قصه « دانائی فرد» فوتبال ما

روزگاری پاکی و صداقتی فوتبال ایران داشت. عشق و دلدادگی به توپ و دروازه و بوسه زدن توپ و توری که وصال فوتبال دوستها بود و نه از پول خبری و نه کوته فکری تازه به دوران رسیده ای فوتبال را زشت و رنج آور می کرد.

روزگار عشق بود و عاشقانی چون علی آقا دانائی فرد که سه تیم داشت به نامهای ایرج و سلم و تور که برگرفته از نامهای فرزندان فریدون شاهنامه بودند که تور تبدیل به دوچرخه سواران و بعدها تاج و استقلال شد. علی آقا که پدر معنوی تاج و رکورددار مربیگری در این تیم بود و شاگردان بی شماری چون بیاتی و جدیکار و پورحیدری و فرزندش ایرج را پرورش داد. او فرد دانائی در فوتبال ما بود و نشانه ای ز وفاداری و تلاش و کار و عشق تا نبض فوتبال بزند.

ایرج تیم علی آقا در دهه 20 خورشیدی تنها نبود که در آخرین سال آن دهه نام تنها پسرش هم شد. ایرج دانائی فرد که مسیر دبیرستان ایرانمهر تا دروازه های موفقیت را دریبل زد و اولین گل زن ما در مقابل اسکاتلند و سرمربی مغرورشان الی مک لوئد و شاگردان مشهورش چون جوجوردن و داگلیش و آرچی گمیل و الن رالف... شد و یک امتیاز از تیمی گرفتند که خود را کاندیدای قهرمانی جام جهانی 1978 می دانستند و به تیم منتخب جهان دعوت شد و بعد ها در مقابل تیم کاسموس به رهبری پله بازی کرد.

ایرج فرزند همان پدر بود و عشق را آموزه اصلیش از فوتبال درکنار ادب و انسانیت کرد. ما جماعتی هستیم که سکوت را تحقیر می کنیم و از آدمهایی که شان و مرتبه خود را فدای جاه و مقام نمی کنند هیچ یادی نمی کنیم. جماعت این روزهای فوتبال یاد گرفته اند که حق خود را با درشت گوئی و ریز کردن شخصیتشان بگیرند اما مگر دانایان افرادی چون ایرج دانائی فرد که از مکتب خانواده و اصالت آمده و به قول قدیمی ها سر سفره پدر و مادر بزرگ شده قادرند خود را بشکنند تا بمانند؟ چنین نبود و این گونه بود که به گوشه انزوا رفت تا در روزی که دگر نیست از او جماعت رثا نامه بگوید که چون همیشه زود دیر شده است.

دانائی فردهای فوتبال ما رفتند اما یادشان در موزه قلب و ذهن مردمانی باقی است که همچنان به شوق فوتبال ایران و قطب آبی پایتخت زندگی می کنند.
ورزشگاه پیر شهر امجدیه در سکوت است و شاید اگر شاعری عاشق فوتبال آنجا باشد شعر فردوسی بزرگ در مورد فریدون بزرگ را برای فریدون فوتبال  ایران علی دانائی فرد و فرزندش ایرج بخواند که:
فریدون فرخ فرشته نبود/ز مشک و ز عنبر سرشته نبود
بداد و دهش یافت آن نیکوئی/تو داد و دهش کن فریدون توئی

روحشان شاد