محرمی: امیدوارم سال ۹۷ پرسپولیس قهرمان آسیا شود

مجتبی محرمی، کاپیتان سال های نه چندان دور پرسپولیس آرزو دارد تیم محبوبش در سال جدید با قهرمانی آسیا دل هوادارانش را شاد کند. همراه اسمش، دنیایی از معرفت و تعصب است که به خاطر می آید. اسمش را شاید یک تریلی بکشد، اما معرفتش را بعید است کسی بتواند اندازه کند. مجتبی محرمی، دوست داشتنی ترین «مُجی»ای است که می شناسید؛ بازیکنی که دنیایش همیشه با بقیه تفاوت داشته؛ چه آن زمان که بازی می کرد و چه حالا.

- باتعصب ترین بازیکنی که در تاریخ پرسپولیس سراغ داریم، مجتبی محرمی است.
نه بابا، از من متعصب تر خیلی ها بودند.

- می گویند کسی نمی توانست از شما رد شود؟
این را هر کسی می گوید، محبت دارد، اما اگر قرار بود کسی از من رد نشود که پرسپولیس هیچ گلی نمی خورد.

- اگر چشم تان را ببندید و بخواهید یک روز خوب در پرسپولیس را به یاد بیاورید، چه روزی است؟
همان روز اولی که آمدم پرسپولیس. بازی اولی که برای این تیم انجام دادم، جام حذفی مقابل استقلال بود. باران می آمد، شاید روزهای آخر سال بود. در ترکیب فیکس نبودم، من و کریم باوی تازه آمده بودیم. بعد علی پروین، کریم باوی را جای انصاری فرد فرستاد در زمین و من را جای خدابیامرز فریبرز مرادی. بازی کشید به وقت اضافه و پنالتی. یک پنالتی هم من زدم و آن دربی را بردیم. با این که بارندگی بود اما ۷۰-۸۰ هزار نفر آمده بودند.

- قدیمی ها خیلی به خوش یمن بودن روز بارانی و نزول رحمت اعتقاد داشتند، شما هم این حس را داشتید که اولین بازی تان برای پرسپولیس روز خاصی بود چون باران می آمد؟
من همیشه دوست داشتم روز بارانی یا برفی بازی کنم. دلیل اصلی اش هم این بود که آن زمان زمین ها خیلی خراب بود و وقتی زمین خیس می شد برای ما راحت تر بود. در زمین سفت و پر چاله و چوله بازی کردن خیلی سخت بود. من که در اینجور زمین ها راحت تر بودم.

- یک چیزی که خیلی ها در مورد مجتبی محرمی نمی دانند؟
خیلی مشتیه!

- این را که همه می دانند!
پس چرا کسی نگفته؟!

- دوست دارید چه کسی را ببینید؟
دخترم. سه سال است او را ندیده ام.

- ممکن است امسال بروید پیشش؟
سرش خیلی شلوغ شده، دانشگاه قبول شده و سرش گرم است. به خاطر همین به درد نمی خورد که ۴-۵ روزه بیاید. من هم اگر ویزا بدهند دوست دارم بروم، اما خب با داستان هایی که سر وزارتخانه پیش آمد، رفتن به انگلیس سخت شده و سخت ویزا می دهند.

- نادر محمدخانی هم انگلیس است، از او خبر دارید؟
بله می دانم انگلیس زندگی می کند اما از او خبری ندارم.

- دل تان برای چه کسی از هم تیمی های سابق تان تنگ شده؟
برای همه، من با همه آنها رفیق بودم.

- تکراری ترین سوالی که از مجتبی محرمی می پرسند؟
یک خاطره از پرسپولیس بگو!

- و  البته دربی سال ۷۳
بله، آن دعوا را همه می پرسند. من ۳۰ سال فوتبال بازی کردم، اما هنوز هم هر جا می روم از آن بازی می پرسند. بابا آن بازی و آن دعوا به تاریخ پیوست.

- بهترین روزی که در این فوتبال دیدید؟
قهرمانی در جام درجام آسیا و زیارت خانه خدا.

- یک چیزی که از علی پروین همیشه به خاطر دارید؟
علی آقای را خیلی دوستش دارم. یک بار می گفت تو می توانی بعد از من و پرویز قلیچ خانی، نفر سوم باشی، که من گفتم، نه اول من، بعد قلیچ خانی و نفر سوم خود شما!

- حالا کی اول است؟
خود علی آقاست دیگر. مگر می شود او را دوست نداشت.

- یک سال هایی بود عده ای می خواستند علی پروین را کوچک کنند.
همان سالی بود که من از پرسپولیس نرفتم. لج و لجبازی بود، علی آقا هم من را دوست داشت. پول می دادند که من را ببرند و بعد به پروین بگویند، بیا پسرت را هم بردیم، اما من قبول نکردم و در پرسپولیس ماندم. علی پروین من را پسر خوبش می دانست، الانم هستم البته.

- چه کسی در این فوتبال برای تان پدری کرد؟
همان علی آقا و عمو نصی.

- تیمی که دوستش داری؟
احمدرضا عابدزاده، علی پروین، فرشاد پیوس، محسن عاشوری، ناصر محمدخانی، حمید درخشان از نظر فنی، همایون خان بهزادی، خدابیامرز فریبرز مرادی... باز هم هستند، زیادند.

- حالا چه کسی از همه باحال تر بود؟
مرتضی فنونی زاده، وحید قلیچ و مرتضی یکه. سر به سر همه می گذاشتند. زمان ما پول که نبود، همین جو دوستانه بود که تیم را نگه می داشت.

- مرگ چه کسی در فوتبال خیلی ناراحت تان کرد؟
همین مرحوم فریبرز مرادی و سیروس (قایقران). ما در تیم ملی با هم داداشی بودیم. وقتی خبر مرگش را شنیدم کُپ کردم، اصلا نمی دانستم باید چی بگویم. اصلا یک جوری شده ام، انزلی نمی روم. آنجا اذیت می شوم.

- جای چه کسی در لحظه تحویل سال تان خالی است؟
مادر و پدرم.

- مادرتان هم در همین چند سال اخیر فوت کردند، فکر کنم یکی از روزهای سخت زندگی تان بود؟
سخت ترینش بود. دو سال است فوت کرده، بهش می گفتم «ننه»، از لای قرآن عیدی می داد. قبل از عیدی هم نان و پنیر و سبزی اش به راه بود.

- ترک زبان بودید، درست است؟
اصلیت ما، برای باکوی آذربایجان است، مهاجریم. البته مادرم در بابلسر به دنیا آمده بود. من هم تهران. ما ترکی حرف نمی زدیم، در حد «گبورا» ترکی بلدم.

- از بین آذری زبان هایی که در تیم داشتید چه کسی از همه بامزه تر بود؟
رحیم یوسفی.

- مجتبی محرمی خیلی خاص است، این تفاوت به خاطر خانواده و مادری است که شما را تربیت کرده یا محله ای که در آن بودید؟
من بچه پایین شهر بودم، اما مادرم هم آدم خاصی بود، فکر می کنم مادر محله بود. درس زندگی را از او گرفتم. آدم هر کسی را از دست می دهد خیلی اذیت می شود، پدر، مادر، برادر، اما درگذشت ننه خیلی سخت بود.

- برادرتان هم که شهید شده اند.
او شهید انقلاب بود.

- غیر از فوتبال رشته دیگری را هم دوست داشتید، یا کار می کردید؟
کشتی بلدم. همه فنونش و امتیازاتش را می دانم. قدیم ترها تمرین کشتی می رفتم در باشگاه دخانیات. بهرام مشتاقی شوهر دخترخاله ام بود.

- مجتبی محرمی کشتی چه کسی است؟
علیرضا دبیر، او با معرفت است.

- خادم هم به نوعی دیگر بابت اینکه پای حرفش می ایستد می تواند به نوعی شبیه شما باشد.
او را هم دوست دارم.

- از نظر فنی چه کسی را می پسندید؟
مجید ترکان و عسکری محمدیان فنی بودند. من اگر فوتبالیست نمی شدم، در کشتی قهرمان جهان و المپیک می شدم.

- چه حرفی زده اید که از گفتنش پشیمان هستید؟
از هیچ حرفی پشیمان نیستم. از زندگی ام هم همین طور. زندگی همین است دیگر. مهم این است که اشتباهت را دوباره تکرار نکنی.

- دروغ ۱۳؟
مجتبی محرمی مربی می شود!

- یعنی این قدر دور از ذهن و عجیب است؟
واقعا در همین حد عجیب است؛ من که اصلا جایی ندارم در این فوتبال. این قدر در این فوتبال صنم و یاسمن و باندبازی هست که نوبت به ما نمی رسد.

- ولی هنوز هم در بین بهترین ها و بامعرفت های فوتبال در صدر هستید.
دوستان هستند به جای ما. این نیز بگذرد... مرده پرستیم دیگر. البته در کوچه و خیابان مردم به ما محبت دارند. من هم مردم را دوست شان دارم.

- چه دعایی برای سال ۹۷ دارید؟
محتاج نامرد نشویم... امیدوارم سال خوب و پربرکتی برای همه باشد، بدون دغدغه، بدون غم و غصه، بدون بیکاری، بدون دزدی و...

- و چه دعایی برای پرسپولیس؟
ان شاا... پرسپولیس قهرمان آسیا شود و بچه ها مزد زحمات شان را بگیرند؛ هواداران هم به هر چیزی که می خواهند برسند.