مصدومان پرسپولیس علیه ترابی: ستاره سرگردان

انتقال ترابی به خط حمله، مهم ترین و قوی ترین اسلحه برانکو مقابل سپاهان را از کار انداخت. در واقع شاید درست تر این باشد که دلیل اصلی کم تحرک بودن خط حمله پرسپولیس را در یک جابجایی اجباری پیدا کنیم.

جابجایی مهدی ترابی که در این بازی به عنوان زوج علی علیپور به میدان رفت. چاره دیگری هم نبود البته. ماریو بودیمیر چند هفته ای است مصدوم شده و سیامک نعمتی هم درست در آخرین تمرین قبل از بازی با سپاهان مصدوم و به همین دلیل از ترکیب اصلی خارج شد. او البته بازی کرد اما به عنوان بازیکن جانشین به زمین رفت.

در این شرایط برانکو دو راه بیشتر نداشت. یا ترابی را بفرستد به خط حمله یا عالیشاه را. برانکو هم طبق سنت ماه های اخیر، حاضر نشد از عالیشاه استفاده کند و ترابی، به خط حمله رفت.

انتقال اجباری ترابی به خط حمله پرسپولیس به معنی از کار افتادن خلاق ترین بازیکن تیم برانکو بود. بازیکنی که در نیم فصل دوم نقش پررنگی در موقعیت های این تیم داشته و در 7 بازی قبلی با پاس هایش 13 موقعیت برای هم تیمی هایش ساخته بود. با این حال پروژه انتقال او به خط حمله قبلا هم یک بار آزمایش شده و شکست خورده بود.

در بازی با فولاد در اهواز، برانکو برای نخستین بار ترابی را در خط حمله به بازی گرفت و او با 31 لمس توپ، کم تاثیرترین بازی اش در ترکیب اصلی پرسپولیس را به نمایش گذاشت. ترابی در آن مسابقه هیچ موقعیتی هم نساخت. درست مثل اتفاقی که با انتقال دوباره اش به خط حمله، در بازی با سپاهان هم تکرار شد. البته این بار بیشتر توپ را لمس کرد اما هیچ موقعیتی نتوانست بسازد و تیمش هم بدون او، موقعیت چندانی به دست نیاورد. ترابی حتی یک شوت هم به سمت دروازه سپاهان نزد تا جای خالی نعمتی و بودیمیر بیشتر به چشم بیاید. حال آنکه اولی مهاجم تخصصی نیست و دومی هم مهاجم خوبی برای پرسپولیس نبوده اما حداقل حاصل حضور آنها در خط حمله، بهره بردن پرسپولیس از ترابی خلاق در پست تخصصی اش است.