میراثی بزرگ و سنگین برای شیری

حالا که «در رفتن» شانه سیامک نعمتی و لزوم استفاده هرچه بیشتر از حسین کنعانی زادگان در پست تخصصی اش (مدافع وسط) مهدی شیری را یک بار دیگر به گزینه اول پست مدافع راست نفوذی پرسپولیس تبدیل کرده، باید تأکید ورزید که او میراث دار کسانی در این پست شده که نام بعضی شان بر تارک تاریخ باشگاه حک شده و حتی در کل فوتبال ایران نیز از پیشروان این پست تلقی شده اند.
سرآمد این میراث سازان و کسی که شاید عنوان بهترین دفاع راست نفوذی تاریخ فوتبال کشور برازنده او باشد ابراهیم آشتیانی فقید است که در طول دهه 1350 در اوج قدرتش بود و یک بار به عنوان مرد سال فوتبال کشور هم برگزیده شد. سرخ های پایتخت در همان عصر، اسماعیل حاج رحیمی پور را هم داشتند که مثل آشتیانی در کارهای تهاجمی و سانتر از سمت راست و پایه گذاری گل ها نیز موفق بود و هر دوی آنها جای حمید جاسمیان را در این پست گرفتنه بودند که مثل سایر پرسپولیسی ها یکی از نفرات کوچ کرده از تیم منحل شده شاهین به باشگاه علی عبده (مالک آن زمان پرسپولیس) بود.

عابران این ایستگاه
پرسپولیس در اعصار بعدی از محمد دادکان و برادران مهدوی کیا (مهدی و هادی) نیز در بک راست که به تدریج در حال بسط یافتن و تبدیل شدن به پست پیستون راست بود، سود جستند و البته مهدی به سبب کوچ در ایام جوانی اش به بودندس لیگا و بازگشت دیرهنگامش به جمع قرمز های تهرانی مجموعاً و در دو مقطع بیش از چهار سال و نیم پیراهن پرسپولیس را بر تن نکرد.
حسن خان محمدی هم ساخته پرسپولیس نبود و از کوچ کرده ها به این تیم بود اما با حساس تر و مهم تر شدن دائمی و تدریجی پست پیستون راست سهمی مهم در پرسپولیس دهه 1380 پیدا کرد. سرخ ها در سال های موخرتر از محمدرضا خانزاده هم در این پست سود جستند و وقتی رامین رضاییان از راه آهن به پرسپولیس آمد، سانترهایش به قدری در گلزنی های این تیم مؤثر بودند که عده ای او را به غلط با آشتیانی قیاس کردند. در همین سه چهار سال اخیر حسین ماهینی و صادق محرمی نیز از همین ایستگاه عبور کردند و با این اوصاف می بینیم شیری پستی را در دو سال و نیم اخیر تحویل گرفته که میراثی بس بزرگ و سنگین و سخت برای هر کسی و به ویژه شخص اوست.

محصول الزام های زمان
دشواری این قضیه برای شیری از این رو بیشتر است که همواره به نظر رسیده او یک بازیکن برجسته و خاص برای این پست نیست. او البته بازیکنی زحمتکش و فردی صدیق است و هر چه دارد، در هر مسابقه ای رو می کند و هرگز پای عقب نمی گذارد اما دار و ندار او همین است که می بینیم. شاید عنوان شود که شیری به تیم ملی هم دعوت شده اما واقعیت امر این است که اگر سدهایی مقابل دعوت رامین رضاییان و وریا غفوری ایجاد نمی شد و انتخاب کنندگان فعلی تیم ملی حوزه دید وسیع تری داشتند، شاید شیری ملی پوش نمی شد و در اردوی ملی رؤیت نمی گشت. این نگرش فقط به سبب گل عجیب و غریب و ویران کننده ای نیست که او با زدن توپ با دستش (به شیوه آبشار زن ها در ورزش والیبال) در فینال لیگ قهرمانان آسیا 2018 مقابل حریف ژاپنی به حریف تقدیم و به واقع جام قهرمانی را به رقیب شرق آسیایی کادو کرد بلکه بیشتر ریشه در نوع و شیوه بازی او دارد و طوری که وی بازی می کند، هرگز در کلاس مدافعان راستی نبوده که در بالاترین اندازه های فوتبال ایران تلقی شده و به تبع آن فراخوان او به تیم ملی نیز بیش از آن که کاری درست و انتخابی اصول بوده باشد، برخاسته از الزام های زمان و به قصد پر کردن جای افرادی بوده که صلاحیت بیشتر برای بازی در این پست داشته و دارند و فقط برخی کج فکری ها و شاید هم الزام های غیر قابل چشم پوشی، آنها را از حق شان دور و محروم ساخته است.

خریدی در حد اعتبار باشگاه
همه اینها به معنای بی ارزش شمردن کار شیری نیست که خیلی ها می گویند بیشتر به درد همان پیکان (تیم سابقش و یا باشگاه هایی در همین سطح می خورد و باید کوشش و صداقت او را ستود و وی را در فتوحات پرشمار سه فصل اخیر قرمز ها کاملاً شریک و سهیم تلقی کرد اما چه سیامک نعمتی پس از خوب شدن دستش و بازگشت به میدان همچنان در پست مدافع راست (که تخصص او نیست) مورد استفاده قرار بگیرد یا خیر، یحیی گل محمدی باید از حالا برای این پست حداقل یک خرید تازه را در پایان فصل در دستور کارش قرار دهد و از چنین متاعی غافل نماند.
 این کار نباید لزوماً به قصد نیمکت نشینی دائمی شیری صورت پذیرد چون تعدد بازی های پرسپولیس در چند جام در هر فصل امکان بازی برای هر فردی را در پست تخصصی اش منجمله شیری فراهم می آورد اما اگر سرمربی پرسپولیس می خواهد میراث دار بزرگانی که نام شان آمد کسی باشد که کارآیی و شباهت فزون تری را با آنها به نمایش بگذارد، باید ناگزیر به فردی بسیار فراتر از شیری چشم بدوزد و صیدی داشته باشد در حد نام های بزرگ و در اندازه های اعتبار این باشگاه.