علیپور و زمین کج!

گلایه علی علیپور از زمین چمن ورزشگاه انزلی و اشاره به اینکه مدام روی این زمین سر می‌خوردند قدیمی‌ترها را یاد مثل معروف عروس و زمین کج می‌اندازد. البته اینجا زمین کج نبود بلکه سر بوده و بازیکنان برای شلیک نهایی توپ مشکلاتی داشته‌اند اما واقعیت اینکه این سر بودن زمین چمن آنقدر که باید روی گل نزدن‌های علی علیپور تأثیر منفی نداشت و چنانچه او فرم خوبی در این مسابقه داشت حتماً به گل می‌رسید.

مورد اعتماد اما گل‌نزن
علی علیپور در این بازی چهار پنج موقعیت خوب گلزنی داشت که همه را از دست داد یا اینکه با درخشش مدافعان و دروازه‌بان حریف به گل تبدیل نشد. در عین حال وقتی به شرایط او در هفته‌های اخیر نگاه می‌کنیم نمی‌توان دلیل این ناکامی را بدشانسی گذاشت یا به چمن سر ورزشگاه انزلی ارتباط داد. البته که از تصاویر تلویزیونی هم مشخص بود چمن بلند انزلی و احتمالاً سر بودن آن مشکلاتی برای بازیکنان پرسپولیس ایجاد کرده اما واقعاً این دلیل برای ناکامی علیپور کافی نیست.
علی علیپور در شرایطی بدون گل زده از این بازی بیرون آمد و درصد مهمی از تقصیر باخت را متوجه خودش کرد که همه می‌دانند روی نوار گل نزدن قرار گرفته و نمی‌خواهد یا نمی‌تواند از این وضعیت خارج شود. با احتساب بازی مقابل تراکتور در جام حذفی حالا او در 12 بازی تنها یک گل از روی نقطه پنالتی به ثمر رسانده که این برای مهاجم نوک و اصلی تیم مدعی قهرمانی و بازیکنی که تمام توپ‌های خط حمله پرسپولیس به او ختم می‌شود کافی نیست.
در عین حال این آمار برای بازیکنی که به سختی به تیم ملی برگشته و باید برای حضور در جام جهانی و فهرست نهایی قلعه‌نویی خودش را به آب و آتش بزند اصلاً کافی به نظر نمی‌رسد بلکه یک آمار ضعیف و غیرقابل قبول به حساب می‌آید.
علی علیپور در شرایطی همچنان گل نمی‌زند که با وجود تغییرات در رأس کادر فنی پرسپولیس همچنان مورد اعتماد سرمربی برزیلی است. در واقع همان قدر که وحید هاشمیان به او اعتماد داشت، اوسمار هم او را مهره‌ای قابل اعتماد و قابل اتکا می‌داند. حتی جذب ایگور سرگیف و درخشش پدیده سرخ‌ها امیر حسین محمودی هم باعث نشده تا اختلالی در روند بازی‌های علیپور ایجاد شود.
او تنها بازیکنی است که در هر 20 بازی پرسپولیس به میدان رفته و فیکس بوده و فقط سه بار تعویض شده که یک بار آن دقیقه 70 بوده و دو بار دیگر در لحظات پایانی مسابقه.

هر 316 دقیقه یک گل!
علیپور در بازی جام حذفی هم 120 دقیقه در میدان حضور داشته و با ثبت آماری نزدیک به 1900 دقیقه بازی (1892 دقیقه) تنها 6 گل به ثمر رسانده است. در واقع او این فصل به طور متوسط هر 316 دقیقه یک بار برای پرسپولیس گل زده که فراتر از مجموع دقایق سه مسابقه کامل 90 دقیقه‌ای است.
علیپور در دو فصل نخست حضورش در پرسپولیس (بعد از نیم فصلی که از راه‌آهن آمد) آمار جالبی در گلزنی ثبت نکرد چرا که هم جوان بود هم موقعیت فعلی‌اش را در ترکیب نداشت هم به عنوان مهاجم سایه به میدان می‌رفت. در فصل اول او در 30 بازی و 1697 دقیقه حضورش در میدان 5 گل زد و 7 پاس گل داد. فصل دوم در 41 بازی و 2359 حضور در زمین 5 گل زد و 10 پاس گل داد تا نشان دهد در نقش مهاجم مکمل بیشتر گلساز خوبی است تا گلزن.
فصل بعد از آن آمار گل این بازیکن با توجه به خروج از زیر سایه مهدی طارمی رشد فوق‌العاده‌ای داشت و او در 46 بازی و 3911 دقیقه حضور در ترکیب پرسپولیس 26 گل زد(تقریباً هر 150 دقیقه یک گل) و 5 پاس گل داد. فصل بعد از آن علیپور برای پرسپولیس در 41 بازی و 3714 دقیقه 17 گل زد(تقریبا هر 217 دقیقه) و 4 پاس گل داد. سپس و در فصل بعد از آن این مهاجم مازندرانی در 36 مسابقه و 2965 دقیقه حضور در میدان 17 گل زد و 6 پاس گل داد و تقریباً هر 175 دقیقه موفق به گلزنی شد.
پس از آن و بعد از سه فصل خوب در گلزنی این بازیکن لژیونر شد و 4 سال را در فوتبال پرتغال سپری کرد و فصل قبل به پرسپولیس برگشت. نکته اینجاست که آمار فصل قبل این بازیکن نیز تقریباً قابل قبول بود و در 41 بازی و 3073 دقیقه بازی برای پرسپولیس 15 گل زد و 5 پاس گل داد. علیپور فصل قبل تقریباً به صورت میانگین هر 205 دقیقه برای پرسپولیس گل زده و آمار این فصلش ثابت می‌کند نسبت به فصل قبل دچار افت محسوسی شده است.

خصوصیات مثبت زیر سایه افت محسوس
واقعیت اینکه با این آمار(تقریباً هر 316 دقیقه یک گل) از بهترین مهاجم نوک پرسپولیس، نه این تیم قهرمان خواهد شد و نه می‌تواند در فهرست نهایی تیم ملی قرار بگیرد. خلاصه اینکه برآیند این آمار یعنی که علیپور در دوره افت بسر می‌برد و بدتر اینکه این دوره افت بسیار طولانی شده و انگار نه خودش نه کادر فنی راهی برای خروج از آن ندارند.
علیپور البته ویژگی‌های مثبتی دارد که نمی‌توان نادیده‌شان انگاشت. او هم دوندگی بالایی دارد هم با قدرت بدنی بالا و مزاحمت‌هایی که برای مدافعان حریف ایجاد می‌کند فضای خوبی برای دیگر بازیکنان به وجود می‌آورد و البته خودش هم خیلی خوب در موقعیت گل قرار می‌گیرد. برای مثال در همین بازی انزلی او چهار پنج بار در موقعیت گلزنی قرار گرفت در حالی که ایگور سرگیف که مهاجم نوک پرسپولیس بود هرگز در شرایط گلزنی دیده نشد و اصلاً در جریان بازی نبود. این یعنی که علیپور نسبت به مهاجم ازبکستانی ویژگی‌های مثبت بیشتری دارد و تقریباً می‌توان با صراحت گفت با او قابل مقایسه نیست اما کیفیت فعلی و فرم الانش در حدی نیست که کار پرسپولیس را راه بیندازد یا موقعیت نیم بندش در فهرست تیم ملی قبل از جام جهانی را حفظ کند.