ناصر محمد خانی؛ مسی ترین فوتبالیست ایرانی

پخش خلاصه دیدارتیم ملی ایران مقابل بنگلادش و پوکر فوق العاده ستاره پرسپولیس در دهه 60 بهانه ای  شد تا بخواهیم به طور اختصاصی به این بازیکن بپردازیم.

اگر همین الآن از علی پروین بپرسید بهترین فوتبالیست بعد از انقلاب ایران چه کسی است؟ جوابش ناصر محمدخانی است.

شاید در تاریخ فوتبال ایران بخواهیم فوتبال لیونل مسی را تنها به یکی از فوتبالیست های ایرانی شباهت دهیم آن بازیکن قطعاً کسی نیست جز ناصر محمدخانی ستاره تیم فوتبال پرسپولیس در دهه 60 که با تکنیک و سرعت و قدرت بالای تصمیم گیری و شم گلزنی اش باعث می شد برای دقایقی هم که شده  فوتبال دوستان ایرانی از فکر موشک و خمپاره و جنگ غافل شوند و چشم به حرکات او بدوزند.

مهاجمی که در دهه 60 هرگاه پا به توپ می شد یک ورزشگاه را نیم خیز می کرد. بازیکنی که همه چیز داشت؛ از سرعت فراوان بگیرید تا دریبل های ویران کننده و ضربات کاشته ای که در آسیا زبانزد بود.

برای درک هر چه بیشتر این تعاریف و برای اینکه ما را به غلو درباره این فوتبالیست برجسته متهم نکنید کافی است به مختصر فیلم هایی که در آن زمان از او برجا مانده است نگاهی بیندازیم تا با ما هم عقیده شوید.

اتفاقاً امروز برنامه ورزش مردم یکی دیگر از آن هنرنمایی های ناصر را که تا به حال ندیده بودیم به تصویر کشید و همین امر بهانه ای شد که در این روزهایی که فوتبال در تمام نقاط دنیا به حالت تعلیق درآمده یادی کنیم از این استعدادی که هیچ وقت قدر خودش را ندانست. ناصر یک بار دیگرامروز به ما ثابت کرد که درواقع جنس فوتبالش با همه فرق می کرد. قدرت پا به توپ و سرعت بی نظیرش باعث می شد که کمتر مدافعی بتواند مقابل او بایستد و در آخر خونسردی ذاتی اش که به او اجازه می داد به راحت ترین وجه ممکن دروازه رقبا را بگشاید.

او در این بازی هر 4 گل را با پای چپ هنرمندش به گل تبدیل کرد وانصافا تکنیک و سرعت عوض کردن پاهایش در گل های سوم و چهارم ستودنی بود و نشان از آمادگی بیش ازحد او داشت. 

محمدخانی از آن دست بازیکنانی بود که با تماشای فوتبالش تصورمی کردی که چقدر گل زدن می تواند آسان باشد در حالی که حقیقت چیز دیگری بود. او امروز مثل آب خوردن 4 بار دروازه بنگلادش را فروریخت تا یک پوکر ملی را در کارنامه پرافتخارش به ثبت برساند. این در حالی است که فرصت بازی های ملی در دهه 60 به خاطرشرایط حاکم بر کشور بسیارمحدود بود، اما اگر می خواهید به آمار رسمی او در تیم ملی اشاره داشته باشیم باید بگوییم که محمد خانی تنها در 25 بازی ملی موفق به زدن 19 گل شده است که مسلماً اگر درزمانی دیگر ظهورمی کرد می توانست گل های بیشتری را به نام خود ثبت کند. شرایط نابسامان فوتبال ایران درآن برهه از زمان باعث شد که او در اوج آمادگی به الاهلی قطر برود تا جماعتی را از تماشای فوتبالش محروم کند. اما ناصر در 152 بازی که با لباس قرمز و شماره 8 برای تیم محبوبش به میدان رفت به اندازه کافی توانست از هواداران دلبری کند و بسیار هستند افرادی که امروز ادعا می کنند که صرفاً برای دیدن بازی ناصر محمدخانی به ورزشگاه می رفتند در حالی که پرسپولیس آن دوران پر بود از بازیکنان شاخص.

بی جهت نیست که پروین در مورد او می گوید اگر ناصر امروز بازی می کرد ارزشش 20 میلیارد تومان بود چراکه سلطان از هرکسی بهتر شاگردش را می شناسد.

شاید اوج هنرنمایی او در عرصه باشگاهی هم برگردد به دربی بیست و هفتم به تاریخ 25 خرداد سال 1365 جاییکه با کمک شاهرخ در آن زمان هر کاری دلشان خواست کردند و استقلال را به سه گل شکست دادند. حرکات پا توپ ناصر در آن بازیِِ معروف و در آن زمین بی کیفیت، چیزی شبیه به معجزه بود.

 به هرحال امروز یک بار دیگر یادمان افتاد که چه ناصری داشتیم و قدرش را ندانستیم و افسوس وقتی نام او را در موتور جستجو گوگل تایپ می کنی هر چه از او می بینی تنها حاشیه هایی تلخی است که بعد از اتمام دوران فوتبالش به وقوع پیوسته است که به هیچ وجه در این مجال دوست نداریم کوچک ترین اشاره ای به آن داشته باشیم اما سعی کنیم یاد بگیریم که  از امروز ناصر محمدخانی را در زمین چمن فوتبال به یاد بیاوریم تا پشت میز دادگاه .جایی که به آن تعلق داشت.