ناگفته های پرسپولیسی ها از دربی بی سر و صدای بندرعباس / ازشایعه بمبگذاری تا ساندویچ همبرگر قبل از بازی

برمی گردیم به 20 سال قبل؛بهمن ماه سال 1373 و آن سکوت مرگبار فوتبال بعد از دربی پر زد و خورد و جنجالی آن روزها که نتیجه اش شد تبعید دربی برگشت به 1200 کیلومتر دورتر از تهران؛ بندرعباس. پرسپولیس بازی 2- صفر برده را 2-2 کرد و به خاطر هجوم تماشاگران به داخل زمین، مسابقه نیمه تمام مانده بود. همین شد که فدراسیون مصطفوی پرسپولیس را 3- صفر بازنده کرده تا سرخ ها برای رسیدن به فینال نیاز به زدن 4 گل در بندرعباس داشته باشند. هر چند آن مسابقه سرد و منفعل در بندر پخش زنده تلویزیونی داشت اما کمتر شده به اتفاقات آن بازی پرداخته شود. پس شاید بد نباشد خاطرات پرسپولیسی های آن مسابقه را مرور کنیم. تیمی که با ترکیب نیما نکیسا، افشین پیروانی، امیر موسوی نیا، منوچهر
عبدا...نژاد، بهروز رهبری فرد، حسن شیرمحمدی، محسن عاشوری (کاپیتان)، محمود کلهر، حسین عبدی، علی دایی و محمدرضا پیرهادی به مصاف استقلال رفت و در نهایت به تساوی بدون گل تن داد تا آبی ها به فینال بروند و در آنجا مغلوب تک گل فرشاد فلاحت زاده مدافع سایپا شوند.

نیما نکیسا: با اتوبوس شرکت واحد رفتیم
یادم می آید ما را سه بار سوار هواپیما کردند و آوردند پایین. نمی دانم چه اتفاقی افتاده بود اما می گفتند به لحاظ امنیتی باید چک شود. یک بار پیاده شدیم رفتیم سالن ترانزیت. نفهمیدیم مشکل چه بود اما گفتند به خاطر نقص فنی هواپیما بوده. فکر کنم هیجان های الکی بود که آن زمان ها می دادند.
نمی دانم زندان بود یا پادگان اما بازی آنجا برگزار شد. بچه ها به این بازی نگاه جدی داشتند اما همه از طرف دوستان دولتی توجیه شده بودند که مراقب رفتارشان باشند. اتفاقا بازی خوبی هم از کار درآمد. من در آن بازی یک موقعیت خوب را گرفتم. محمدرضا مهرانپور یک شوت خوب زد که من از کنج دروازه بیرون کشیدم. فکر می کنم بازی فقط همین یک موقعیت را داشت. نکته دیگری که از آن مسابقه یادم می آید این است که ما را با اتوبوس شرکت واحد بردند به آن دخمه ای که شبیه زمین فوتبال بود.

محمود کلهر: یک پاس خوب دادم
قبل از آن بازی، بازیکنان ما مثل داداش زاده، مجتبی و فرشاد محروم شدند و گفتند بازی باید بدون تماشاگر برگزار شود. با این حال بازی یکسری تماشاگر داشت. بازی یک جایی برگزار می شد که دقیقا کنارش زندان بود. معمولا بازی های بدون تماشاگر جذابیتی ندارد و آن مسابقه هم کیفیت لازم را نداشت؛ با این حال و با وجود مشکلاتی که داشتیم می توانستیم برنده باشیم. البته از آنجایی که بازی تماشاگر نداشت کسی دنبال کیفیت نبود.
ما آن سال یکی از بهترین تیم های تاریخ پرسپولیس را داشتیم که در بازی رفت تا دقیقه 70، 2- صفر جلو بودیم که در یک ربع آخر بعد از اخراج شاهرودی، عاشوری هم بیرون از زمین بود که گل خوردیم. ما در آن فصل باخت نداشتیم و شاید اگر در آن بازی دوتا تعویض می کردیم، کار به آنجا نمی کشید.در هر صورت ما در بازی بندرعباس یک برتری نسبی به استقلال داشتیم. خود من یک پاس دادم به محمدرضا پیرهادی که از تیم جوانان مان آمده بود و جای شاه محمدی بازی کرد. متاسفانه پیرهادی به خاطر جوانی و بی تجربگی اش نتوانست از آن فرصت استفاده کند.

حسن شیرمحمدی: تماشاگران آنجا تاجی بودند
بعد از درگیری بازی رفت، فدراسیون حکم داد که بازی برگشت در شهر دیگری برگزار شود، آن هم بدون تماشاگر. البته تعداد محدودی تماشاگر حضور داشتند و کنار نشسته بودند که آنها هم تاجی بودند. کلا بازی بدی نبود. فیلم بازی موجود است. نمی دانم دقیقا چه زمانی بود اما مطمئنم 10 دقیقه آخر و احتمالا دقیقه 84 یا 85 بود که توپ به دست یکی از مدافعان استقلال برخورد کرد که صددرصد پنالتی بود اما داور پنالتی نگرفت تا بازی صفر - صفر تمام شود. آخر بازی رفتم پیش داور که آقای اخوان بود و گفتم امیدوارم پیش وجدان خودت راحت باشی. به نظر من داور می خواست آن بازی مساوی تمام شود هر چند مطمئنم اگر همین حالا هم از او بپرسید، می گوید من آن صحنه را ندیدم.
اتفاقی که از آن مسابقه یادم می آید این است که وقتی داشتیم می رفتیم بندرعباس یکدفعه گفتند در هواپیما بمبگذاری کرده اند و سه چهار ساعت از هواپیما بازدید کردند. همین باعث شد ما از همان ابتدای سفر به حول و ولا بیفتیم و ترسیده بودیم.

محسن عاشوری: رفتیم مسافرخانه ای که هر طبقه اش یک دوش داشت
وقتی رسیدیم فرودگاه بندرعباس و از هواپیما پیاده شدیم از همان لحظه اول ما را جدا کردند و استقلالی ها از یک لاین می رفتند و ما از یک لاین دیگر. از همانجا ما را جدا کردند و نیروهای انتظامی تونل درست کرده بودند. بعد از آن ما را بردند یک مسافرخانه. یک مسافرخانه ما بودیم یکی هم استقلال.
نمی دانم در حالی که باید تماشاگران را تنبیه می کردند چرا ما را تنبیه کردند و فرستادن مان بندرعباس. ما را بردند مسافرخانه ای که در هر طبقه اش یک دوش و یک دستشویی بود. ورزشگاهی هم که بازی در آن برگزار شد، متعلق به زندان بود. یکسری تماشاچی هم بودند که فکر می کنم آنها سرباز بودند. در آن مسابقه علی دایی موقعیت های زیادی خراب کرد و ما بهتر بودیم و باید می بردیم.

منوچهر عبدا...نژاد: قبل از پرواز ترسیده بودیم
به خاطر دعوای بازی قبل اینقدر این مسابقه حساس شده بود که کیفیت لازم را نداشت. بازی در یک پادگان برگزار شد و جز یک تعداد محدود، تماشاگری وجود نداشت. موقع سوار شدن به هواپیما در زمان رفتن به بندرعباس هم اتفاقاتی افتاد. ما با استقلالی ها سوار اتوبوس شده بودیم که گفتند بیایید پایین. به همین خاطر وحشت به جان مان افتاده بود. نمی دانیم چه اتفاقی افتاده بود. حدود نیم ساعت داخل هواپیما نشستیم و دوباره ما را برگرداندند به سالن. به هر شکل رفتیم و بازی کردیم. بازی خوبی بود و تلویزیون هم مسابقه را پخش کرد. نه از درگیری خبری بود و نه دعوایی به وجود آمد. بازی هم صفر- صفر تمام شد.یادم می آید بیشتر مواقع با استقلالی ها بودیم و برای مان عجیب بود که بعد از آن اتفاقات بازی رفت این مسائل پیش آمده است و سعی می کنند ما کنار هم باشیم. بچه ها بعد از اتفاقات بازی رفت خیلی ناراحت بودند و همه می خواستند نتیجه بگیرند، تمام تلاش مان را هم کردیم اما بازی حساسیتی نداشت.