هیات مدیره سرخابی ها؛ مرهم شفابخش یا نمک روی زخم؟!

 استقلال و پرسپولیس تاکنون آن طور که شایسته است از حضور هیات مدیره قوی بهره نبرده اند و در بسیاری موارد ضرر هم کرده اند . با این حال زمزمه تغییر هیات مدیره دو باشگاه با وجود شایعات موجود، هواداران را نگران تر از همیشه کرده است.

این روزها همه جا صحبت از خصوصی سازی ورزشی و به ویژه دو باشگاه استقلال و پرسپولیس است. هر روز اخباری و نکته ای در این باره منتشر می شود و هر روز بابی تازه به این مساله گشوده می شود. در این میان آن چه اهمیت فوق العاده زیادی دارد، بحث مدیریت و کادر مدیریتی دو باشگاه است که گویا مسئولان امر چندان مهم تلقی اش نکرده اند. وزارت ورزش و جوانان اعلام کرده که به زودی ترکیب جدید هیات مدیره دو باشگاه پرطرفدار ایران را معرفی می کند با این که استقلال و پرسپولیس در سال های اخیر از ناحیه هیات مدیره آسیب دیده اند و مشکلاتی برایشان پیش آمده، اما گویا باز هم قرار نیست این مساله به طور کلی حل و فصل شود.

نام بردن از افرادی که هیچ گونه سابقه مدیریت در کارنامه خود ندارند به عنوان گزینه عضویت در هیات مدیره این باشگاه بیش از هر چیز هواداران را نگران می کند که قرار است سکان هدایت باشگاه محبوب شان به چه کسانی تحویل داده شود.

از زمانی که استقلال و پرسپولیس به دولت سپرده شدند، هیات مدیره لفظی غریب برای آنها بود. این هیات یا نبود یا اگر هم بود از کسانی تشکیل شده بود که هیچ تاثیری در روند حرکت باشگاه نداشتند.

کافی است به ترکیب هیات مدیره سرخآبی ها در فصل گذشته نگاهی بیندازیم تا به نکات کلیدی دست یابیم. در فصل گذشته – و البته فصل های قبل – مدیرعامل های استقلال و پرسپولیس بارها از عدم همراهی هیات مدیره در پیش برد برنامه ها و جذب سرمایه گله کردند. هر چند در مقاطعی این انتقادها جای خود را به تعریف داد، اما در مجموع عملکرد اعضای هیات مدیره سرخابی ها چندان مطلوب نبوده است.

حسین شهریاری، مقداد نجف نژاد، حسین زمانی، منصورپورحیدری و علی فتح الله زاده اعضای هیات مدیره استقلال هستند.

نفر نخست یک نظامی بازنشسته است که پیش تر مدیریت باشگاه صبا باتری (صبای قم) را بر عهده داشت و به همراه این تیم به لیگ قهرمانان آسیا راه یافت، اما در نهایت نتیجه نگرفت. او تنها عضو هیات مدیره است که سابقه مدیریت جدی در ورزش دارد و اتفاقا گزینه جدی و البته غیر رسمی جانشینی فتح الله زاده هم همیشه مطرح بوده است.

اگر شهریاری مدیرعامل استقلال شود، شاهد مدیریت یک نظامی دیگر در لیگ برتر خواهیم بود. پیش از این سردار رویانیان، تیمسار ملاحی، سردار عزیز محمدی، سردار جعفری و سردار آجرلو، نظامی هایی بودند که در فوتبال مدیر شدند.

دومین عضو هیات مدیره استقلال، مقداد نجف نژاد، رییس فراکسیون ورزش مجلس شورای اسلامی است. این که در خانه ملت، بر چه اساسی تقسیم بندی صورت می گیرد بنا بر چه کارنامه ای اعضای فراکسیون ها انتخاب می شوند، بحث دیگری است که در جای خود باید بررسی شود، اما آنچه به وزارت ورزش و جوانان مربوط است این که چرا یک نماینده مجلس شورای اسلامی به عضویت هیات مدیره یک باشگاه منصوب می شود و اصلا در همه ی این سال ها که نمایندگان به هیات مدیره استقلال و پرسپولیس رسیده اند چه آورده ای برای این باشگاه ها داشته اند؟

این حرف درباره عضو سوم هیات مدیره استقلال یعنی حسین زمانی هم صدق می کند.

آیا تاکنون استقلال از وجود دو نماینده مجلس شورای اسلامی در هیات مدیره اش سودی برده است؟ اظهار نظر مدیران و کارشناسان و شواهد نشان می دهند که پاسخ منفی است.

تنها عضو فوتبالی هیات مدیره استقلال منصور پورحیدری است که صد البته او هم تجربه مدیریت ندارد و تنها می تواند رابط فنی تیم و هیات مدیره باشد.

در سوی دیگر شهر، هیات مدیره پرسپولیس هم چندان پر و پیمان نیست. جمشیدی، اکبری، نامی ، رویانیان و پروین، اعضای هیات مدیره سرخ ها را تشکیل داده اند.

جمشیدی پیش از این عضو هیات مدیره باشگاه پیکان بود و حالا رییس مرکز همایش های صدا و سیما است. اکبری در دولت گذشته، معاون ورزش شهرستان های وزارت ورزش و جوانان بود. مهندس نامی، وزیر ارتباطات دولت دهم بود و سردار رویانیان هم که وضعیتش بر همگان روشن است. علی پروین هم مانند پورحیدری استقلالی ها نقش رابط را ایفا می کند با این تفاوت که موقتا صندلی مدیریت باشگاه را به او سپرده اند.

چرا دولت ها افرادی را در هیات مدیره سرخآبی ها جای داده اند که حضورشان هیچ نفعی برای باشگاه ها ندارد؟ چرا حالا که بحث تغییرات هیات مدیره ها مطرح است، باز هم نام هایی شنیده می شود که اگر تجربه شان کمتر از افراد فعلی نباشد، بیشتر هم نیست؟ چرا سرنوشت دو باشگاه بزرگ ایران به افرادی کاردان، مدیر و اقتصاددان سپرده نمی شود؟

پرسشی که مسئولان وزارت ورزش و جوانان باید به آن پاسخ دهند این است که تا زمانی که استقلال و پرسپولیس خصوصی نشده اند، قرار است چه کسانی کادر مدیریتی باشگاه ها را تشکیل دهند؟ چه اشکالی دارد به جای افراد بی تاثیر و به قول بسیاری از کارشناسان "دکوری" چند فرد اقتصاددان یا آشنا به تجارت در راس هرم مدیریتی قرار بگیرد که دست کم برای باشگاه ها سرمایه جذب کند؟ هیات مدیره سرخابی ها قرار است مرهم شفابخش آنها باشد یا نمک روی زخم آنها بپاشد؟!

به راستی مشکل کجاست؟