طاهری: بجای خصوصی سازی پرسپولیس نباید دنبال رها سازی آن رفت

سرپرست باشگاه پرسپولیس گفت: در جریان واگذاری باشگاه پرسپولیس نباید به جای خصوصی سازی، سراغ رهاسازی برویم. برای این منظور لازم است ابتدا نگاه مسوولان امر به باشگاه هایی نظیر پرسپولیس از مرکز هزینه به مرکز ارزش آفرینی تغییر کند.

علی اکبر طاهری در دومین نشست آسیب شناسی خصوصی سازی باشگاه ها که در جمع مدیران عامل پیشین باشگاه های پرسپولیس و استقلال صحبت می کرد، افزود: در حال حاضر نگاه به باشگاه هایی مثل پرسپولیس اینگونه است که آنها را مرکز هزینه می بینند در حالی که باید آنها را مرکز ارزش آفرینی در تمام ابعاد ورزشی، فرهنگی، صنعتی و حتی سیاسی دید. متاسفانه چنین برداشت و نگاهی مغفول واقع شده است.

وی ادامه داد: در کشورهای پیشرفته بین مالکیت و مدیریت تفاوت قائل می شوند. هر کس مالک است لزوما مدیریت هم نمی کند. مدیریت آدم های متخصص می خواهد و هر جا که موفقیت بروز می کند مالکیت چنین نگاهی دارد.

سرپرست باشگاه پرسپولیس خاطرنشان کرد: ما به یک مقایسه تطبیقی با سایر کشورها نیاز داریم. کشورهای مختلف مدل های مختلفی برای امر خصوصی سازی بکار گرفته اند تا سهم خود از این زنجیره ارزشی را ببرند. ما نیز باید مدل خودمان را پیدا کنیم. این یک ضعف بزرگ است که برای چنین امر خطیری هیچ سندی وجود ندارد. ما با موجودی طرف هستیم که اجزایی ناموزون دارد و تمام ایرادهایی که مطرح می شود به آن وارد است چون نه مدل کاری خودمان را پیدا کرده ایم و نه برای آن سندی داریم که بر اساس آن عمل کنیم. باشگاهداری در کشورهای مختلف فرق می کند. در انگلیس کار به شکلی است و در آلمان به شکل دیگر، حتی باشگاه ها در هر یک از این کشورها نیز مدل های متفاوتی دارند. ما نیاز به بومی سازی و ترسیم یک چارچوب دقیق و منطقی داریم.

وی تصریح کرد: از نگاه من انگلیس بالغ ترین فوتبال باشگاهی را دارد اما آنها یک شبه به این نقطه نرسیده اند. آنچه روی داد حاصل فرایند 20 تا 30 ساله بود که به باشگاه ها می گفت، باید مرحله به مرحله به چه کیفیت و استانداردهایی برسند.

طاهری با اشاره به اینکه نباید به اقدامات ناگهانی دست زد، افزود: نباید به جای خصوصی سازی سراغ رهاسازی باشگاه ها برویم. این کار در سایر کشورها به صورت تدریجی انجام شد. من شخصا در بخش صنعت هم فعال بوده ام. ما وقتی در سازمان گسترش صنایع و در آن حوزه روی این مساله کار می کردیم شرایط به این شکل بود که برای خصوصی سازی باید دوره های 10 تا 15 ساله لحاظ می شد. به این ترتیب که بخش خصوصی پس از ورود باید به حدنصاب هایی دست پیدا می کرد تا وارد مراحل بعدی شود. موضوعی مثل پرسپولیس با توجه به هواداران پر شمار آن و اینکه سرمایه ای معنوی برای تمام جامعه به حساب می آید از این جهت حساس تر هم هست. اگر قرار باشد همه چیز ناگهانی به یک نفر واگذار شود و آن یک نفر ناکام بماند، خسارت های جبران ناپذیری وارد خواهد شد. در حالی که با مرحله بندی کردن کارها می توان از چنین اتفاقاتی جلوگیری کرده و گام های مطمئن تری برداشت.