طارمی و عباس زاده؛ چند کیلو طلا در یک قاب

صاحبان کفش های طلای این فصل فوتبال ایران، لیگ چهاردهم را در لباس یک تیم مشترک پشت سر گذاشته بودند.

آن روزها‏‏، محمد عباس زاده پدیده پرسپولیس بود. کشف بزرگ یحیی، بازی در پیراهن قرمز را زیر نظر علی دایی آغاز کرده بود. او در نیم فصل دوم لیگ سیزدهم، از هر بازیکنی در پرسپولیس موثرتر ظاهر شد و بارها با گل ها و واروهایش، هواداران سرخپوشان پایتخت را به وجد آورد. قبل از شروع فصل جدید، همه توقع داشتند که شالیکار مازندرانی، رقبای پرسپولیس را یک به یک درو کند. هنوز کمتر کسی نام مهدی طارمی را شنیده بود و عکس های دونفره این دو بازیکن، بهانه ای برای حرف زدن از مهاجم شماره 33 بودند.

عباس زاده اما قافیه رقابت را به جانشین ناشناس اش باخت. رفته رفته محو شد و از او تنها سایه ای در تیم حمید درخشان باقی ماند. هر چه عباس زاده خاموش تر می شد، طارمی بیشتر به چشم می آمد. انگار پرسپولیس تنها برای یک پدیده جا داشت. شعاع درخشش پسر بوشهری، به مراتب بیشتر از عباس زاده بود. محمد بي سروصدا تيم را ترك كرد و مهدي، آقاي گل ليگ شد و به تيم ملي رسيد. مي گفتند فوتبال عباس زاده براي هميشه تمام شده اما او برگشت. با قدرت برگشت و در لباس نساجي، آقاي گل ليگ يك شد. بوكسور مشت خورده از روزگار، از زمين بلند شد. كوتاه نيامد تا به وعده اش براي هادي عمل كند. درست مثل مهدي كه با قهرماني ليگ به وعده اش عمل كرده بود.

آقای گل های خوش قول، فصل درخشانی را پشت سر گذاشته اند اما حالا اگر در یک قاب کنار هم بایستند، همه چیز با قاب قبلی فرق خواهد کرد. این بار دوربین روی صورت مهدی زوم می کند و تیترها، درباره او ساخته می شوند. آیا این دو نفر را دوباره در یک تیم تماشا خواهیم کرد؟ تا رسیدن به پاسخ این سوال، چند گل فاصله است؟