مُردنِ عاشق نمی میرانَدَش

 قاموس اش را با جنگیدن و شکست نخوردن گره زده بودند. از همان روزهایی که سرش را مانند یک دیوار بتنی مقابل سر و پای مهاجمان حریف می گذاشت، مشخص بود که «علی انصار» با بقیه مدافعین فرق دارد؛ با بهروز رهبری فرد، افشین پیروانی و مهدی هاشمی نسب. علی انصاریان آنچنان اهل دلربایی و شوآف نبود اما تمام فعل و انفعالات اش در استادیوم فوتبال برای هواداران پرسپولیس و استقلال رنگ وبوی تعصب را داشت؛ رنگ وبوی شرافت، حلال زادگی و رهبری.

کمتر پیش می آید که یک بازیکن با 6 بازی ملی بتواند در قلب هواداران دو تیم بزرگ تهرانی نفوذ کند اما برای علی انصار هیچ روزنه ای غیرقابل حرکت نبود. او که به سد محکمی مقابل رقبا تبدیل می شد و از جانش برای حراست از سنگر دفاعی سرخ و آبی مایه می گذاشت، تمام ریزه کاری های محبوبیت را ناخواسته بلد بود. می گفت یاد گرفته ام که برای رسیدن به آرزوهایم، برای پوشیدن پیراهن پرسپولیس و برای دعوت به اردوی تیم ملی بجنگم و شکست نخورم. علی انصاریان از جایی برآمده بود که موفقیت را با مقابله یاد می دادند؛ از خیابان غیاثی، همان محله ای که علی پروین را پرورش داد و علی انصار را.

علی پروین آنقدر استایل فوتبال و تعصب انصاریان را دوست داشت که برای حضور او در ترکیب اصلی پرسپولیس، پست تخصصی بقیه بازیکنان را تغییر می داد. علی انصاریان هم بی توجه به بازی های مدیریتی و حواشی به فوتبالش سرگرم بود و دلخوش از آن که جایگاه 36ای ها او را «داش علی انصاریان» می خوانند. همین روحیه جنگجویانه و پارتیزانی اش بود که امیدوارمان کرد «علی بخیه» کرونا را شکست خواهد داد. تکل های علی انصار برای مهاجمان همیشه کابوسی ترسناک بود اما یک ویروس از تکل های پی درپی علی نترسید و قلب دفاع را از تپش انداخت؛ ویروسی که فقط با واکسن تأیید شده جرأت حمله به علی را نداشت، نه با تمهیدات بهداشتی و صبر.

چشم های ما هم مانند علی کریمی به درب ICU خشک شد اما یاغی برنگشت. چشم های ما هم مانند «ننه علی» به بازگشت آقای همه فن حریف امید داشت اما این بار نه، خبری از معجزه نبود. آنقدر غم و اندوه بر سرمان ریخته اند که نمی دانیم برای کدام زاری کنیم؛ برای مهرداد، برای علی و یا برای ایرانِ بدون مهرداد و علی.