هانی تا چه زمانی کنار پرسپولیس می ماند؟

این روزها کم کم به تعداد نفراتی که باور دارند توجه های بیش از حد به یادگار نوروزی به سود آنها خواهد بود اضافه می شود.

احساسات عمیق پرسپولیسی ها نسبت به یادگار دوست و همبازی شان قابل درک و تقدیر است. اما از آنجا که پای مسایل تربیتی و روحی و روانی به میان می آید همه چیز آنطور نیست که ما تصور می کنیم. سوال این است که این همه توجه تا چه زمانی می تواند ادامه پیدا کند و وقتی هانی نوروزی به آن عادت کرد تکلیفش با زندگی عادی ای که باید در پیش بگیرد چیست؟ چه کسی تضمین می دهد او دچار افسردگی و مشکلات روحی نشود. از سوی دیگر باید پرسید آیا فضای ورزشگاه و تیم فوتبالی مثل پرسپولیس برای حضور یک کودک مناسب است یا نه؟ در این شرایط خوابیدن هانی نوروزی روی پای بازیکنان در بازی با سیاه جامگان نشان داد این کودک هرچند خرسند و خوشحال باشد اما در حال تحمل فشارهای گوناگون است. شاید این مساله قابل بررسی باشد که خانواده هانی و اعضای تیم پرسپولیس رفتار مناسبی در قبال این بازیکن در پیش نگرفته اند.

آنچه از روز اول اتفاق افتاد مبتنی بر احساسات بود و به نظر نمی رسد کسی از روانشناسان برای این منظور مشورت گرفته باشد. هانی در حال عادت کردن به شرایط خاص است. شرایطی که همیشه برای او وجود نخواهد داشت و نباید هم وجود داشته باشد چون او باید به شرایط عادی زندگی برگردد تا بتواند از نظر روحی و رفتاری همان رشد طبیعی را داشته باشد که اگر هادی در قید حیات بود برای این کودک فراهم می شد. خوش رفتاری های امروز در واقع چیزی را از هانی می گیرد که هادی برای پسرش می خواست. موضوع به اینجا ختم نمی شود مساله این است که بازیکنان پرسپولیس با این سن و سال خود تحت تاثیر حضور او قرار می گیرند و دچار مجموعه ای از احساسات مثبت و منفی می شوند که می تواند خود آنها را دچار تناقض کند. آنچه باید بررسی شود این است که آیا واقعا به هانی لطف می شود یا اینکه ظلمی ناخواسته در  حقش صورت می گیرد؟

حال بگذریم از اتفاقات، رفتارها و گفتارهایی که ناخودآگاه در بازی ها اتفاق می افتد. فراموش نکنید که پیش از این کودکی به نام محمد پروین در حالی که سایه پدر را کنار خود داشت از چنین حضورهایی بهره مطلوبی نبرد. به نظر می رسد هانی به چیزی فراتر از نیاز ما برای تخلیه احساسات خودمان نیاز دارد.