نابودشان می کنند، چون می ترسند

یک- چند ماه بعد از مضحکه واگذاری پرسپولیس و استقلال که البته به نتیجه هم نرسید، رییس سازمان خصوصی سازی ادعای جالبی مطرح کرده: «واقعا قرار به واگذاری سرخابی ها بوده، اما عده ای هیات دولت را از این ترسانده اند که از ظرفیت هواداران این دو تیم استفاده های سیاسی و ابزاری شود.» کلیدواژه همه مصیبت های پرسپولیس و استقلال در این سال ها همین است، همین «شائبه استفاده سیاسی» که البته معمولا مقامات مسوول از به زبان آوردنش واهمه داشتند و پرهیز می کردند، اما حالا رییس سازمان خصوصی سازی به آن اشاره کرده است.

در حقیقت دوستان همیشه از آن می ترسیده اند که مبادا با واگذاری پرسپولیس و استقلال به بخش خصوصی، ناگهان این تیم ها به محملی برای فعالیت های سیاسی و اجتماعی مخالفان تبدیل شود و هزینه روی دست کشور بگذارد. آقایان همیشه بیمناک بوده اند و درست به خاطر همین نگرانی جلوی رشد و ترقی مهمترین تیم های آسیا را گرفته اند، بی آنکه کمی تحقیق و تفکر کنند و به پوچی این دغدغه پی ببرند. واقعا چرا دو تیمی که فعالیت ورزشی سازنده دارند و قادرند زیر پرچم همین کشور میلیون ها نفر را سرگرم کنند، باید به اتهامی واهی، خیالی عبث و «جرمی ناکرده» چوب بخورند و در انزوا بپوسند؟

آیا بایرن مونیخ با آن همه قدرتش با چنین آفتی مواجه شده؟ آیا فرانسوی ها که یکی از بزرگترین باشگاه های کشورشان را به اعراب فروخته اند، با مشکلی از ناحیه اداره پاری سن ژرمن مواجه هستند؟ این شبیه همان شرایطی است که در انگلستان برای منچسترسیتی به وجود آمده و البته هیچ اشکالی هم ایجاد نکرده است. میلان ایتالیا با آن همه قدمت و ابهت، عمده سهامش را در اختیار یک تاجر تایلندی قرار می دهد، بدون آنکه نگرانی خاصی وجود داشته باشد. اصلا مگر همین اواخر یک سرمایه گذار ایرانی نصف اورتون را نخرید؟ چه اتفاقی افتاد؟

تازه اینها که همه خارجی هستند و  بدگمانی هایی در موردشان می تواند وجود داشته باشد. ما در ایران از بابت سپردن پرسپولیس و استقلال به تجار یا شرکت های معتبر داخلی چه بیمی می توانیم داشته باشیم؟ پس آن همه فیلتر اهلیت و صلاحیت و فلان و بهمان چرا در نظر گرفته شد؟ این چه نگاهی است که «فرصت»های به این بزرگی را به چشم «تهدید» می بیند و توی سرش می زند؟ مگر ملت ایران چقدر امکانات رفاهی در اختیار دارند که این دو تیم را هم به خاطر ذهنیت غلط عده ای سیاستمدار به نابودی می کشانیم و از بین می بریم؟

دو- طی اتفاقی نادر برای فوتبال ایران، امروز یک مقام مسوول رسما در مصاحبه اش پای فرضیه ای قدیمی مهر تایید کوبیده و اعتراف کرده است که نگرانی از سوءاستفاده های سیاسی مانع واگذاری پرسپولیس و استقلال می شود. بنابراین بیشتر و جدی تر از همیشه حق داریم به این موضوع فکر کنیم که چنین باور مسمومی، در گذشته چقدر به سرخابی ها لطمه زده؟

چرا نباید به این جمع بندی برسیم که تضعیف غول های سنتی فوتبال ایران، در فقر و بی ثباتی نگه داشتن آنها و قطب سازی برای شکستن انحصار قرمز و آبی، پروژه ای تعمدی بوده تا شاخ آنها بشکند و مثلا فرصت سوءاستفاده از بین برود؟ پرسپولیس و استقلال در تمام این مدت از دست چنین تفکر ناسالمی چه کشیده اند؟ چطور تیم هایی که می توانستند بارسا و رئال مادرید منطقه باشند حالا در وضعی گرفتارند که دماغ شان را هم نمی توانند بالا بکشند و هر روز را باید در انتظار وصول یک شکایت داخلی و خارجی جدید به شب برسانند؟

واقعا آن همه تغییر مدیریت های شتابزده و بی قاعده، برگزاری مسابقات در روزهای میانی هفته و تحقیر پرسپولیس و استقلال در تریبون های رسمی، فقط حاصل بی تدبیری بوده یا باید رد پای همین دست تفکرات به اصطلاح بازدارنده را هم در قم خوردن آنها جستجو کرد؟ ای دریغ؛ دیگران شبانه روز رنج می کشند تا چنین گنج هایی بسازند، ما اما مرواریدهای مان را دفن می کنیم، مبادا بیشتر از ظرفیت چشم های مان بدرخشند!