میراث نیکو

باشگاه سایپا شایعات در مورد اخراج محسن مسلمان را رد می کند و مدعی است این بازیکن به دلیل مصدومیت در تمرینات حاضر نمی شود، اما در اصل موضوع تفاوت چندانی وجود ندارد. نکته اینجاست که مسلمان امسال به کار سایپا نیامد و مثل تیم های قبلی اش در 3 فصل گذشته، تنها پول برندش را گرفت. او با نظر برانکو ایوانکوویچ از پرسپولیس کنار گذاشته شد و گذر زمان هم نشان داد این تصمیم اشتباه نبوده است. برانکو البته در طول دوران حضورش روی نیمکت سرخپوشان، تصمیمات درست دیگری هم از این دست اتخاذ کرده بود.

محسن مسلمان: محسن مسلمان پس از 3 فصل حضور موفقیت آمیز در پرسپولیس از میانه های لیگ هفدهم با برانکو ایوانکوویچ دچار مشکل شد و سرمربی کروات سرخپوشان هم او را روی نیمکت نشاند. هفته ها کار هواداران پرسپولیس شده بود اینکه هر زمان تیم شان عقب می افتاد یا کار گره می خورد، نام مسلمان را صدا بزنند. با این حال لجبازی های برانکو معروف بود و تحت تأثیر فضا قرار نمی گرفت. در پایان آن فصل و پس از دومین قهرمانی پیاپی سرخ ها، برانکو مسلمان را در لیست مازاد قرار داد و داستان تمام شد. بعدها حضور بی اثر این هافبک خلاق در ذوب آهن، سپاهان و حالا هم سایپا نشان داد حق با مربی کروات بوده است. حاشیه محسن بر متن کار او می چربید و بین این دو نفر آنکه از جدایی آسیب دید، مسلمان بود نه پرسپولیس.

رامین رضاییان: رضاییان از نظر فنی یکی از بهترین مدافعان کناری فوتبال ایران و شاید هم آسیا به شمار می رود. کیفیت فنی او واضح است و نیازی به توضیح ندارد، اما در بعد اخلاقی و انضباطی رامین نتوانست خودش را مدیریت کند و کار رسید به جایی که امروز حتی یک عکس از او در هیچ یک از جشن های قهرمانی پرسپولیس وجود ندارد. رضاییان ابتدای لیگ شانزدهم برانکو و پرسپولیس را پیچاند و راهی لیگ ترکیه شد. بعد هم که با هزار وساطت به تیم برگشت، برانکو مدت ها این بازیکن را نیمکت نشین کرد. وقتی تازه رامین داشت به ترکیب اصلی برمی گشت، داستان درگیری او با علی علیپور به وجود آمد و ایوانکوویچ برای همیشه رضاییان را حذف کرد. خیلی ها آن زمان حفظ علیپور و حذف رامین را منطقی نمی دانستند، اما بعدها هر چقدر مهاجم آرام و پرتلاش سرخپوشان به کار این تیم آمد، رامین اسیر حواشی شد. او البته در جام جهانی هم بازی کرد، اما در فاز باشگاهی بدترین انتخاب های ممکن را داشت و در عرصه ملی هم حالا برای همیشه کنار رفته؛ تصمیمی که نمی تواند بی ارتباط با حواشی اخلاقی عجیب این بازیکن باشد.

پیام صادقیان: رانکو یکی از نخستین کسانی بود که خروج پیام صادقیان از ریل را تشخیص داد و او را کنار گذاشت. اگر حمید درخشان حاضر بود بی انضباطی های این بازیکن و خمیازه کشیدن هایش سر تمرین را تحمل کند و دم نزند، برانکو از این باج ها به کسی نمی داد. شاید بعضی بگویند بهتر بود ایوانکوویچ کمی مماشات می کرد و برای احیای صادقیان وقت و انرژی می گذاشت، اما هر چقدر امثال دایی و کریمی و منصوریان از این پروژه جواب گرفتند، برانکو هم خیر می‎دید!

علیرضا حقیقی: مربیان همیشه برای آینده باشگاه میراث خوب و بد به جا می گذارند. اثرگذاری یک مربی فقط محدود به دوران حضور خودش نیست، بلکه گاهی انتخاب های او آینده باشگاه را می سازد یا می سوزاند. به عنوان مثال شاید برانکو قهرمانی لیگ پانزدهم را به سوشا مکانی باخت؛ گلری که از زمان حضور دایی و درخشان برای او به ارث مانده بود. خود برانکو هم می توانست علیرضا حقیقی را بگیرد و برای مربیان بعدی به یادگار بگذارد، اما در مقابل این پیشنهاد مقاومت کرد. موضوع به پنجره زمستانی لیگ هجدهم برمی گردد. این آخرین نقل وانتقالات سرخپوشان زیرنظر ایوانکوویچ بود و چون احتمال ترانسفر بیرانوند در پایان فصل شدت گرفته بود، مدام اسم حقیقی را اطراف پرسپولیس مطرح می کردند. برانکو اما در یک کنفرانس خبری آب پاکی را روی دست همه ریخت و گفت: «تا جایی که می دانم حقیقی 4 سال است جایی بازی نکرده. به او احترام می گذارم، اما این دروازه بان را نمی خواهم.» با توجه به چیزهایی که بعدا از حقیقی دیدید، به نظرتان تصمیم برانکو درست بود یا غلط؟ قضاوت در این مورد زیاد سخت نیست!