همه چشم ها به تاشکند! همه نگـاه ها به پرسپولیس

 پرسپولیس امروز مأموریت آسیایی خود را در تاشکند تعقیب می کند و این با همه اهمیتی که دارد، چندان مهم نیست؛ چراکه پرسپولیس در گام اول، کاری کرد کارستان و شاهکاری آفرید که در شاهنامه ها نوشته و ثبت و ضبط شد!

شاهكار پرسپوليس، نه شكست دادن كامل عيار تيمي از قطر بود - تيمي چندمليتي از قطر- و نه زدن 3 گل به لخويا و نزدن سه، چهار گل ديگر! اهميت نمايش مقبول و مطلوب پرسپوليس در اين بود و در اين هست كه چشمه هاي زلالي از فوتبال ايراني را به رخ كشيد! شاهكار پرسپوليس در نوع بازي اش بود، نه در شدت پيروزي اش، نه در كامل بودن و تمام يافتگي پيروزي اش! شاهكار پرسپوليس آنجا بود كه براي بردن و براي برنده شدن، خود را رها كرد!

رها در تكنيك نابي كه «بن مايه» فوتبال ايران و خميره وجودي فوتبال هنري و فوتبال خلاقانه ايراني را تشكيل مي دهد! رها در فوتبال تيزهوش و بديهه سراي بازيكنان تيزهوش ايراني! رها و آزاد در آن نوع از فوتبال كه يك گوشه اش را در حركت منجر به گل مهدي طارمي ديديم!

حركتي كه به شكلي باورنكردني اتكا دارد به بازي خواني و تصويرسازي و قدرت تصور، از حركاتي كه «سپس» رخ مي دهد و «بعداً» نمود پيدا مي كند و در لحظه اي ديگر، متصل به لحظه اول، اتفاقي نوپديد را باعث مي شود! مثل گل اول پرسپوليس كه برآمده از يك شروع مجدد بود! مثل گل دوم كه ساده ترين حركات، در پيچيده ترين شكل آن بود و مثل همه رخداده هايي كه به كسب پنالتي و زدن سومين گل منجر شد!

درباره پرسپوليس، پيش از اين گفته بوديم «تيمي كه از نو، بايدش ساخت»! بازي امروز، به اين نوسازي لازم كمك مي كند! بازي با بنيادكار، در ادامه بازي با لخويا، فرصتي است براي نوعي از كمال يافتگي در فوتبال ارائه شده و ادامه يابنده در تيم پرسپوليس! تيمي كه توانست سرانجام در حد و اندازه هاي خودش استفاده كند! تيمي كه چون از بدسليقگي چيدماني دست برداشت؛ تيمي كه چون بازيكنان خود را در استفاده از قابليت هايش آزاد گذارد؛ تيمي كه چون فوتبال را ساده و سريع بازي كرد، كرد همه كارهاي ناكرده را! انجام داد همه حركات به ظاهر انجام نشدني را. پرسپوليس در يك آن، چون به «آني» متوسل شد كه در تيم خود نه كم، بلكه زياد هم دارد ناگهان و دفعتاً تيمي شد كه بايد مي شد. امروز، اين تيم تحول يافته و اين تيم متحول شده، مأموريت آسيايي خود را تعقيب مي كند! گام دومي كه اهميتش در چندي آن نيست و تأثيرش را در چوني اش بايد ديد!
آيا پرسپوليس راه استفاده و راز استفاده از آنچه را كه خود دارد و زياد هم دارد، در آستين دارد؟

آيا بازي ممتازي كه لخويا - حالا صدرنشين و پيشتاز ليگ قطر- را ميخكوب و زمين گير كرد، قابل تكرار هم هست؟ آيا كليد اين نوع بازي، در جيب پرسپوليس هست يا نه؟ آيا خوش سليقگي پرسپوليس، در استفاده از مردانش، دستخوش پاره اي از من بلدم ها و من مي گويم هاي غلط و نابجا نمي شود؟ آيا به تركيب «خوش تركيب» تيمي كه شاهكار پيشين را آفريد، احترام لازم و احترام بايسته و شايسته گذارده مي شود؟ آيا زوج سازي و ايجاد تركيب هاي سه نفره و بيشتر، از دستور كار پرسپوليس خارج نمي شود؟ - كه نبايد بشود- آيا هوس غافلگيري به سر كسي نمي زند و استخوان بندي و ستون فقرات تيم برنده، دستخوش تغييرات نابجا نخواهد شد؟
آيا پرسپوليس دروس حركتي و درس هاي تاكتيكي خود را آنقدر ملكه ذهن خويش كرده است كه در هيچ فشاري دچار عدول و راه گم كردگي نشود؟

***
پرسپوليس يك بار توانست، پس 100 بار هم مي تواند، به اين شرط كه خود را گم نكند! به اين شرط كه اصول ساده بازي اش را نپيچاند!