عوامل ناکامی سرخپوشان در سال های اخیر چیست؟

تیم فوتبال پرسپولیس در هفته هجدهم لیگ برتر هشتمین باخت خود را تجربه کرد تا از 54 امتیاز ممکن، فقط 22 امتیاز داشته باشد و در همین اوایل نیم فصل دوم طرفدارانش را از بابت قهرمان نشدن و همچنین عدم راهیابی به لیگ قهرمانان آسیا راحت کند.

این روزها در شرایطی قرمزها بحران را به معنای واقعی تجربه می کنند که "حمید درخشان به عنوان متهم اول و آخر ناکامی مطرح می شود". این در شرایطی است که لیگ چهاردهم به استثنای لیگ گذشته که تیم علی دایی به واسطه امتیاز از دست دادن های متوالی صدرنشینان به یکباره تیم خود را در هفته های آخر مدعی قهرمانی دید، دقیقا پنجمین لیگ متوالی است که پرسپولیس در آن نتوانسته چهره یک مدعی را داشته باشد که این برای تیمی در قواره های سرخپوشان تهران اصلا مناسب نیست. به همین دلیل با تاکید بر اینکه "فقط درخشان مقصر نیست" نگاهی انداخته می شود به دلایل افت تیمی که روزگاری ادعا داشت بهترین تیم ایران و البته آسیا است.

عدم ثبات در مدیریت
قانون نانوشته ای اینطور حکم می کند که "ثبات" اصلی مهم در مدیریت است و به همین دلیل هر مدیری که دنبال این باشد تا برنامه های تعیین شده اش را آنطور که لازم است اجرایی کند، حتما و قطعا به یک بازه زمانی مشخصی نیاز دارد. پرسپولیس در حالی سومین هفته از نیم فصل دوم را سپری می کند که سومین "نفرِ اول" را در راس باشگاه می بیند. قرمزها لیگ را با مدیرعاملی علیرضا رحیمی شروع کردند و بعد از آن حمیدرضا سیاسی برای مدتی تصمیم گیری را به عهده گرفت که سر از زندان در آورد تا آقای طاهری که اسمش برای اهالی فوتبال غریبه است، در راس مدیریتی باشگاه شروع به فعالیت کند. این در شرایطی است که به عنوان مثال باشگاه استقلال در هشت سال اخیر فقط علی فتح الله زاده، امیر رضا واعظ آشتیانی، بازهم علی فتح الله زاده و بالاخره بهرام افشارزاده را به عنوان مدیرعامل در راس مدیریتی خود دیده است. قیاس شرایط مدیریتی دو باشگاه سرخابی به خوبی نمایانگر این است که چرا قرمزها نسبت به آبی ها شرایط بدتری دارند.

از دست دادن مهره های تاثیرگذار
با نگاهی به همه اتفاق هایی که پیش از شروع لیگ چهاردهم رخ داد، می توان به این نتیجه رسید که از همان روزها مشخص بود پرسپولیس به جایی نمی رسد. واقعا کدام تیم است که بعد از نایب قهرمان شدن و همچنین راه یابی به لیگ قاره ای بخواهد ستاره های تیمش را حراج کند. به این اسامی توجه کنید: مهرداد پولادی، سید جلال حسینی، محسن مسلمان، محمدرضا خلعتبری و... با جدایی این ها باید در آن روزها به علی دایی این حق را می دادیم که با نگرانی لیگ را شروع کند. سئوال این است که چرا استقلال توانست بازیکنانی را که در جام جهانی بازی کرده بودند نگه دارد، اما پرسپولیس نتوانست؟ حفظ مهره های تاثیرگذار به خصوص برای تیم های پر طرفدار و بزرگ یک "باید" است.

ضعف در کادر فنی
اینکه سرمربی و دستیارانش با چه شرایطی تیمشان را به لحاظ فنی و روحی آماده نگه دارند، خیلی مهم است. پرسپولیس در زمان علی دایی تیمی عصبی بود که بیشتر اوقاتش را با حاشیه و دعوا با این و آن سپری می کرد و حالا هم با درخشان تیمی است که مربیانش اولویت را فرافکنی، توجیه، زیر سئوال بردن مربیان قبلی و به تازگی سرمربی تیم ملی و ... می دانند. آیا در این شرایط می توان در انتظار این بود که قرمزها در آرامش فقط به رویارویی با رقبای خود فکر کنند؟ پاسخ قطعا نه است.

رقبایی که پیشرفت کرده اند
یک زمانی اوج انتظار تیم های شهرستانی این بود که عنوان "بهترین تیم شهرستانی" را در لیگ برتر از آن خود کنند. اما حالا شرایط تغییر کرده است و هم پرسپولیس و هم استقلال حتی گاهی به طور کامل زیر سایه تیم هایی چون سپاهان، فولاد و حتی نفت تهرانی می روند که شاید تعداد طرفدارانش چهار رقمی نشده باشد. دقیقا به همین دلیل است که قهرمانی برای پرسپولیس در حال تبدیل شده به رویا است (پرسپولیس در اولین و هفتمین دوره لیگ قهرمان شده است) و انگار پرسپولیسی ها باید با این واقعیت کنار بیایند و دیگر آن تیمی نیستند که مدعی همیشگی باشند.

در پایان باید اینطور نتیجه گیری کرد که حمید درخشان تنها مقصر شرایط این روزهای پرسپولیس نیست و اگر اغراق نباشد، با چنین موقعیتی شاید مورینیو هم نمی توانست پرسپولیس را در جدول لیگ برتر ایران بالانشین کند.