فهمیدنش برای شما سخت است آقای طارمی!

با وجود همه تقلاهاي گاه مفلوكانه مديران پرسپوليس براي جذب مهدي طارمي، اين بازيكن سر از ليگ پرتغال درآورد. بعد از ريزه اسپور و آن داستان ها، ريوآوه دومين انتخاب طارمي در اروپاست؛ به به از اين همه بزرگي و اعتبار! به هر حال هر كسي مختار است خودش در مورد آينده اش تصميم بگيرد و طارمي هم از اين قاعده مستنثني نيست. بخش دردناك ماجرا اما قسمتي از اظهارفضل امروز او راجع به عدم حضورش در پرسپوليس است؛ جايي كه مي گويد: «من تنها بازيكني بودم كه به پرسپوليس خير رساندم و پول ترانسفرم به باشگاه رسيد.» اين انگار اصلا فحش تاريخ است.

شايد روي اين كره خاكي هر آدم آزاده اي جاي مهدي طارمي بود، تا آخر عمر استفاده از همه مشتقات كلمه «خير» را قدغن مي كرد؛ خالق خفت آلودترين خيريت تاريخ اما، كمتر از دو سال بعد از فاجعه پنجره هاي بسته منت حق ترانسفر 500 هزار دلاري اش را بر سر پرسپوليسي ها مي گذارد و مي گويد هيچكس ديگري چنين لطفي به آنها نكرده. البته كه از طارمي و مكتب رو به گسترش «طارميسم» توقعي بيش از اين نيست، اما شايد هنوز عده اي يادشان باشد چطور از رهگذر انتقال مهدي مهدوي كيا به فوتبال اروپا، به اندازه يك گنج به پرسپوليس سود رسيد. اروپاي او هم البته از جنس ريزه و ريو نبود؛ مهدي قرضي به بوخوم رفت و پس از آن به عضويت هامبورگ درآمد. سر هر دو انتقال هم كلي پول به پرسپوليس رسيد، بدون اينكه مهدي در طول عمرش يك كلمه در اين مورد سخن گفته باشد.

حرف از كياست؛ پسري كه هزار طوفان در ساق هايش و هزار نسيم در صورتش موج مي زد و چه طعنه آميز كه همين امروز، دوم مرداد سالروز تولدش است. يكي از يازده مرد برتر تاريخ هامبورگ، وقتي سال آخر فوتبالش به پرسپوليس برگشت آنقدر عذاب كشيد كه اشكش در تلويزيون درآمد، اما باز حاضر نشد يك قدم عليه منافع باشگاه بردارد. او همين تازگي ها گفته: «بخشي از دينم به پرسپوليس زماني ادا مي شود كه از آكادمي كيا يكي، دو بازيكن خوب به تيم بدهم.» مهدي هنوز خودش را مديون پرسپوليس مي داند، اما طارمي منت خيررساني اش را بر سر باشگاه مي گذارد؛ با ما چه مي كني روزگار غدار؟ البته كه امثال طارمي نبايد نگران باشند؛ پرچم آنها را قبيله غش وضعفي هاي فوتبال ايران همچنان بالا نگه خواهند داشت؛ باگ هاي فرهنگ هواداري كه دنبال چشم وابروي بازيكنان راه مي افتند و هرگز نمي فهمند باشگاه مهم تر از هر ستاره اي است. راستي كه كاش مي شد هزار طارمي به روزگار بدهيم و يك مهدوي كياي ديگر بگيريم.