قوی ترین های تاریخ لیگ زیر پای پرسپولیس

پرسپولیس احترام امروز را با زحمت بسیار به دست آورده است. این که رقبا، واکنش متفاوتی دارند، رفتار عجیبی نیست ولی این به معنای طبیعی بودن بازخوردهای آن ها نسبت به قهرمانی مقتدرانه پرسپولیس نیست.
پرسپولیس چنان باصلابت و با اختلاف حریفان را پشت سر گذاشته است که نوع ادبیات و استدلال های آن ها را هم دچار تغییر کرده است. این فاصله فنی و امتیازی به حدی نیست که دیگر مباحثی مثل اشتباهات داوری نمی تواند آن را پوشش دهد و برای لجبازترین هواداران تیم های مقابل هم تمسخرآمیز است. از سوی دیگر مشکل چنان بحث هایی امکان رجوع به آرشیو و کارشناسان داوری است که به سرعت، کذب بودن آن محرز می شود. در این شرایط تنها راهی که باقی می ماند پرداختن به مسایلی است که هیچ فرض عینی برای آن وجود ندارد. در اینجا با یک سفسطه هم روبرو نیست که بخواهند با یک حداقل گزاره هایی که باعقل جور دربیاید، ادعای خود را توضیح بدهند. نهایت امر یک مغالطه است. 2 موضوع به ظاهر مرتبط باهم که هیچ ربط منطقی ندارند را کنار هم می گذارند و بعد یک وهم بر ای شان تبدیل به یک واقعیت می شود. تا آنجا پیش می روند که آن را به عنوان یک واقعیت می پذیرند. این واقعیت را آن قدر مسلم می دانند که آن را پایه ادعاها و استدلال های دیگر قرار می دهند. استدلال هم از این قرار است. با استراماچونی که به واسطه او فقط یک هفته، آن هم با تفاضل گل به صدر جدول رفتند قهرمان می شدند. همان تیمی که به پرسپولیس و کالدرون باخته بود. قبل از آن برانکو را از پرسپولیس گرفته بودند و بعد از او هم کالدرون رفت. جای بسی خوشبختی است اگر رقبا نپرسند پس یکسری مسایل دیگر هم در پرسپولیس وجود دارد که باعث قهرمانی می شود. حالا همان فرهاد مجیدی را که اسطوره می دانند نتیجه توطئه می خوانند.
و اما در این شرایط هم بعضی هستند که با ژست بی طرفانه مسایل را تحلیل می کنند و در میان آن ها بعضاً می شنویم که می گویند. قهرمانی پرسپولیس نه از قدرت سرخ ها که از ضعف رقبایش بود. 2 سالی می شود که چنین می گویند. البته برای ما ایرانی ها مدت هاست که تداوم موفقیت، یک مفهوم نا مأنوس است.

*رقبای ضعیفی که بر سر قهرمان شدن آن ها قسم می خوردند
موفقیت های پرسپولیس را  در حالی به پای ضعف رقبا می نویسند که قبل از شروع فصل روی قهرمانی آن ها شرط می بستند یا تحلیل می رفتند.
به عنوان یک نمونه تیمی مثل سپاهان از بازیکن و امکانات برای قهرمانی چه کم داشت؟ تراکتورسازی چه می خواست که نمی توانست داشته باشد. استقلال در کدام خط بازیکن موردنیاز خود را نداشت؟ فرق است بین رقبایی که ضعیف هستند با آن هایی که از دیدن هیبت شما غش و ضعف می کنند. مگر نه این که تا نیم فصل رقابت پایاپای بود؟ چه چیزی باعث عقب نشینی حریفان شد؟ برای درک بهتر این موضوع می توان شرایط جدول را در دو مقطع نیم فصل و هفته بیستم بررسی کرد.

*کاشتن بذر ترس و تردید در دل حریفان
آیا دلیلش تزریق ترس و ناامیدی توسط پرسپولیس نبود. وقتی یک تیم در 11 بازی نیم فصل دوم، غیر از یک تساوی، تمام بازی ها را برده است. قبل از هر چیز امید را از آن ها می گیرد و ترس را به جای آن می نشاند. همین ترس باعث می شود تا تیمی مثل سپاهان با کوچک ترین روزنه امید از روبارویی با پرسپولیس شانه خالی کند. سپاهان به ذات تیم ضعیفی نبود، در مواجهه با پرسپولیس چنین می شود و این هم اتفاق نمی افتاد اگر پرسپولیس یک تیم معمولی بود. وقتی یک تیم در ده بازی آخر خود 28 امتیاز از 30 امتیاز ممکن را می گیرد دیگر شانسی برای رقبا باقی نمی ماند. گذاشتن همه این ها به پای ضعف حریفان، تحلیل سنجیده و قابل قبولی نیست.
درواقع تحلیل درست این است که قدرت پرسپولیس باعث ضعف رقبایش شد و نه ضعف آن ها دلیل قدرت سرخپوشان.

*ریاضی رای به قدرت پرسپولیس می دهد
بد نیست در توجیه استدلالی که مطرح شد به نکاتی آماری هم توجه کنیم. یکی از مسایلی که تیم ها باید برای دستیابی به قهرمانی در بازی های دوره ای و لیگ مانند به آن توجه کنند این است که برای رسیدن به هدف باید یک حدنصاب هایی را برای خود قائل باشند این که برای قهرمانی، چند امتیاز می خواهند. این اعداد بر اساس رقابت های سال قبل تر به دست می آید. مثلاً این که در لیگ ایران باید برای دستیابی به میانگین دو امتیاز برای هر بازی برسد. اگر یک زمانی قهرمانی با حدنصاب هایی کمتر از حدنصاب های معمول به دست آمد آنگاه می توان روی یک زا دو بحث تعدد قدرت های برابر یا قهرمانی تیم ضعیف نسبت به ضعیف تر می توان بحث کرد. همین طور کتره ای که نمی شود نظر داد. فلان کارشناس شب قبل لیگ اروپا را تماشا کرده و فردایش در تحلیل قهرمانی پرسپولیس از ضعف رقبایش می گوید تا توانایی قهرمان را زیر سوال برود. این که یک تحلیل با معیارهای فنی و عقلی نیست.
به عنوان یک مثال، سوال می کنیم تاکنون چند بار تیمی که در 63 درصد بازی هایش به پیروزی رسیده در لیک ایران به قهرمانی نرسیده است؟ خب بروند نگاه کنند. در لیگ 16 تیمی احتمال بسیار ضعیف است که در 30 بازی 19 پیروزی به دست بیاورید و قهرمان نشوید. شما باید یک حداقل قدرتی داشته باشید تا این تعداد پیروزی را بگیرید. حالا نزدیک ترین رقیب شما به 10 پیروزی برسد یا 18 برتری، فرقی نمی کند چون شما آن حدنصاب لازم برای شایستگی را به دست آورده اید. در کل لیگ آزادگان و لیگ خلیج فارس فقط یک بار یک تیم به میانگین 2 امتیاز برای هر بازی رسید و قهرمان نشد. پس شما برای قهرمانی در لیگ کافی است که توان رسیدن به این عدد را داشته باشید. پرسپولیس هر 4 بازی بعدی خود را ببازد از تمام این حدنصاب ها گذر کرده است.  بازهم قهرمانی خود را مرهون ضعف رقبا است؟ پرسپولیس اگر در دور برگشت به هر 3 رقیب خود می باخت بازهم در این 4 بازی از حدنصاب ها عبور می کرد و این اعداد واقعی هستند.

*پرسپولیس با بازیکنان حرفه ای در لیگ کم توانان؟
آمارهای دیگری هم وجود دارد. اگر در اولین دوره لیگ حرفه ای ایران گفته می شد پرسپولیس با استفاده از ضعف رقبا قهرمان شد کمی عقلانی بود. پرسپولیس در آن فصل در 50 درصد بازی ها به پیروزی رسید و میانگین یک و 88 صدم امتیاز برای هر بازی را به دست آورد و قهرمان شد. این احتمالاً ضعیف ترین حدنصاب ثبت شده برای قهرمانی است. ولی وقتی درباره تیمی سخن می گوییم. که همین حالا در حال جابجا کردن حدنصاب ها است درواقع هم باید مراقب باشیم به شعور مخاطب توهین نشود و هم حواسمان باشد، نتایج این فصل پرسپولیس را محصول ضعف رقبایش خواندن، به ریشخند گرفتن سطح فنی تمام تیم هایی است که در ادوار گذشته لیگ شرکت داشته اند. بعضی از این حرف ها این احساس را به آدمی می دهد که گویی پرسپولیس با تیمی از بازیکنان کاملاً سالم در لیگ کم توانان شرکت کرده است. اگر قهرمانی این پرسپولیس که خود بهتر از تمام قهرمانان ادوار قبلی عمل کرده است را حاصل ضعف رقبا بدانیم، تمام ادوار گذشته را هم زیر سوال می برد و این تناقض آشکاری است.

*قوی ترین های تاریخ لیگ زیر پای پرسپولیس
اگر پرسپولیس بهترین تیم اول لیگ برتر فوتبال ایران است. استقلال هم بهترین دوم این رقابت هاست. آن ها در فصل 82-83 با 58 امتیاز در 30 بازی، میانگین 1/96 امتیاز برای هر بازی را ثبت کردند و دوم شدند. ذوب آهن و تراکتورسازی در مقاطعی با 17 پیروزی در 30 بازی و 19 پیروزی در 34 بازی به میانگین های 1/93 و 1/94 امتیاز برای هر بازی رسیدند و دوم شدند. اگر هر یک از این ها رد لیگ جاری حاضر بود بعد از پرسپولیس قرار می گرفت. با این اوصاف باید برای توضیح آنچه در فوتبال ایران روی داد باید به دنبال دلایل بهتری بود. پرسپولیس با کسب یک پیروزی دیگر و جمع آوری 7 امتیاز دیگر در هر 2 مورد از مقتدرترین قهرمانان لیگ فوتبال ایران از ابتدای جام آزادگان تاکنون پیشی می گیرد و به چنین تیمی نمی توان گفت که فقط کمتر از دیگران ضعیف بوده است.