همدیگر را با چشم بسته پیدا می کنند

در فوتبال همواره ملتهب ایران یکی از مهم ترین مفقوداتی که تیم های لیگ برتری با آن مواجه اند، مسأله آرامش و ثبات در تمام ارکان باشگاه است. وقتی صحبت از ارکان یک باشگاه حرفه ای می کنیم منظورمان تنها ترکیب بازیکنان و یا کادر فنی نیست؛ ثبات واقعی زمانی به وجود می آید که از مسئول ترمیم چمن کمپ باشگاه و مسئول بخش خدمات گرفته تا کادر فنی، بازیکنان اصلی و مدیران ارشد و میانی، همگی چند سال در پست خود ابقا شوند و تداوم حضور آنها ناشی از عملکرد مثبت و موفقیت آمیزشان باشد، نه به علت اتصال به طناب های رانتی.

شاید در لیگ برتر تعداد مجموعه های ورزشی واقعاً حرفه ای بیشتر از تعداد انگشتان یک دست نشود که یکی از مهم ترین و موفق ترین آنها، باشگاه پرسپولیس است؛ پرافتخارترین باشگاه ایرانی طی حداقل 5 سال اخیر که تعداد جام های داخلی و موفقیت های آسیایی این مجموعه نشان از یک ثبات مناسب و تداوم مطلوب در اکثر مراتب اداری و ورزشی باشگاه را دارد.

پرسپولیسِ برانکو ایوانکوویچ، پرسپولیسِ گابریل کالدرون و پرسپولیسِ یحیی گل محمدی شاید در عنوان تفاوت هایی با یکدیگر داشته باشند اما از چند جهت کاملاً بنیادین با هم شباهت دارند؛ شباهت هایی که این تیم را بیشتر از هر تیم دیگری با موفقیت و جام های قهرمانی روبه رو کرده است. اگر در بازی های 5 سال اخیر پرسپولیس در رقابت های داخلی و خارجی دقت کنیم، با ثبات قاطع سیستم و ثبات نسبی در ترکیب تشکیل دهنده اسکواد مواجه می شویم. در فوتبال ایران که بازیکنان هر فصل و حتی هر نیم فصل تیم خود را تغییر می دهند، پرسپولیس توانسته شاکله اصلی مردان 11تایی خود را حفظ کند و اگر هم لزومی برای تغییر در ترکیب حس می شد، به بهترین شکل ممکن آن خلأ را جبران کرده. سیستم حاکم بر بازی های پرسپولیس در اکثریت قریب به اتفاق بازی ها آرایش های مختلفی از 2-4-4 بوده و استفاده مداوم از این سیستم باعث شده تا بازیکنان با یکدیگر خو بگیرند و اصطلاحاً «همدیگر را با چشم بسته پیدا کنند». این تسلط و این ثبات برای قرمزهای پایتخت قهرمانی های پیاپی و حضوری موفق در رقابت های آسیایی را به همراه داشت، آن هم در شرایطی که دیگر تیم های مدعی اندرخم یک کوچه به کلنجار بر سر فلانی و بهمانی می پرداختند.

برانکوی کروات در ماه های ابتدایی حضورش مزرعه بایر پرسپولیس را به خوبی شخم زد و مرزهای نامشخص قرمزها را با دیوارکشی محصور کرد تا همه بدانند اتفاقات مهمی در حال رخ دادن است. پرسپولیسی که قریب 10سال در حسرت جام لیگ برتر می سوخت را مدیران کارکشته و حمایت شده توسط نهادهای بالادستی با تمام اختیارات به برانکو تحویل دادند تا تئوریسین کروات از مخروبه، قصری به بزرگی تخت جمشید بسازد. قصری که حتی با خروج شاه کروات از ایران همچنان به قوت خویش باقی است و تندباد حوادث، تغییرات توفانی پس از مدیریت گرشاسبی-طاهری و ورود مربیان جدیدی مثل کالدرون و یحیی نتوانسته ابهت و عظمت آن را مخدوش کند.

در کیفیت مناسب و مطلوب بازیکنان پرسپولیس در سال های اخیر که شکی نیست و ترانسفرهای پی درپی قرمزها به لیگ های معتبر خارجی این ادعا را با مهر تأیید ممهور می کند اما «همه چیز بازیکن نیست». بازیکنان غالباً گران قیمت را مدیریت کردن سخت است و کنار آمدن با درخواست های مالی آنها دلِ شیر می خواهد اما مهم ترین قسمت همان حمایت ها و ثبات هایی است که اکثر باشگاه های ایرانی از آن بی بهره اند و دربه در به دنبال مقصر می گردند. مدیرانی که مربی را به چشم نتیجه گیری دوماهه می بینند و تمام ظرفیت های یک باشگاه را برای موفقیت درازمدت در اختیار سرمربی شان قرار نمی دهند، قاعدتاً نباید انتظار موفقیت های سریالی قرمزها را داشته باشند و برای جبران مافات به در و دیوار بکوبند. خوب یا بد، غلط یا صحیح، با رانت و یا بی رانت؛ پرسپولیسی ها تنها با ثبات و ایستادگی توانسته اند بهترین تیم ایران لقب بگیرند و کاری کنند که قرمزی لباس شان در هیچ جعبه مدادرنگی ای پیدا نشود.