فوتبال ایران اول از نگاه فیفا آخر از نگاه AFC / سفیـد و سیـاه!

میان واجدین شرایط کسب جوایز بهترین های آسیا هیچ اثری از فوتبال ایران نیست. تنها همچون سنت دیرینه در بخش فوتسال نماینده های ایران دیده می شوند که اتفاق غریبی هم نیست. فوتبال ایران در حالی جای خود را میان بهترین های آسیا تهی می بیند که از نگاه فیفا اولین تیم قاره کهن محسوب می شود. فوتبال ایران از ویترین فراآسیایی تیمی قابل احترام محسوب می شود اما درون قاره آنطور که پیدا است چندان اعتباری ندارد.

در واقع وقتی پای دقت و ریزبینی های بیشتر در مواجهه با فوتبال ایران به میان می آید، نتایج دیگری به دست خواهد آمد که با آنچه از نگاه جهانی وجود دارد، بسیار در تضاد است. فوتبال ایران به سبب صعود به جام جهانی یا نتایجی که در سطح ملی می گیرد، از سوی فیفا به عنوان نخستین تیم آسیا معرفی شده است و جایگاه نسبتا خوبی هم در مقیاس جهانی دارد اما امتیازهای خوبی درون قاره ندارد به طوری که مشاهده می کنیم در بخش بهترین بازیکن، بهترین تیم ملی، بهترین مربی، بهترین باشگاه و حتی بازی جوانمردانه هیچ گزینه ایرانی وجود ندارد و تنها مانند قبل سران فوتبال آسیا برای اینکه فوتبال ایران را هم وارد بازی کنند، از فدراسیون فوتبال ایران به عنوان یکی از گزینه های کسب عنوان بهترین فدراسیون قاره یاد کرده اند که دریافت این جازه هم نمی تواند چندان قابل توجه باشد. از آخرین بار که فوتبال ایران موفق شد عنوان برترین بازیکن سال را به خود اختصاص دهد سال ها می گذرد. بماند که کنفدراسیون فوتبال آسیا مدتی لژیونرهای قاره را تحویل نمی گرفت که در آن ایام برای مثال نکونام یا تیموریان می توانستند لااقل در بین گزینه های سال قرار بگیرند اما اکنون که اصلاحاتی شده و قرار است جایزه بهترین بازیکن بین المللی قاره نیز اهدا شود، همچنان جای ایرانی ها خالی است.

در واقع نه فوتبالیست های داخلی توانسته اند چشم کارشناسان فوتبال قاره را خیره کنند و نه لژیونرهایی که در تیم های درجه دو و سه اروپایی بازی می کنند. تنها ویژگی لیست بلند بالای کنفدراسیون فوتبال آسیا تکرار همان نام های معروف فوتسالی ها است که آن هم برخاسته از استعدادهایی است که در این بخش همواره وجود داشته اما هرگز در سال های گذشته فوتبال ایران رشدی نداشته و همواره جایش میان بهترین های قاره خالی بوده است. گرچه در سال های اخیر بازیکنانی همچون کریمی، عقیلی، طالبی، بنگر، نکونام و مجیدی در بین بهترین بازیکنان سال قاره قرار گرفتند اما در نهایت این بازیکنان هم نتوانستند در رقابت پیروز باشند و عنوان بهترین بازیکن سال به فوتبال ایران تعلق نگرفت.

باتوجه به اینکه ایران از نظر فیفا اولین تیم قاره محسوب می شود لااقل انتظار بود که در بخش انتخاب برترین تیم ملی آسیا نام تیم ملی کشورمان دیده شود اما عجبا که اینجا نیز کنفدراسیون فوتبال آسیا نظر دیگری داشت و در این بخش نیز جایی برای فوتبال ایران که در رنکینگ فیفا اولین تیم قاره محسوب می شود، باز نکرد.  شگفت انگیزتر از آن نیامدن نام کی روش میان مدعیان کسب جایزه بهترین مربی فوتبال آسیا است. در حالی که پوسته اوغلو (استرالیا)، مهدی حسن (امارات) و نوریا ساساکی (ژاپن) که مربیگری تیم های ملی را برعهده دارند از نگاه کارشناسان فوتبال آسیا محق دریافت بهترین مربی سال شده اند. این همه تفاوت و تناقض میان آنچه فیفا و کنفدراسیون فوتبال آسیا در مواجهه با فوتبال ایران می بینند تامل برانگیز است. یا جایگاه فوتبال ایران از سوی فیفا که برترین تیم قاره است واقعی نیست یا اینکه کنفدراسیون فوتبال با حب و بغض به فوتبال ایران نگاه می کند که باید پاسخ این سوال ها را هر چه زودتر یافت. گرچه نباید فراموش کرد که فوتبال ایران در سال های اخیر بازیکنی که چشم ها را خیره کند نساخته، در رده باشگاهی سال ها است حسرت قهرمانی آسیا را می خورد و مربیانش نیز سال ها است نه قهرمانی جام ملت ها را تصاحب کرده اند و نه قهرمانی باشگاهی را. شاید این وضعیت راه دیگری را پیش روی کارشناسان فوتبال آسیا نگذاشته است اما سوال این است که فوتبال تهی از عنوان ایران از نگاه AFC چرا از نگاه فیفا اول است؟!