هوملس و کنعانی زادگان؛ ما و آنها!

متس هوملس، مدافع میانی خوش نقش آلمانی، به بوروسیا دورتموند بازگشت. به تیمی که در آن، زیر نظر سرمربی همچون یورگن کلوپ، به اوج توانمندی و بازدهی فنی رسیده بود. از کجا به دورتموند بازگشت؟ از بایرن مونیخ. باشگاهی که اولین قدم های فوتبالی اش را در آکادمی همان باشگاه برداشته بود و انتقالش از دورتموند به بایرن، به نوعی، بازگشت به خانه محسوب می شد.

دقت کنید! دوبار رفت و برگشت. محصول آکادمی بایرن برای پیشرفت، به دورتموند می رود. برای کسب افتخار، به بایرن بازمی گردد و برای اثبات توانایی هایش، دوباره راهی دورتموند می شود. از قضا باشگاه های مبدا و مقصد، هر دو رقبای دیرینه و سختکوش بوندسلیگا هستند که سال هاست، کری خوانی و نبرد سختی برای اول بودن در فوتبال آلمان دارند.

اما در واقعیت چه اتفاقی می افتد؟ کدام جنجال رسانه ای بر سر این رفت و برگشت یک بازیکن مهم، میان دو باشگاه مهم، رخ می دهد؟ کدام آشوب ذهنی میان هواداران دوطرف ایجاد می شود؟ چقدر حکم تکفیر از دو سو برای بازیکن صادر کرده و می کنند؟

البته که قیاس میان فوتبال ایران با آلمان، از هرجهت، چه فنی، اقتصادی، سخت افزاری و حتی فرهنگ هواداری، قیاس مع الفارق است. اما فقط برای نمونه، یک قلم، پیوستن محمدحسین کنعانی زادگان به پرسپولیس را با پیوستن هوملس به دورتموند مقایسه کنید که از قضا هردو هم مدافع میانی هستند. از پیش از عقد قرارداد تا همین حالا، لابلای رسانه های مکتوب و مجازی، رسمی و هواداری، بحث بر سر کیفیت رفتن و آمدن این بازیکن داغ است. از کسانی که با قلم خود می نویسند تا کسانی که در کار کولاژ اخبار و تفاسیر مختلف و تولید خبر و یادداشت هستند. فصل مشترک همه شان هم کوبیدن باشگاه و بازیکن بابت چنین قراردادی است. اینکه پذیرش یک نقل و انتقال فوتبالی، با نمایه های مشترک، در دو فرهنگ فوتبالی متفاوت چقدر می تواند فرق داشته باشد را، می توان به عنوان یک شاخص بررسی علل تفاوت سطح کلی فوتبال دو کشور دانست. در یکی، عمده توش و توان کارورزان فوتبال، در پرداختن به حاشیه ها صرف میشود و در دیگری، حاشیه های زرد، کمترین نمود را در بطن فوتبال نمایش می دهند. هر مربی، مدیر و بازیکنی، در اتمسفر آلوده به حواشی، خواه ناخواه، بخش مهمی از وقت و انرژی و توانش را برای مقابله به آنها خواهد گذاشت و چیزی که در میدان رقابت ارائه می شود، از آنچه که واقعا قابل عرضه است، فاصله بسیار دارد.

تعدد رسانه های فوتبالی و کمبود خلاقیت در تولیدکنندگان محتوای آنها، کمابیش باعث نوشتن از روی دست یکدیگر و تکثیر اخبار، یادداشت ها و نوشته های سطحی است، که هیچ کمکی به واقعیت فوتبال ایران نمی کنند. نمونه هایی که چندین برابر بدترشان را در فضای مجازی می بینیم.

اگر بناست که هرکدام از مخاطبان و کارورزان فوتبال ایران، قدمی در جهت نزدیک شدن به سطح فنی و فرهنگی صاحبان درجه یک این پدیده در فوتبال بردارند، قدم اول، تلاش بی وقفه برای گریز و دور شدن از حاشیه ها و تن ندادن به جذابیت های پوچ و کاذب آن است. غول حاشیه هایی که رسانه های مکتوب و مجازی، پرورانندگان اصلی آن هستند، فضا را برای نفس کشیدن فوتبال تنگ کرده است. این یک خودکشی است.