روز تيره روزى. روز نامرادى.

*********

برگرديد به بوشهر و به بوشهرى ها بينديشيد كه چه شادمان در خيابان ها پايكوبى مى كنند. حافظان و وارثان بى ادعا و فروتن خليج فارس حق دارند براى چنين روزى.

شكر كن. شكر كن براى برد شاهين. بگو صد شكر كه شاهين برد و لبخند بوشهرى ها را ديديم. لبخند آنها «قشنگ» است.

اشك هاى پرسپوليسى ها را ديدى؟ اشك مصيبت و غم را لمس كردى؟ اگر پرطرفدارترين تيم ايران زمين پرسپوليس باشد پس شنبه براى فوتبال باشگاهى ايران بايد تلخ ترين روز ممكن باشد. روز تحقير سرخ ها. روز تلخ آنها كه دلشان در گروى تيم قديمى و كهن خويش است.

پس بگو حيف... چه حيف اگر حالا كه مقدربود پرسپوليس ببازد، اينگونه باخت. بگو صد حيف كه پرسپوليس باخت.