میناوند: با رفتن به امارات فوتبالم نابود شد/ حداقل تا نیمه نهایی صعود می کنیم

مهرداد میناوند در میان تمام فوتبالیست های پرافتخار کشورمان تنها بازیکنی است که بیشترین سابقه حضور در رقابت های لیگ قهرمانان اروپا را دارد. او که بازی در تیم الشباب امارات را همراه با علی دایی تجربه کرده به خوبی از شرایط بازی فردای تیم ملی آگاه است. نگاه امروز او به تیم ملی نگاهی حمایتی است و انتظارش هم از تمام کارشناسان همین است.
 
تیم ملی فوتبال کشورمان فردا بازی حساسی را مقابل امارات برای سرگروهی پیش رو دارد. به نظر شما با کدامیک از سه تیم ژاپن، عراق یا اردن در مرحله بعد بازی کنیم بهتر است؟
 من قبل از هر چیز می خواستم اشاره ای به نقدهای بعضی از دوستان و کارشناسان در تلویزیون داشته باشم. در حالی که ما دو پیروزی را به دست آوردیم و اتفاقی نیفتاده انتظار نقد منصفانه از آنها را دارم. تیم ملی در دو بازی با بحرین و قطر عملکرد خوبی داشت و امروز نباید برای ما مهم باشد که در مرحله بعدی با چه تیمی بازی می کنیم.

چرا؟
 وقتی می خواهیم به موفقیت و در نهایت به قهرمانی برسیم و از طرفی توان و پتانسیل آن را هم داریم نباید فرقی برای ما داشته باشد. تیم ما تجربه جام جهانی دارد و خیلی قشنگ است که با پیروزی مقابل ژاپن به مرحله بعد برویم.

البته برای تیمی مثل ژاپن هم اهمیت دارد که با ما بازی نکند.
 صددرصد همینطور است. مطمئن باشید آنها از رویارویی با ما ترس دارند. اما حرفم این است که نباید خیلی به این موضوع فکر کنیم که با چه تیمی روبه رو می شویم. البته نقاط ضعف و قوتی هم داریم.

مثلا؟
 اینکه روز بازی با قطر و بعد از گلی که زدیم بی دلیل عقب کشیدیم در حالی که باید برنامه های هجومی مان را به حریف دیکته می کردیم. این مساله جزو نقاط کمرنگ تیم ملی است. از طرفی شجاعت و جرات کروش در استفاده از بازیکنان جوان و همینطور هدایت تیم توسط جواد نکونام فوق العاده است. هر چند شاید بازی اش به چشم نیاید.

بازی با امارات را چطور ارزیابی می کنید؟
 به نظرم امارات نسبت به دو تیم قطر و بحرین فوتبال بهتری را به نمایش می گذارد. اکثر بازیکنان این تیم از رده نوجوانان و جوانان در کنار هم بازی کرده اند. قدرت تاکتیکی خوبی دارند. ما باید فوتبال خودمان را ارائه دهیم. از بازی منطقی فاصله نگیریم و کاملا هوشیار باشیم و ذهن مان را درگیر مسائل دیگر نکنیم که اگر برنده نشویم با چه تیمی بازی خواهیم کرد. ما می توانیم تیم امارات را شکست دهیم.

فرض بر اینکه در مرحله بعد با ژاپن بازی کنیم. آیا با همین مدل بازی می توانیم پیروز شویم؟
 هر بازی تاکتیک خاص خودش را می طلبد و مربی بزرگی مثل کروش حتما می داند که چطور بازی کند. مطمئن باشید مثل بازی با قطر نخواهد بود. اما در حال حاضر فقط و فقط باید به بازی با امارات فکر کنیم. البته کادر فنی قطعا نیم نگاهی به مرحله بعد دارد اما در حال حاضر بازی با امارات برای ما اهمیت دارد. ضمن اینکه ما سبک خودمان را داریم و ژاپن هم سبک خودش را بازی می کند اما...

اما چه؟
 اما انتظارم از بعضی کارشناسان این است که خیلی منفی صحبت نکنند. قبل از جام جهانی همان ها می گفتند 6-5 تا از آرژانتین و 4-3 تا هم از نیجریه و بوسنی می خوریم. اما دیدید که اینطور نشد. ما فیفادی و همینطور زمان زیادی را برای تمدید قرارداد با کروش از دست دادیم. الان زمان حمایت است. امیدوارم در پایان جام و ضمن قهرمانی تیم ملی، چند بازیکن ما مثل آزمون، جهانبخش، حاجی صفی و پولادی به تیم های خوب اروپایی ترانسفر شوند چرا که ما باید در تیم های خوب اروپایی نماینده داشته باشیم.

شما یک گل تماشایی به امارات زدید و به نظرم همیشه بازی با آنها خاطرات خوبی را برای شما تداعی می کند.
 دقیقا. هر وقت آن گل را می بینم آرامش می گیرم.

شما از فوتبال امارات شناخت خوبی دارید. چرا آنها همیشه مقابل ما انگیزه زیادی دارند؟
 برای اینکه بیشتر به ما باخته اند. ضمن اینکه من همیشه دوست دارم در تقابل با کشورهای حوزه خلیج فارس پیروز شویم آن هم با اختلاف گل زیاد. اما کاش هیچ وقت من به امارات گل نمی زدم که بعدا به لیگ آنها بروم.

چرا؟
 برای اینکه فوتبالم نابود شد. من در 24 سالگی از فوتبال اروپا به امارات رفتم.

ولی به لحاظ مالی حتما بد نبوده است؟
 آنها که مرا می شناسند خوب می دانند که پول برایم اهمیت نداشت و من به خاطر یکسری مسائل خانوادگی به امارات رفتم.

یعنی اگر به گذشته برگردید به امارات نمی روید؟
 با اینکه فوتبال امروز امارات نسبت به زمان ما خیلی بهتر شده اما مطمئن باشید اگر به گذشته برگردیم هیچ وقت به امارات نمی روم. اگر در اروپا می ماندم شاید راه های بهتری برای بازی در تیم های بزرگتر برایم باز می شد. الان هم امیدوارم بازیکنان جوان این حرف ها را بشنوند و تصمیمات اشتباه نگیرند. من اگر مشاور خوب داشتم تصمیم بهتری می گرفتم.

تماشاگران زیادی هم برای بازی های ایران به ورزشگاه می روند.
 دستشان درد نکند. انگار در ایران بازی می کنیم. تعداد آنها شاید اندازه تعداد تماشاگران بازی با کره در تهران باشد. ما وقتی با استرالیا 2-2 کردیم تماشاگران ایرانی را در استادیوم پراکنده کرده بودند اما الان همه کنار هم هستند. دوستان من هم از اروپا برای تشویق تیم ملی به استرالیا رفته اند.

همه دوست داریم تیم ملی قهرمان شود. اگر واقع بینانه به این مساله نگاه کنیم شما چه مقامی را برای تیم ملی متصور هستید؟
 همانطور که گفتید همه دوست داریم تیم ملی قهرمان شود. امیدوارم بچه های تیم ملی هم متوجه این مهم باشند و مثل سال 1996 با همیت فوتبالی کمک زیادی به فوتبال کنند. من به تک تک آنها افتخار می کنم چون به عنوان یک فوتبالی می دانم با دل و جان در زمین حضور پیدا می کنند. من از روز اول هم گفته بودم که حتما تا نیمه نهایی می رسیم و از آنجا به بعد باید حساب شده تر عمل کنیم و البته کمی هم شانس همراه تیم باشد.