نگاهی به دکترین کی روش/ مراکش هدف اصلی بازی های تدارکاتی

برنامه تدارکاتی تیم ملی فوتبال ایران تا زمان آغاز جام جهانی 2018 در خاک روسیه یک بار دیگر سرشار از مسابقه با تیم هایی است که لفظ متوسط بهترین واژه برای توصیف آنها است. اولین دیدار دوستانه ملی پوشان مقابل لیبی در تهران در تاریخ 27 اسفند است و در مورد برگزاری آن در پشت درهای بسته و یا در حضور تماشاگر نقل قول های متفاوتی صورت پذیرفته است. مسابقه بعدی در روز 2 فروردین 1397 در مقابل یکی از سه تیم تونس، سنگال و بوسنی خواهد بود و در مورد این مسابقه و محل انجام آن نیز اخبار متضاد بوده است. در حالی که فدراسیون ایران به صراحت نگفته است کدامیک از این سه تیم گزینش خواهند شد، تونسی ها در روزهای اخیر تاکید کرده اند رقیب ایران در این دیدار خواهند بود و محل انجام مسابقه را هم فرانسه اعلام کرده اند، حال آنکه در سلسله اخبار قبلی اتریش به عنوان محل این دیدار اعلام شده بود.

بازی 2 فروردین با تونس یا هر حریف دیگری تنها مسابقه تیم ملی در فروردین ماه نیست و به فاصله فقط 5 روز یعنی در 7 فروردین یوزهای ایرانی مقابل الجزایر صف آرایی خواهند کرد و محل انجام این بازی هم خاک اتریش قید شده است. این به این معنای مستقیم و صریح است که ملی پوشان بعد از انجام بازی 27 اسفند با لیبی شال و کلاه کرده و راهی اردوی اروپایی خود خواهند شد که محل آن نیز طبعا اتریش خواهد بود. این اولین باری نیست که اتریش برای این مهم برگزیده شده و در سال های اخیر بنا به سلایق و انتخاب های کی روش تیم ملی در چهار نوبت دیگر هم در اتریش اردو زده و در آنجا بازی های تدارکاتی مورد نظرش را انجام داده است.

اردوی بعدی تیم ملی از 18 اردیبهشت 1397 و این بار ظاهرا در تهران برپا خواهد شد و یک بازی تدارکاتی برابر ازبکستان بخشی مهم و اولیه از این اردو خواهد بود. هدف فدراسیون فوتبال این است که در روز 21 اردیبهشت 1397 هم مسابقه ای دیگر را برای ملی پوشان ترتیب دهد که رقیب ما در آن مسابقه یکی از تیم های سوریه، لبنان و یا اردن خواهند بود که البته به سبب ماهیت متفاوت و کاراکتر آسیایی این تیم ها نمی توان این مسابقات را شبیه سازی برای مرحله نهایی جام جهانی و تقابل ما در آن مرحله با مراکش، پرتغال و اسپانیا دانست. این در شرایطی است که برخی هم معتقدند اصول بازی سه تیم فوق و بنیادهای کار آنان از تاکتیک هایی که مراکش به کار می گیرد، چندان دور و متفاوت نیست.

قدم بعدی تیم ملی بازی دوستانه دیگری در تاریخ 30 اردیبهشت ماه 1397 است و حریف مان ترکیه و بازی در خاک این حریف خواهد بود. به واقع این مسابقه تنها دیدار تدارکاتی ایران در راه جام جهانی بیست و یکم است که حریف تیم ملی نه یک نیروی درجه سوم بلکه یک تیم بالنسبه قوی است که تجربه سال ها بازی در اروپا آن را متحول ساخته و به درجه کنونی رسانده است. البته ترکیه نیز دور از سال های سنول گونشی و هاکان شوکوری خود و همچنین فارغ از زمان زمامداری فاتح تریم در «یورو 2008» تن به نزول آشکاری داده و از ایام اوجش فاصله گرفته است.

آخرین دیدار دوستانه تیم ملی قبل از گسیل به روسیه روز 7 خرداد در تهران برگزار می شود ولی هنوز تیمی که در این مسابقه روبه روی ایران می ایستد، مشخص نشده و رایزنی در این خصوص ادامه دارد.

نگاه به شرایط و میزان کارایی این تیم ها نیز وسیله و راه مستقیم و صریحی است که نشان می دهد کی روش با تکرار نگره های سابق خود و پرهیز از رویارویی با بزرگان و چیدن یکسری مسابقه برابر تیم های عمدتا متوسط، ملی پوشان را برای آوردگاهی آماده می کند که جز 3 دیدار سنگین برابر رقبایی قوی و سطح بالا و توانمند چیزی را فراروی ما قرار نمی دهد و طبق دکترین قدیمی و آشنای سرمربی 64 ساله و پرتغالی تیم ملی ایران موفقیت در این رویارویی ها حاصل نمی آید، مگر با آماده سازی تیم به نحو احسن و به لحاظ روحی و جسمانی مقابل رقبایی همسطح با خودمان به قصد رسیدن به کمال در این حد و به تبع آن مهیا شدن برای ستیز در حداقل یک سطح بالاتر و گرفتن نتایجی آبرومندانه مقابل امثال اسپانیا و پرتغال که در توان ذاتی فراوان شان تردیدی وجود ندارد.

دکترین قدیمی دیگری نیز در ورزش وجود دارد که می گوید راه تقابل موفقیت آمیز با تیم های نامدار، انجام دیدارهای دوستانه با تیم هایی از همین تبار و کلاس است و وقتی صابون آنها از قبل به تن تان خورده باشد، در مسابقه اصلی و رسمی قوی تر عمل کرده و بهتر نتیجه خواهید گرفت. کی روش با رد این باور معتقد است یک یا دو شکست سنگین احتمالی در تقابل با بزرگان در دیدارهای خودشناسی، تیم ملی را چنان سرخورده می کند که در دیدارهای رسمی و اصلی نیز درهم کوبیده خواهد شد و پرهیز از آنها به سبب فوق ضروری است. انتخاب درستی یکی از دو فرضیه فوق به خوانندگان این سطور سپرده می شود اما وقتی کی روش با همین گونه انتخاب ها و سیاست ها و روش ها به نتایجی رسیده است که می دانیم و می دانید، رد کردن ایده های او و اشتباه خواندن آن امکان پذیر نیست و «او» می داند که چه می کند.