مدرسه پیرمردها به انقلاب نیاز دارد

شکست پرسپولیس مقابل چادرملو را می‌توان از زوایای مختلف تحلیل کرد؛ از اشتباهات مدیریتی و تصمیم‌های فنی گرفته تا عملکرد ضعیف برخی بازیکنان. اما فارغ از اینکه مقصر اصلی این شکست چه کسی باشد، یک واقعیت دیگر دیگر قابل پنهان کردن نیست؛ واقعیتی که از همان روز نخست آغاز فصل و همزمان با شروع کار وحید هاشمیان، بسیاری از کارشناسان روی آن انگشت گذاشتند.
پرسپولیس امروز بیش از هر چیز، تاوان بالا رفتن میانگین سنی تیمش را می‌دهد.
این همان نسلی است که سال‌ها قبل با تفکر برانکو ایوانکوویچ شکل گرفت؛ نسلی که با مدیریت درست، فوتبال جذابی ارائه داد، جام‌های متعددی به دست آورد و سال‌ها بر فوتبال ایران حکومت کرد. بعد از برانکو نیز مربیان دیگر همین مسیر را ادامه دادند و استخوان‌بندی تیم را حفظ کردند؛ تصمیمی که در مقاطع مختلف جواب هم داد.
اما در فوتبال، هیچ نسلی ابدی نیست.

فوتبال با خاطره قهرمان نمی‌شود
فوتبال حرفه‌ای بی‌رحم‌تر از آن است که به افتخارات گذشته امتیاز بدهد. بازیکنی که پنج سال قبل ستاره بوده، تضمینی برای درخشش امروز ندارد. زمان، بزرگ‌ترین رقیب هر نسل موفق است و دیر یا زود، همه تیم‌ها ناچار به پوست‌اندازی می‌شوند.
درباره پرسپولیس نیز مدت‌ها بود این هشدار داده می‌شد. تیمی که میانگین سنی بالایی دارد، در کوران یک فصل سخت، بیش از هر چیز از نظر بدنی آسیب می‌بیند. در چنین تیم‌هایی معمولاً زبان‌ها بیشتر از ساق پاها کار می‌کنند؛ تجربه فراوان است، اما انرژی و شادابی لازم برای اجرای مداوم فوتبال پرفشار، به تدریج کاهش پیدا می‌کند.

تعویض نسل؛ نه یک انتخاب، بلکه یک اجبار
شکست برابر چادرملو شاید تلخ باشد، اما می‌تواند یک هشدار جدی برای آینده پرسپولیس هم محسوب شود. این تیم بیش از آنکه به یک خرید یا یک تغییر تاکتیکی نیاز داشته باشد، به یک پروژه نوسازی نیاز دارد.
فرقی نمی‌کند مدیرعامل چه کسی باشد یا چه مربی‌ای روی نیمکت بنشیند؛ هر مدیری که امروز سکان پرسپولیس را در اختیار بگیرد، دیر یا زود با یک تصمیم بزرگ روبه‌رو خواهد شد؛ ادامه دادن با نسلی که افتخارات فراوانی برای باشگاه ساخته یا آغاز فرآیند ساختن نسل بعدی.
شاید این تصمیم، پرهزینه و حتی دردناک باشد، اما هزینه به تعویق انداختن آن، به مراتب سنگین‌تر خواهد بود.

پایان یک دوره، آغاز یک ضرورت
هیچ‌کس نمی‌تواند ارزش‌های نسل طلایی پرسپولیس را انکار کند. این بازیکنان سهم بزرگی در پرافتخارترین سال‌های تاریخ باشگاه داشته‌اند و نام بسیاری از آنها برای همیشه در حافظه هواداران باقی خواهد ماند. اما فوتبال، با احساسات اداره نمی‌شود.
پرسپولیس امروز بیش از هر زمان دیگری به خون تازه نیاز دارد؛ به بازیکنانی که بتوانند بار دوندگی، انگیزه و طراوت را به تیم برگردانند. شاید زمان آن رسیده باشد که به جای محافظت از گذشته، برای آینده تصمیم گرفته شود.

چادرملو فقط پرسپولیس را شکست نداد؛ آینه‌ای مقابل این تیم گذاشت تا همه ببینند یک نسل پرافتخار، آرام‌آرام به آخر خط نزدیک شده است.