معدنچی: یحیی دیگر گل محمدی سابق نیست

زندگی فوتبالی اش اگرچه با افتخارات بسیاری همراه است و حضور در جام جهانی را هم تجربه کرده اما در تمام آن سال ها اتفاقاتی برایش افتاد که اگر پشتکارش را نداشت شاید به خیلی از آنها نمی رسید. مهرزاد معدنچی از مکتب فجر به فوتبال ایران معرفی شد و خیلی زود به لیگ برتر و سپس تیم ملی رسید. او در این مدت به آرزوی دوران کودکی اش که پوشیدن پیراهن پرسپولیس بود دست پیدا کرد. اگر چه در ماه های اول روزگار بر وفق مرادش نبود اما ماند و با آمدن آری هان و پس از آن هم دنیزلی روزهای خوبی را در پرسپولیس برای خود و هواداران به ثبت رساند. معدنچی حضور در لیگ امارات را هم تجربه کرد و حالا او به فعالیت های اقتصادی اش مشغول است اما همیشه اخبار و اتفاقات پرسپولیس را پیگیری می کند. با او بعد از مدت ها بی خبری صحبت کردیم و از ابتدای فوتبالش به انتهای آن رسیدیم. معدنچی از رمز و رازهایی گفت که در دوران فوتبالش هرگز از آنها حرف نزده. او از فجر و پروین گفت و به پرسپولیس و دنیزلی رسید.

*خیلی کم مصاحبه می کنید و ظاهراً از دنیای فوتبال فاصله گرفته اید؟
واقعیتش این است که پیگیر کسب و کار خودم هستم اما به هیچ عنوان از اخبار و اتفاقات فوتبال و به خصوص پرسپولیس دور نبوده و نخواهم بود. هیچ وقت روز هایی که در تیم محبوبم داشتم را فراموش نمی کنم و امیدوارم پرسپولیس موفقیت های خود در سال های اخیر را ادامه و امسال هم جام قهرمانی را به هواداران هدیه بدهد.

*شما هم برای جلوگیری از انتشار بیشتر ویروس کرونا در قرنطینه بودید؟
بله. متأسفانه این اتفاق روی زندگی مردم تأثیر منفی زیادی گذاشته  که ما هم از این قاعده مستثنی نیستیم اما به هرحال چاره ای نیست جز رعایت اصول بهداشتی و فاصله اجتماعی. در واقع هر کدام از ما با رعایت بهداشت فردی می توانیم خیلی به ریشه کن شدن زودتر این ویروس کمک کنیم. من هم مثل اکثر مردم تا چند وقت قبل قرنطینه بودم ولی الان چند روزی است که  کار شروع شده و من هم مشغول فعالیت های خودم هستم. البته که نمی شود به کرونا بی توجه بود و باید مسائل بهداشتی را رعایت کرد.

*ستاد مبارزه با کرونا اجازه شروع تمرینات را به تیم های لیگ برتری داد. البته طی روزها و هفته های گذشته بعضی باشگاه ها پیشنهادهای متفاوتی داشتند.
من فکر می کنم نگاه مسئولان ما به فوتبال اروپا بود. زمانی که آنها تمرینات و بازی های شان را شروع کردند اینجا هم فدراسیون تصمیم به همین کار گرفت. البته واقعیت هم برا ی شان سخت بود که بخواهند بدون برگزاری مسابقات قهرمان را معرفی کنند. البته خیلی ها هم با در نظر گرفتن منافع شان صحبت می کردند.

*بعضی تیم های مدعی قهرمانی مثل پرسپولیس خواهان برگزاری بازی یا اینکه معرفی قهرمان لیگ بودند و تعدادی هم که شرایط خوبی در جدول نداشتند بدشان نمی آمد مسابقات تعطیل شود.
همانطور که گفتید شرایط و جایگاه تیم ها در جدول متفاوت است. من زیاد اهل کری خواندن نیستم و نامی از تیم یا مربی خاصی نمی آورم اما اگر آنهایی که مخالف برگزاری بازی ها بودند جای شان در جدول با پرسپولیس در صدر عوض می شد باز هم همین حرف ها را می زدند؟ اما همانطور که گفتم چون تعدادی از کشورهای اروپایی بازی های خود را آغاز کردند این تصمیم عقلانی هم  گرفته شد که لیگ برتر ادامه پیدا کند. البته که سلامت بازیکنان، مربیان و عوامل برگزاری بازی ها در اولویت است اما در شرایط فعلی کاری نمی شود انجام داد و باید با این بیماری که تمام مردم کره زمین با آن درگیر هستند کنار بیاییم. البته به نظرم لیگ جذابیت قبلی اش را نخواهد داشت.

*چرا؟
برای اینکه همین الان ما برای بیرون رفتن ساده و انجام کارهای شخصی استرس داریم چه برسد به ورزش های گروهی که بازیکنان حق دارند نگران باشند اما همانطور که گفتم چاره ای جز این نیست. از طرفی فوتبال بدون تماشاگر هم  که جذابیتی ندارد. من امیدوارم که سلامت هیچ کسی به خطر نیفتد و لیگ به سلامت و با قهرمانی پرسپولیس به پایان برسد.

*به پرسپولیس اشاره کردید که با توجه به اختلاف 10 امتیازی اش شانس زیادی برای پوکر قهرمانی دارد. البته بعضی ها معتقدند پرسپولیس با حفظ نفراتش می تواند قهرمانی هایش را برای یکی دو فصل دیگر هم تکرار کند. شما هم چنین نظری دارید؟
همه می دانند که اسکلت اصلی پرسپولیس در زمان برانکو شکل گرفت. این مربی روحیه شکست ناپذیری را در تیم به وجود آورد و مثل سال هایی که در تیم ملی بود خدمات بسیار بسیار زیادی به فوتبال ما کرد. فصل قبل هم که هت تریک قهرمانی داشتند کمترین حق برانکو از تلاش هایش برای پرسپولیس بود. شما مطمئن باشید که اگر این نفرات حفظ شوند هماهنگی شان بیشتر می شود و به راحتی می توانند تعداد قهرمانی های متوالی پرسپولیس را به عدد پنج و شش برسانند.

*این صحبت الان کری برای رقبا بود؟
نه اصلاً، من حرفم اتفاقاً کاملاً فوتبالی است. شما نگاه کنید میراثی که برانکو از خود به جا گذاشته ثمره اش را داریم می بینیم. از طرفی تلاش بچه ها هم مثال زدنی است. من به عنوان یک پرسپولیسی از شرایطی که تیمم دارد واقعاً خوشحالم.

*شما در تیم ملی هم با برانکو کار کردید و انگار از آن زمان تا امروز نظر مثبتی روی او دارید.
بله، برانکو مربی فوق العاده ای است. او عاشق کارش است و یک مدیر واقعی. در حال حاضر بهترین ویژگی پرسپولیس میل به پیروزی است که آن را در این سال ها از برانکو دارد. پرسپولیس نفرات خوبی دارد و شخصیت تیمی اش روز به روز کامل تر می شود. بازیکنان جوان و باتجربه کنار هم قراردارند که کاپیتان باتجربه ای هم مثل سید جلال در زمین و آقا کریم و افشین پیروانی که در زمان بازیگری شان جزو بهترین های پرسپولیس بودند هم روی نیمکت آنها را مدیریت می کنند. یحیی گل محمدی هم که از نظر فنی کارش را بلد است.

*یحیی گل محمدی یک دوره هم در پرسپولیس بود که کارنامه خوبی نداشت. الان به نظر شما خوش شانس بوده که این تیم نصیبش شده یا نه؟
آن سالی که من پرسپولیس بودم یحیی مرا نخواست و اشتباه کردم که ماندم. البته آقای رویانیان به من گفت تو یکی از بزرگان تیم هستی و قرارداد داری و بمان. باید قبول کنیم که او در آن سال تجربه امروزش را نداشت و طبیعی هم هست که بعد از جدایی از پرسپولیس و مربیگری در تیم های دیگر به تجربه اش افزوده شده است. یحیی از نظر فنی مربی خوبی است اما شخصیت محتاطی دارد.

*آن سال تیم بسیار خوبی داشتید اما قهرمان نشدید.
به نظرم آن تیم ما از تیم امروز پرسپولیس قوی تر بود.علی کریمی، مهدوی کیا، کاظمیان، بنگر، سیدجلال، انصاری فرد، پولادی، نوری، رضا حقیقی و...که تیم بسیار خوبی بودیم اما مشکل هماهنگ کردن آنها بود، چرا که همه مدعی بازی و حضور در ترکیب ثابت بودند. شاید به همین دلیل دست مان به جام نرسید و نتوانستیم عنوانی به دست بیاوریم. یحیی در سال اولی که مربی پرسپولیس بود تمرکز لازم را نداشت. همان موقع او غیر از مهدوی کیا، من و کاظمیان را هم کنار گذاشت اما امسال تیم یکدستی را در اختیار دارد و خودش هم با تجربه تر شده است.

*البته استیل آذین بسیار پرمهره بود اما همه دیدند چه سرنوشتی برایش رقم خورد.
بله من در همان تیم بودم اما غیر از اینکه  تیم نابود شد خیلی از بازیکنانی که در آن تیم هم بودند فوتبال شان تمام شد. استیل آذین خانه دوم پرسپولیس بود. تصمیم اجباری گرفتم و متأسفانه اتفاقات بدی برای من و بازیکنانی چون حسین کاظمی، علی کریمی، فریدون زندی، سیاوش اکبرپور، مهدی مهدوی کیا و... رخ داد و همگی ضرر کردیم. یکی دو مصدومیت شدید پیش آمد و سپس به امارات برگشتم.

*درست است که در آن مقطع از استقلال هم پیشنهاد داشتی؟
بله. زمانی که برای امضای قرارداد به دفتر باشگاه پرسپولیس رفتم و در حالی که تمام صحبت های مان را هم انجام داده بودیم اما گفتند سرمربی نیست و باید او جواب دهد.همان موقع متوجه شدم که مرا نمی خواهند. بلافاصله پیشنهاد استیل آذین رسید و زمانی که می خواستم با آنها امضا کنم آقای فتح الله زاده تماس گرفت که بیا استقلال اما من با همه احترامی که برای شان قائل بودم و هستم این پیشنهاد را قبول نکردم.

* دوست داشتی در تیم فعلی بازی می کردی؟
من همیشه دوست داشتم برای پرسپولیس بازی کنم اما سؤال تان را اینطور پاسخ می دهم. تیم فعلی سه دوره قهرمان شده، اکثر دربی های چند سال اخیر را با پیروزی پشت سر گذاشته و به فینال لیگ قهرمانان آسیا هم راه پیدا کرده است. الان پرسپولیس هم خوب بازی می کند هم برنده می شود و انتظارم این است که بازیکنان این شرایط ایده آل را درک کنند و به این مهم برسند که می توانند تاریخ ساز شوند.

*جواب ما را ندادی؟
من اگر به گذشته برگردم حتماً قدر لحظاتی که پیراهن پرسپولیس را به تن داشتم بیشتر می دانم. بازیکنان فعلی هم یک روز فوتبال شان مثل من تمام می شود و با خاطراتش زندگی می کنند.امیدوارم در آینده سیدجلال وقتی خاطراتش را با کسی مرور می کند بگوید که شش قهرمانی با پرسپولیس داشته است.

*به دوران خودت در پرسپولیس اشاره کردی که به نظر بهترین روزهایت در زمان آری هان رقم خورد.
البته آن سال شروعش خوب نبود و مقصر تمام اتفاقات من بودم و همه کاسه کوزه ها سر من می شکست که...

*همین جا مکث کنید. قصد نبش قبر نداریم، چون خیلی در این باره صحبت کردید اما هیچ وقت نگفتید در آن روزهای سخت چه حس و حالی داشتید؟
من آن روزها یک بچه شهرستانی بودم که با 24 سال سن از تیم فجر آمده بودم به یک تیم بزرگتر که در زمان خودش بازیکنان بسیار خوبی داشت. مثل همه فوتبالیست ها دوست داشتم این اتفاق برایم بیفتد و لژیونر شوم و به آرزوهایم برسم اما در بهترین شرایطم خیلی ضرر کردم.

*به تیم فجر اشاره کردی که یک تیم بازیکن ساز بود.
روزهای خیلی خوبی را با فجر سپری کردم و آغاز فوتبال من با این تیم بود. در بچگی و جوانی ایام خوبی را پشت سر گذاشتیم. بازیکنانی کنار من بودند که روح بزرگی داشتند. فجر سپاسی به عنوان یک تیم بازیکن ساز شناخته می شد. شروع کار من با آقای یاوری بود. بعد از آن با غلام پیروانی کار کردم. ایشان خیلی به گردن ما حق دارند و زحمات زیادی برای فوتبال شیراز کشیدند. ما یک سال بهترین تیم شهرستانی لیگ شدیم و نهایتاً در سال 83یا84 بود که به پرسپولیس آمدم و به آرزوی کودکی ام رسیدم.

*چرا در زمان علی پروین مقصر بیشتر شکست ها شما بودی؟
از من در پست تخصصی ام استفاده نمی شد و یادم هست که فقط در یک بازی مقدماتی جام جهانی روی نیمکت بودم و یک بازی هم روی سکو و چون شرایط خوبی در پرسپولیس نداشتم آقای برانکو هم مرا از تیم ملی خط می زد.

*نگفتید چه حس و حالی داشتید؟
خیلی برایم سخت بود که با 24 سال سن مقصر باخت در دربی شوم. هر جا می رفتم حرف من بود. در خیابان خیلی ها به من فحش می دادند. از خانه بیرون نمی آمدم و ترسیده بودم. مدام به این فکر می کردم که ساکم را بردارم و به شیراز برگردم. برادرم خیلی با من صحبت می کرد و دلداری ام می داد که باید بمانم و مبارزه کنم. با ماشین خودم هم به تمرین نمی رفتم تا کمتر دیده شوم. به هرحال سال ها از آن اتفاقات گذشته و من همیشه برای آقای پروین به عنوان بزرگتر پرسپولیس احترام زیادی قائلم و برایشان آرزوی سلامتی دارم.

*رفتار هواداران در محل تمرین با تو چطور بود؟
آن موقع مثل الان نبود که کانون هوادارانی باشد. یادم هست همه اعصاب خراب بودند و وقتی به  ورزشگاه کارگران می رفتم فقط جسمم آنجا بود و روحم جای دیگر. یک بار آقا کریم سرتمرین به من گفت کجایی؟ چرا اینطوری شدی؟ گفتم آقا کریم اصلاً تمرکز ندارم. با خودم کنار آمده بودم که باید به شیراز برگردم.

*تا اینکه آری هان آمد و شرایط به طور کلی برایت تغییر کرد.
آری هان مرا در سمت چپ و به عنوان مهاجم کناری بازی می داد، یعنی دقیقاً همان پستی که آقای پیروانی از من در فجر استفاده می کرد. من بازیکنی بودم که باید به چارچوب دروازه حریف نزدیک می شدم تا از قدرت شوتزنی ام استفاده کنم. اگر اشتباه نکنم در فجر به عنوان یک هافبک نزدیک به 30 گل زدم. شاید اگر این اتفاق خیلی زودتر می افتاد و یکی مثل آری هان زمان بیشتری کنارم بود پیشرفتم در فوتبال خیلی خیلی بیشتر می شد. در فاصله دو ماه که آری هان آمد من حدود هشت گل زدم و آنقدر خوب بودم که برانکو نتوانست از کنار نام من بگذرد. آن هم در حالی که در مرحله مقدماتی فقط یک بار در لیست 18 نفره بودم.

*در نهایت هم مسافر جام جهانی 2006 شدی و به یکی از بزرگترین آرزوهایت رسیدی.
بله، واقعاً خدا را شکر می کنم که این افتخار نصیبم شد. بازی در جام جهانی آرزوی هر فوتبالیستی است. ما در بازی اول با بدشانسی مواجه شدیم. این در حالی بود که می توانستیم برابر مکزیک به نتیجه بهتری دست پیدا کنیم. در بازی دوم، پرتغال بهتر از ما بازی کرد و به خوبی نیز توانست پیروز میدان شود. مقابل آنگولا نتوانستیم از فرصت های موجود درست و صحیح استفاده کنیم. پس از دریافت گل در نیمه اول در دقایق آخر این نیمه گل مساوی را زدیم. البته تعدادی از بازیکنان کلیدی ما مثل علی کریمی قبل از جام جهانی مصدوم شده بودند. با این حال برای من تجربه بسیار خوبی بود.

*آری هان رفت و دنیزلی آمد. از کار با مربی ترکیه ای بگو.
خیلی حیف شد آری هان رفت. البته در آن زمان بحث های مدیریتی وجود داشت و به خاطر دلال بازی هایی که می شد جو سالمی وجود نداشت. البته خوش شانس هم بودیم که دنیزلی آمد. او یکی از بهترین مربیانی بود که من افتخار شاگردی اش را داشتم. در زمان او با همه مشکلاتی که داشتیم اما فوتبال با کیفیتی را ارائه می دادیم.

*چه مشکلاتی؟
ما بازیکن نداشتیم و دست آقای دنیزلی آنقدر خالی بود که در چند بازی آقا کریم، پژمان نوری یا فرزاد آشوبی دفاع آخر بازی می کردند. در اکثر بازی ها به زور 11 نفر می شدیم و مصدومیت های بچه ها را هم در نظر بگیرید. با این حال فاصله 12 امتیازی مان را با استقلال جبران کردیم و بالاتر از آنها نایب قهرمان لیگ شدیم.

*همان سال دربی را هم بردید و در بازی دوم یک پنالتی را از دست دادی؟
بله، دربی برگشت بود که پنالتی خراب کردم. اصلاً قرار بود آقا کریم پنالتی را بزند که من این جسارت را کردم و توپ را برداشتم اما وحید طالب لو زیرکانه رفتار کرد.

*چطور؟
اگر اشتباه نکنم دستکش هایش را در آورد و به نوعی زمان خرید. در آن فاصله من به سمت چپ و راست نگاه کردم که بعد از این که توپ گل شد کدام طرف بروم اما موقع زدن ضربه پاشنه پای راستم لیز خورد. با اینکه دقیقه 10 پنالتی را از دست دادیم اما خیلی بهتر از استقلال بودیم و چندین فرصت را من، حسین کعبی و بقیه بچه ها از دست دادیم. اتفاقاً در این روزهایی که در قرنطینه خانگی هستیم فیلم آن بازی را دیدم که انصافاً هر دو تیم بازی باکیفیتی را ارائه دادند.

*دنیزلی بعد از بازی چیزی به شما نگفت.
یادم هست ما در بازی برگشت لیگ ششم و در بازی با پیکان با نتیجه 4 بر سه باختیم. در آن بازی اشتباهات فردی بازیکنان در باخت تیم خیلی مؤثر بود، کریم باقری یک پنالتی را گل نکرد، خود من چند موقعیت را خراب کردم و ... اما دنیزلی نه در کنفرانس خبری و نه حتی بعد از بازی هیچگاه بازیکنان را به خاطر اشتباهات شان مقصر ندانست. بعد از دربی هم که پنالتی را خراب کردم دنیزلی هیچ حرفی به من نزد.

*پرسپولیس با مانوئل ژوزه هم خوب نتیجه نگرفت.
تیم ما بازیکنان بسیار خوبی داشت اما بالانس نبود. ژوزه هم که به نظرم اصلاً مربی خوبی نبود. نه بلد بود تیم را خوب تمرین بدهد و نه اینکه کدام بازیکن را کجا بازی بدهد. ضمن اینکه اصلاً ارتباط  خوبی هم با بازیکنان نمی توانست برقرار کند. بعد از اینکه یحیی از صبا به تیم اضافه شد مطمئن بودیم ژوزه را اخراج می کنند، چون نتایج مان اصلاً خوب نبود.

*اما یحیی گل محمدی رابطه خوبی با شما در آن اوایل نداشت.
من یحیی را خیلی دوست داشتم و دارم اما وقتی مربی پرسپولیس شد دیگر آن یحیی سابق نبود. من زمانی که از امارات برگشتم آماده نبودم ولی یحیی با من خیلی بد رفتار کرد و باعث شد کلاً از فوتبال زده شوم. من لژیونر بودم و قبلش در جام جهانی بازی کردم ولی نمی دانم چرا یحیی از روز اولی که به پرسپولیس آمد نسبت به من موضع داشت. من مشکلی با نیمکت نشینی یا حتی اینکه در لیست ١٨ نفره نباشم نداشتم اما مثلاً در فوتبال درون تیمی به من می گفت برو پشت دروازه گرم کن یا اجازه تمرین گروهی به من نمی داد و با این کار جلوی جوان تر های تیم به نوعی مرا خراب می کرد. همین الان در پرسپولیس یحیی هیچ وقت به خودش اجازه نمی دهد با سیدجلال این کار را انجام بدهد.

*در همه سال هایی که فوتبال بازی کردی بازیکن کم حاشیه ای بودی اما در زمان سرمربیگری افشین قطبی در تیم ملی به همراه علی کریمی اردو را ترک کردید. ظاهراً کریمی مصدومیتی هم داشت اما انگار بحثی هم با قطبی به وجود آمده بود.
ببینید همه علی کریمی را می شناسند. او در تیم های بزرگ دنیا و همچنین با تیم های بزرگ دنیا بازی کرده است. یک زمانی شما با تیم باشگاهی به اردو می روید و اگر کم و کسری باشد آن را به حساب بی پولی باشگاه می گذارید اما وقتی تیم ملی به اردو می رود حسابش فرق می کند. من در بیشتر اردوهای پرسپولیس، استیل آذین و تیم ملی با علی بودم. در اتریش هم شرایط اردویی ما بسیار بد و در شأن تیم ملی نبود و علی هم حرف حق را زد. خیلی چیزها از او یاد گرفتم و امیدوارم هر جا هست سلامت باشد.

*بیشتر توضیح می دهید؟
کنار کمپ ما گاوداری بود و آنها راحت در اطراف هتل حرکت می کردند. به خاطر گرمای اتاق مجبور بودیم پنجره ها را باز کنیم که پشه هایی وارد اتاق می شد و آسایش و خواب را از همه می گرفت. پیراهن های تیم ملی هم که یک دست بیشتر نبود. کیفیت غذا هم که افتضاح و در این شرایط اگر علی کریمی اعتراض نمی کرد چه کسی باید حرف می زد. در واقع مشکلی با قطبی نداشتیم و بحث ما امکانات بود.

*با هم به ایران برگشتید؟
بله، وقتی به فرودگاه رسیدیم خبرنگاران آمده بودند تا با علی مصاحبه کنند اما هیچ حرفی نزد تا حاشیه ای برای تیم ملی ایجاد نشود.

*صحبت پایانی.
امیدوارم هر چه زودتر و با از بین رفتن ویروس کرونا یا تهیه واکسن آن همه ما به زندگی عادی مان برگردیم.