ورود کالدرون به قصر!

پرسپولیس با نتیجه خردکننده 3-0 به الهلال باخته بود؛ پنجم خرداد 1394. تیم، عصبانی و از هم گسیخته نشان می داد. مهدی طارمی در بازی رفت با حرکت دست و نشان دادن سر بریدن، گلش را جشن گرفته بود؛ یک رفتار غیرحرفه ای که عربستانی ها را آنقدر عصبانی کرد که تمام مدت روی اعصابش راه رفتند و بالاخره کارت قرمز گرفت و اخراج شد؛ تکمیل فاجعه!

سوشا مکانی، بابک حاتمی، رضا خالقی فر، رضا نورمحمدی و... به اندازه کافی خوب نبودند. از آن ترکیب بازنده، هادی نوروزی دیگر روی زمین نیست و تنها احمد نوراللهی، علی علیپور و امید عالیشاه هنوز قرمز می پوشند. در کنفرانس پس از بازی اما برانکو ایونکوویچ که کمتر از 40 روز بود روی نیمکت پرسپولیس می نشست همه را غافلگیر کرد. او گفت: «قهرمانانه شکست خوردیم»!

هواداران که فصل را با رتبه نازل هشتم تمام کرده بودند از این جمله رنجیدند. شکست سه گله و حذف از لیگ قهرمانان آسیا و ادعای شکست قهرمانانه؟! برای نسلی که در این سال ها فقط جام های برانکو را می شمارند می شود قصه آن روز را تعریف کرد؛ اینکه این آغاز برانکو ایوانکوویچ بود. برخاستن ققنوس از خاکستر.

اما روزگار گابریل کالدرون وارونه است. او در حالی وارد قصر می شود که یک الماس تراش خورده را کف دستش گذاشته اند. با آن باید چه کار کند که بهتر از چیزی که در حال حاضر است بشود؟ صیقل و تراش دوباره ممکن است حتی آن را از اعتبار و کیفیت بیندازد اما هواداران بیشتر می خواهند. عطش آنها سیری ناپذیر است. برای هوادارای که سه سال پشت سر هم قهرمانی را جشن گرفته هر نتیجه دیگری شکست است.

برانکو فضای فوتبال ایران را می شناخت ولی کالدرون احتمالا هر روز صبح که از خواب بیدار می شود اول چند لحظه فکر می کند بعد یادش می آید در تهران است. جنگ قدرت پیرامون باشگاه شکل گرفته. آنها که در دوران برانکو دور مانده بودند حالا سهم می خواهند. تیم دست کم روی کاغذ اندازه حریفان یارگیری نکرده است و هنوز خون قدیمی در رگ هایش می دود. بازیکنان و هواداران با تردید به کیفیت مربی جدید نگاه می کنند و مربی هم هنوز جای پای خودش را محکم نکرده است. یک آرژانتینی تنها در میان شاهزادگان پارسی که البته همه می خواهند پادشاه باشگاه باشند!

او علی رغم تحسین های دیپلماتیکی که در نخستین پیام نثار هواداران و باشگاه کرد بعید است بداند وارد چه دنیایی شده است. بخش بزرگی از فضای فوتبال ایران را «هواداران مجازی» تشکیل می دهند؛ همان ها که نیامده برای او ده ها پیج اینستاگرامی قلابی ساختند؛ همان ها که خیلی زود برای گابریل کالدرون لقب های بزرگ می سازند و از او توقعات بزرگتری دارند که اگر برآورده نکند خیلی زود رویا جایش را به کابوس می دهد و او یا باید از در قصر بیرون برود یا پنجره انتظارش را می کشد! این روزها کالدرون بودن در ایران کار سختی است.