ما ز یاران چشم یاری داشتیم

 روز گذشته پرونده گولچ در فیفا بسته شد. حکم فیفا این گونه بود که بر اساس آن باید ۲۴۱ هزار یورو به گولچ، ۲۵ هزار دلار به وکیل او و ۱۲۵ هزار دلار به باشگاه شریف مولداوی پرداخت می شد. این حکم دومین شاهکار از هیات مدیره ای است که حکایت «طارمی گیت» را ساختند و آنجا هم با دخالت نیروهای خارج از حوزه ورزش پولی پرداخت نشد اما محرومیت باقی ماند و خیریت هم به جناب طارمی رسید.

این هیات مدیره را چه کسانی بر مسند کار گذاشتند؟ پاسخ روشن است! وزارت ورزش متولی و سرپرست آنها بود و همچنان در قبال این شاهکارها سکوت کرده و هیچ کدام از عوامل چون طاهری و ترکاشوند و ... احضار نمی شوند. وزارت ورزش به کجا باید پاسخگو باشد؟ این پاسخ هم روشن است. مجلس محترم شورای اسلامی باید از وزارت ورزش بپرسد که چرا و چگونه این حجم از بی مبالاتی ها انجام می شود و عاملین خیلی راحت در سکوت خبری گم و شاید در محدوده ای مشغول به کار هستند که کسی خبر از آنها ندارد چون شرکت سایپا و مشغول تولید سوپر مدلی چون «پراید» هستند که خساراتش بیشتر از امثال طارمی و گولج است؟ اما  همان افرادی که با وزیر ورزش در این موارد کاری ندارند با بیانیه ای در هفته های گذشته خواستار دخالت در لیست اسامی بازیکنان تیم ملی فوتبال بودند و امروز هم درگیر لیستی که به وزارت ورزش داده که به مهمانی  جام جهانی روسیه بروند!

آقایان به ارقام بنگرید! تیم ملی ما به علت ضعف مالی نتوانست بازی ها و تدارکات مناسبی حتی در حد داشتن یک لباس مناسب داشته باشد اما دست یاری وجود نداشت! آقایان! آیا با توجه به رقمی که به گولچ داده شد و چیزی نزدیک به 400 هزار یورو بود نمی توانستیم تیم ملی را اینقدر بی سلاح به مصاف حریفان تا دندان مسلح نفرستیم؟

آقایان! اگر همه نشسته اید که اگر بر فرض ناکامی تیم ملی در جام جهانی که ناکامی مدیریت فوتبال نه تیم ملی ما است قصد داشتید که کمیته تفحص و تحقیق و ... که سالها است تشکیل می شود و هیچگاه نتیجه ای نمی گیرد بار دیگر تشکیل دهید کمی هم به این قضایا بنگرد؟

به یاد جمله مشهور دکتر محمد مصدق می افتم که روزگاری در میدان بهارستان فریاد زد: «هرجا ملت است آنجا مجلس است.» پیراهن شماره 12 تیم ملی صاحبی جز مردم ایران ندارد که با تمامی سختی ها و رنج ها و دلواپسی ها دل بسته اند به نتایج تیمی که چشم یاری ز یارانی داشت که یار نبودند و همه اشتباهی بودند.