نوروزی مقصر است یا دایی؟

سه بازی، بدون حتی یک گل زده؛ این عملکرد تیمی است که آقای گل جهان را بالای سر خود دارد. تیمی که وقتی نام رضا نوروزی را در لیستش نوشت، کسی تکرار سرنوشت قاضی و انصاری فرد و سیدصالحی را در تصور نداشت.

نوروزی پرامیدترین و جذاب ترین خرید پرسپولیس بود که برابر ذوب آهن برای سومین بازی متوالی در ترکیب اصلی پرسپولیس و در پست تخصصی اش به میدان رفت اما باز هم ناکام بود. او هر بار صاحب توپ شد، تنها به سمت دروازه حریف حرکت کرد و قصد دریبل زنی داشت که اگر حرکت اولش در دقیقه 6 را فاکتور بگیریم، در تمام صحنه ها ناکام بود. نوروزی در حالی دریبل های ناکامش را تکرار می کرد که ذاتا بازیکن دریبل زن، سرعتی و تکنیکی نیست. او مهاجمی است در سبک بازی کریستین ویری که به درد محوطه جریمه می خورد و شگردش، زدن ضربه های آخر است اما چرا نوروزی در پرسپولیس به دریبل زنی روی آورده؟

شاید تغییر در نوع بازی نوروزی را بتوان به خواسته های علی دایی از او ربط داد. آقای سرمربی بعد از بازی با فولاد از شماره 10 تیمش خواسته بود تحرک بیشتری در خط حمله داشته باشد و اینقدر کند و سنگین حرکت نکند اما انگار رضا نوروزی تحرک بیشتر را با دریبل و حرکات اضافه اشتباه گرفته. تقصیر او اما از خود دایی کمتر است و شاید درست تر این باشد که ناکامی اش را به سیستم و نواقص بازی پرسپولیس در خط میانی گره بزنیم.

پرسپولیسی که در دیدار با ذوب آهن یک هافبک بازیساز و خلاق نداشت که نزدیک به خط حمله بازی کند و به همین خاطر نوروزی و طارمی- که هیچ کدامشان بازیکنان پا به توپی نیستند، مجبور بودند مدام عقب بیایند و توپ بگیرند. در واقع مشکلات خط میانی و فاصله بسیار زیاد دو هافبک میانی پرسپولیس با دو مهاجم نوک این تیم باعث می شد نوروزی و طارمی در فضایی بسیار بزرگ در بین مدافعان حریف گیر بیفتند و به حرکات انفرادی بی نتیجه روی بیاورند.

با این حساب به نظر می رسد ناکامی شماره 10 جدید پرسپولیس بیشتر از اینکه به خود این بازیکن و شرایطش مربوط باشد، به مشکلات تاکتیکی و فنی تیم و علی دایی ربط دارد. پس تا زمانی هم که یک مهاجم سایه و هافبک بازیساز در ترکیب پرسپولیس قرار نگیرد و فاصله خطوط این تیم کمتر نشود، رضا نوروزی- یا هر مهاجم دیگری- خیلی سخت در موقعیت گلزنی قرار خواهد گرفت و هر هفته که گل نزند فشار روانی بیشتری روی دوش او خواهد افتاد.