مأموريت ممكن تيم ملي و كروش! / پیروزی، پیروزی و تکرار پیروزی

رسیده ایم به امروز، به دوشنبه 29 دی ماه سال 93. به یک روز مهم، به یک روز حساس، به یک روز تعیین کننده اما نه به روزی بد و نه به روزی سخت! به روزی که باز هم یک مأموریت ممکن را متوجه مردان ملی کرده است. به روزی که فرصتی به دست می دهد درجه اول، برای بیشتر محترم دانستن «عیار» مربیگری کارلوس کروش!

تيم ملي يك مأموريت 6 قسمتي بر عهده دارد. چيزي شبيه هفت خوان رستم! بايد يك به يك اين 6 خوان را سپري كرد، بايد نقش هاي خوشي با رنگ و لعاب دلپذير و روح نواز، بر اين پرده هاي خيال انگيز انداخت. بايد نشان داد كه فوتبال ايراني، چه تفاوت هايي در «مايه» فوتبال هنري، فوتبال نمايشي، فوتبال خلاقانه و آنچه كه نمايش فوتبال ناميده مي شود، با بقيه قاره اي كه كهن است و سازنده و ابداع گر است، دارد!

بحرين را مغلوب كرديم! قطر را شكست داديم، اين هر دو را «برديم» و حالا در سومين پيكار رسيده ايم به امارات؛ حريفي كه براي حريف شدن و حرفي داشتن، بسياري از لوازم و ملزومات را ندارد! بايد اين سومين مسابقه را هم برد. نه براي آنكه در گام بعدي به ژاپن نخوريم يا در گام بعدتر، حريف مان از استراليا نيايد! نه؛ دليل ضرورت غلبه كامل بر امارات، همان است كه مجبورمان مي كرد بحرين را ببريم، عراق را و كره جنوبي را- اين بار در بازي هاي دوستانه- شكست دهيم تا به پيروزي و پيروز شدن عادت كنيم! امروز هم همين است! امروز هم در همين خط بايد حركت كرد! مسابقه را بايد به سود خود تمام كرد!

عادت به بردن را بايد ترك نكرد. عادت دلنشيني است، عادت به فاتح بودن و آقاي كروش اهرم هاي پيروزي آفرين را دارد. بايد ديد او چگونه به داشته هاي قيمتي اش- سربازان سرافراز تيم ملي- مي نگرد و چگونه از اين همه لياقت استفاده مي كند!

كروش را در پايان مسابقه با قطر ديديم كه انگار بزرگ ترين و سنگين ترين بار را بر زمين گذاشته و زانوي «اين منم» كه توانسته ام، بر زمين كوفته بود. يك كروش آنچناني ديگر، يك كروش بااراده - بلكه پراراده- ديگر، يك كروش كه «موج سان»، كنار زمين بي قراري پيشه كند و آرام نگيرد، همان عاملي است كه ما مي خواهيم! همان «آمر»ي است كه تا پايان جام ملت ها - يعني 4 بازي ديگر- لازمش داريم!

امروز مثل هر روز ديگري، كروش را مردي مي خواهيم كه به داشته هايش - 4 بازي و 4 برد، 5 گل زده و هيچ گل ناخورده- تكيه كند! به جوان هايش! به سردار آزمونش! به اشكان دژاگه اش! به آندوي جنگنده و رزمنده اش كه از هيچ، پاس گل مي سازد و از هيچ نبردي پاپس نمي كشد!

امروز كروشي مي خواهيم كه در ازاي هر گام كه به پيش برمي دارد، چشمان چون عقاب خود را تيزتر، عميق تر و حريصانه تر به عمق دروازه حريف مي دوزد! امروز كروشي را طالبيم و به او نيازمنديم كه اشتهايش سيري ناپذير باشد و با حمله - يعني به عقب راندن حريف- دفاع كند! امروز كروشي مي خواهيم كه مي خواهد توپ را به حريف ندهد و در اين راه كاپيتان جوانش را پرتحرك تر و مؤثر تر به كار مي گيرد.
امروز تيم ملي را از نظر حركتي وزين تر و وزن حركتي مردان ملي را بيشتر از هميشه مي خواهيم، چرا كه بركت را موكول به حركت كرده اند؛ حركتي شتابنده، حركتي سريع، حركتي همه جانبه!
امروز - و براي مغلوب كردن امارات- مكملي لازم داريم براي حركات دژاگه و آزمون! امروز به «شجاعي» شجاع تري نياز داريم كه از اخطار گرفتن نهراسد! تصور بي جانشيني به سر راه ندهد و هنر خود را - هنر بازي با توپ خود را - در خدمت اشكان و سردار و حتي حاج صفي و آندو قرار دهد!

بازي امروز تيم ملي بايد شبيه ترين بازي باشد به «توتال» فوتبال. يكي براي همه، همه براي يكي! بازي امروز تيم كروش، امروز بيشتر از روز ايران - قطر، نياز دارد به دخالت، به حضور، به عقل توأم با شجاعت و به سر نترس توأم با عقلانيت هاي سرمربي!

او كه نبايد پس از يك گام به جلو- بازي دادن به موقع و درست به گنجي، غفوري، سردار آزمون- با ميخكوب كردن ديگر جوانانش، دو گام و حتي يك گام به عقب بردارد! كروش مأمور است به ديدن و آگرانديسمان داشته هايش، نه بزرگ ديدن ناداشته هايش.