مهدی ستاره شد ...

مهرماه 1394 که هادی نوروزی با مرگی غافلگیرکننده همه مان را شگفت زده کرد، مهدی شادمانی با تیتر «... و هادی ستاره شد» برایش یادداشتی نوشت. این دو خط پایانی آن یادداشت است و حالا چهار سال بعد، نرسیده به مهرماه، مهدی شادمانی خودش هم ستاره شد.

از صبح انگار دو دست فولادی جمجمه ام را فشار می دهد. حتی چند بار رفتم و در تلگرام، پیام هایی که برای هم فرستاده بودیم را خواندم. یادم می آید بعد از یک برنامه تلویزیونی که من از اصطلاح «قلعه تایم» در مورد امیر قلعه نویی استفاده کردم از همان بستر بیماری زنگ زد و آمار و عدد داد که ماجرا اینطور است و ... در کارش صریح بود و بی تعارف. مخالف بود، می گفت. این اواخر در توئیتر به یک ژانر تبدیل شده بود. اگر کسی حوصله کند و مجموعه توئیت هایش را یکجا جمع کند منبع خوبی است برای آشنایی عمومی با سرطان و حاشیه هایش.

اما حتی آنها که خبر نداشتند او چه روزنامه نگار زبردستی بود با نوشته هایش در توئیترش آشنا هستند که چطور می جنگید و امید می داد. می دانستیم که وقتی می گوید «خوبم»، پشتش درد و رنج شیمی درمانی هست. خوب نمی توانست بخوابد، درد می کشید و این اواخر حتی نشستن برایش ممکن نبود اما به جای آه و ناله و نفرین روزگار غدار که «خدایا چرا من؟»، از امید می نوشت. دل با زندگی داشت.

آدم ها وقتی دست شان از زندگی کوتاه می شود، دست قصه نویس ها برای افسانه سرایی دراز می شود. خیلی ها لابد می گویند اصلاً مهدی قبل از این ماجراها رفته بود آسمان. قبول دارم که رابطه اش با خدا جوری شده بود که بسیاری از ما درکش نمی کردیم اما می خواست زنده بماند، زندگی کند، بچه هایش را بزرگ کند، بنویسد، قهرمانی تیم ملی را در جام ملت ها ببیند ...

حال مان خوب نیست، این وقت ها بهتر است آدم چیزی ننویسد، نگوید، اما ما دردمان را با نوشتن آرام می کنیم. اینطور به خودمان تسلی  می دهیم.

فضای مجازی پر شده از مهدی شادمانی. همه عکسش را منتشر می کنند، با افسوس، با سپاس. می نویسند که چقدر الهام بخش بود، می نویسند که تا آخرین لحظه دنبالش می کردند و زندگی اش اگرچه کوتاه بود اما معنا داشت و حالا آرامش گرفته است. پیش همان کسی رفته که در پرانتز جلوی اسمش نوشته بود: عبدالله ...

لابد خدا با او مهربان تر از ما خواهد بود. بعد از این همه رنجی که کشید حالا وقتش است که خدا سرش را روی زانویش بگذارد و نوازشش کند. پیامبر نبود اما اغراق نیست اگر بگویم مهدی، خیلی ها را به خدا گره زد. خدای مهدی با او مهربان خواهد بود و مراقب خانواده اش که پا به پایش رنج کشیدند. این تنها چیزی است که دل مان را اندکی گرم می کند. اندکی... خداحافظ رفیق!