هنر شاخ شکستن/ این گل را باید خود تو می زدی، فقط خودت!

این گل به خودی را باید سیاوش یزدانی می زد؛ خود خود سیاوش. هیچ راهی جز این وجود نداشت. کسی که وعده خون به پا کردن داده بود، خودش باید خون می شد. این قاعده نانوشته فوتبال است. هیچوقت با فوتبال شوخی نکنید و هیچوقت برای آن «منم» نکشید، چون شاخ شکستن، تفریح یومیه فوتبال است.

این بار نوبت نقش جهان بود که شاهد یکی دیگر از شعبده های ناب «دادستانی فوتبال» باشد و نشان بدهد این لعنتی در انتخاب قربانیانش چه ظرافت حیرت انگیزی دارد. مثال ریز و درشت هم زیاد است؛ از پرویز مظلومی که رقص کنار زمینش وسط داربی ظرف ده دقیقه زیر رگبار ایمون زاید به کاریکاتوری هجوآلود بدل شد و در تاریخ ماند تا فرشاد احمدزاده که پیش از هفته آخر لیگ پانزدهم مغرورانه گفت تیمش ده گل به راه آهن می زند، اما آخرش این راه آهنی ها بودند که به پرسپولیس نایب قهرمان دلداری می دادند.

چهار سال پیش بایرن مونیخ برای رسیدن به فینال باید از سد بارسلونا می گذشت. قبل از آن بازی مانوئل نویر در یک سهل انگاری تاریخی گفت: «امشب به مسی نشان می دهم رئیس کیست»، مسی هم نامردی نکرد و آن ضربه چیپ دلربا را با پای غیرتخصصی زد؛ همان که بواتنگ را به سوژه جذاب کارتونیست های کل دنیا تبدیل کرد. چوی کانگ هی را یادتان می آید؟ همان سرمربی بی ادب کره جنوبی که قبل از آخرین بازی مقدماتی جام جهانی گفت: «از ایران بدم می آید، ترجیح می دهم ازبکستان به جای آنها صعود کند.» در اولسان اما رضا قوچان نژاد مثل تیر غیب در رفت و اشک چوی را درآورد. نیم ساعت بعد بازیکنان ما داشتند با پرچم ملی دور زمین می دویدند، اما کره ای ها وسط میدان رادیو به دست در هراس از آن بودند که در سیرک تاشکند، ازبکستان یک گل دیگر به قطر بزند و خودشان حذف شوند. شاید دیگر لازم نباشد در مورد مرد دیوانه ای بنویسیم که تور دروازه ایران را در ملبورن پاره کرد، اما خداداد عزیزی جدوآبادش را به هم دوخت.

این فوتبال است؛ جایی که بعد از باخت استقلال در داربی رفت پارسال، تنها وریا غفوری اشک می ریزد و در داربی برگشت خود او تک گل مسابقه را می زند. جلال حسینی کلا چند گل در فوتبالش زده؟ اما بهترین آنها را زمانی زد که تن کاته، سرمربی هلندی الجزیره در مورد رسیدن جلال به بازی برگشت گفت: «خب رسیده باشد، مگر او سوپرمن است؟» سوپرمن نبود، اما دقیقه نود پرواز کرد؛ مثل سیاوش یزدانی که دو ماه بنزین ریخت و دقیقه صدوبیست ویک، کبریت را خودش کشید.

جنون فوتبال، تا ابد پایدار باد!