فقط یک نفر؛ برانکو

لحظاتی پیش از آغاز مسابقه پارس جنوبی و پرسپولیس، وقتی دوربین چهره برانکو ایوانکوویچ را روی نیمکت سرخپوشان به نمایش درآورد، آرامش و اطمینان خاطر درصورت مربی کروات موج می زد. البته نه اینکه این آرامش فقط مربوط به همین بازی آخر و فاصله یک امتیازی تا کسب عنوان قهرمانی باشد، بلکه برانکو از ابتدای فصل آرام بود. عجیب است اما انگار نه پنجره بسته تیمش در نیم فصل اول لیگ هجدهم او را نگران می کرد و نه ریخت وپاش و جدیت استقلال، تراکتورسازی و سپاهان. این ادعا با توجه به اسناد دقیق یک سال گذشته مطرح می شود و شما می توانید با سرکشی به آرشیو رسانه های ورزشی در این مدت، از صحت و سقم آن مطلع شوید اما امسال از بین مدعیان تنها کسی که مسئولیت شانس قهرمان بودن را پذیرفت، فقط و فقط خود برانکو بود.

در سپاهان امیر قلعه نویی با تکرار مکرر این موضوع که تیمش از نظر هزینه پنجمین باشگاه لیگ برتر است، از پذیرفتن مسئولیت به عنوان مدعی قهرمانی سر باز زد. تازه امیرخان جمله مشهور دیگری هم داشت که می گفت: «2 تیم بی بضاعت مثل ما و پدیده، معادلات آقایان را برای قهرمانی به هم زدیم!» بنابراین او هرگز تا روز آخر قبول نکرد مدعی قهرمانی است. همین داستان را در استقلال هم با وینفرد شفر داشتیم. مربی آلمانی که فصل گذشته به دفعات گفته بود اگر از ابتدای فصل می آمد تیمش را قهرمان می کرد، امسال تغییر موضع داد و از حوالی هفته بیستم مدام وعده سال بعد را می داد. او می گفت هرگز قول قهرمانی نداده و سال آینده قرار است کارهای بزرگی در استقلال انجام بدهد. داستان تراکتورسازی هم همین بود. حتی تا قبل از بازی با سپیدرود که خیلی ها تراکتور را با توجه به برنامه آسان ترش شانس اول قهرمانی می دانستند، زنوزی می گفت امسال فقط به کسب سهمیه فکر می کند و رؤیای قهرمانی مربوط به سال آینده، با تراکتوری قوی تر است.

در این میان اما برانکو از روز اول تا آخر مسئولیت جایگاه تیمش را پذیرفت و به دفعات، مکرر در مکرر گفت: «می دانم که ما گزینه اول قهرمانی هستیم و از این مسئولیت شانه خالی نمی کنیم.» هر چه هم که به پایان فصل نزدیک می شدیم، ادبیات پروفسور قاطع تر می شد. مثلا وقتی بعد از بازی برگشت با سپاهان انتقادها از توقف پرسپولیس برابر 80هزار تماشاگر خودی بالا گرفت، برانکو در نشست خبری گفت: «یک درصد هم شک ندارم که قهرمان خواهیم شد.» شاید هم تزریق همین ایمان و خودباوری به مجموعه تیم باعث شد عصر درخشان پرسپولیس با سومین قهرمانی پیاپی ادامه بیابد؛ چیزی که برانکو داشت و دیگران نداشتند.