موقعیت امروز پرسپولیس: پیچیده و خطرناک

در پرونده پرسپولیس و برانکو ایوانکوویچ، یک نکته مثل چراغ خطر پیش چشم فوتبال ایران روشن و خاموش می شود: باید مسیر را تغییر داد، باید راه دیگری رفت.

فوتبال ایران متأثر از تحمیل وضعیت اقتصادی رایج و موضوعات مربوط به معاملات بانکی ایران به روزهای پیچیده و دشواری رسیده است اما حتی بدون این فشارهایغیرورزشی بر وضعیت اقتصادی باشگاه ها، کار باشگاه داری در ایران با روش های مرسوم به همین نقطه می رسید.

پرسپولیس در میان انبوهی از مشکلات اقتصادی از این منظر مهم ترین مثال برای بحث است که 4 فصل پی در پی قهرمان لیگ برتر ایران شده، در این سال ها 2 بار به فینال لیگ قهرمانان آسیا راه یافته اما در پرداخت دستمزد موفق ترین سرمربی تاریخ خود ناتوان است.

این نه فقط نشانه بحران های مالی فراگیر بلکه نشان سوءمدیریت فراگیر و تصمیماتی است که در اتخاذ آنها آینده همیشه بی معنا بوده و آنچه نگران کننده به نظر می رسد اینکه نشانی از تغییر رویه دیده نمی شود.

ماجرا ساده و روشن است. پرسپولیس در تمام سال های گذشته بیش از ظرفیت واقعی اقتصادی خود هزینه کرده است، بیش از امکان و فرصت و خلاقیت اقتصادی اش بدهی بجا گذاشته و حتی موفقیت هایش نمی توانند بحران هایش را برطرف کنند. آن روزها که مدیرانی مثل محمد رویانیان و حسین هدایتی فرمان شادباش و ریخت و پاش صادر می کردند، می دانستند چه آینده ای را برای باشگاه داری رقم می زنند اما جز آن تعریف و تمجیدها و هورا و ماشاءالله موضوع دیگری برای آنها اهمیت نداشت.

 مالک پرسپولیس اما وزارت ورزش و جوانان است که همواره فرصت را برای این سیاق مدیریت در این باشگاه فراهم کرده است. یک مثال ساده قضیه را روشن تر می کند. اگر پرسپولیس خود به فیرپلی مالی متعهد بود، امروز چه موقعیتی داشت؟ آیا باز هم این حجم از بحران های مالی بر سرش آوار می شد؟

فوتبال ایران عادت کرده است که بیشتر از توان اقتصادی اش هزینه بتراشد. این عادت حالا که وضعیت اقتصادی نابسامان است و تحریم های بانکی شدت گرفته، بیشتر خود را و عواقب خود را نشان می دهد اما جریان تازه ای نیست و فقط برای کسانی تازگی دارد که می خواهند همه چیز را در یک پرونده و یک ماجرا بررسی کنند. این بحران فراگیرتر از یک پرونده در فیفاست و سال های سال گریبان باشگاه های ایرانی را گرفته است.ظاهر ماجرا این است که با پول های بادآورده از منابع نامشخص، با درآمدزایی به روش های دور از شأن و اینستاگرامی و با اپلیکیشن ها و پول های اپراتورهای تلفن همراه، باشگاه ها از رقم های بزرگ حرف می زنند و صد میلیارد ساده به زبان شان می آید اما واقعیت این است که فوتبال در ایران بیش از ظرفیت های واقعی اش گران شده و دیگر قابل کنترل نیست. باشگاه ها به قراردادهای 10 - 15 میلیاردی با بازیکنان تن می دهند و معلوم است چه جریانی حامی این افزایش خانمانسوز قیمت هاست.

گریز از این وضعیت آسان نیست، چون آشفتگی اقتصادی فرصت اصلاح شرایط و تصمیمات بهتر را از بین می برد و همه خیال می کنند امروز باید از یک راه معجزه آسایی فلان پرونده را ببندند اما همین پرسپولیس از پرونده برانکو ایوانکوویچ که گذر کند، با پرونده گابریل کالدرون مواجه است و استقلال اگر از پرونده وینفرد شفر عبور کند با پرونده آندره آ استراماچونی مواجه خواهد شد.صدا و تصویر و تصمیم و تدبیری که از مدیریت ورزش در ایران می شنویم و می بینیم و می فهمیم، چیزی نیست که خبر خوشی از آینده بدهد. پرسپولیس چه از پرونده برانکو سالم گذر کند و چه با محرومیت های بیشتر مواجه شود، قرار نیست در مسیر خود تغییری ایجاد کند.