وطن خواه: دهداری وصیت کرد حرفی نزنم

پس از ۳۰ سال مرور اتفاقات رخ داده در تیم پرحرف و حدیث پرویز دهداری می تواند بخش هایی از ابهامات آن تیم را برطرف کند.
رضا وطن خواه در یکی از بزنگاه های مهم فوتبال ایران در متن کار حضور داشته است. وقتی ۱۵ ملی پوش تصمیم گرفتند پرویز دهداری را در نیمکت تیم ملی تنها بگذارند، وطن خواه دستیار دهداری بود. هم او بود که در آخرین لحظات عمر دهداری افتخار داشت تنها فرد حاضر بر بالین معلم اخلاق باشد.

در سالروز درگذشت پرویز دهداری هستیم. منش ایشان در فوتبال ایران زبانزد است و شما دوستی دیرینه با ایشان داشتید.
همه گفته ها انجام شده اما متاسفانه رفتار و منش دهداری روز به روز کمتر می شود. دیگر مردم به جوانمردی و پهلوانی اهمیت نمی دهند. نمی گویم اصلا اهمیت نمی دهند بلکه این مسائل در فوتبال ما کم رنگ شده است. فکر نکنم حالا حالاها کسی مثل دهداری پیدا شود.

کمی از منش ایشان بگویید.
سی و چند سال با او زندگی کردم. دهداری و امثال او مجانی داشته هایشان را در اختیار جوان ها قرار می دادند. آنها با افتخار زندگی کردند بدون آنکه پشتوانه مالی زیادی داشته باشند. برخی ها قدرشناس هستند ولی امروز خیلی ها تا حرفی زده می شود می گویند باید دنبال پول بگردیم. منصور پورحیدری یک سال با بیماری دست به گریبان بود اما کسی با او کاری نداشت اما تا فوت کرد قیامت شد و همه آمدند. به جرات می گویم ۸۰ ـ ۹۰ درصد آنها فقط آمده بودند خود را نشان دهند. از من هم خواسته شد که بیایم اما نرفتم و گفتم که حضوری به منزلش می روم و تسلیت می گویم.

مرحوم دهداری پرورش یافته مکتب شاهین بود...
از سال ۱۳۴۲ در خدمت او بودم. آن زمان فقط ۱۷ سال داشتم. برادرم بازیکن شاهین بود و مرا هم با خود به آنجا برد. من در شاهین شاگرد مرحوم دکتر اکرامی، برومند و دهداری بودم. از آن زمان تا وقتی مرحوم دهداری چشم از جهان فرو بست کنارش بودم و حتی در لحظه آخر عمرش تنها کسی بودم که بر بالینش حضور داشتم. او آخرین بار به من نگاه کرد و جان سپرد.

در زندگی پرویز دهداری چه درس هایی برای نسل جوان فوتبال ایران هست؟
او شاخص های زیادی در مربیگری و اخلاق و رفتار داشت. یکی از آنها این بود که بدون چشم داشت خیلی از جوان ها را به فوتبال آورد و حتی قبل از آنکه به تیم ملی بیاید در تیم هما بازیکنان زیادی را پرورش داد. در شاهین هم دکتر اکرامی مدیر بود ولی در بعد فنی "پرویز خان" در گزینش ها به تحصیلات و اخلاق اهمیت می داد. او حتی خیلی از حقوقش را خرج بازیکنانی کرد که بعدها فوتبالیست های بزرگی شدند و در تحصیلات پیشرفت کردند و حالا در ایران یا خارج از کشور زندگی می کنند. علت اینکه هنوز دهداری را دوست دارند همین است.

پرویز دهداری به معلم اخلاق معروف است اما وقتی او سرمربی تیم ملی بود به دلایلی ۱۵ ملی پوش تصمیم گرفتند استعفا دهند و حتی گفته می شد سخت گیری های شما یکی از آن دلایل بوده است.
هر کسی می تواند هر چیزی که می خواهد بگوید. متاسفم که "پرویز خان" به من وصیت کرد درباره آن اتفاق حرفی نزنم و اصلا صحبت نکنم. بهتر است شما هم پیگیرش نباشید. درست است که بدون گذشته نمی شود زندگی کرد اما نباید دائم به آن نگاه کرد. هر انسانی اشتباه می کند.

ـ ولی آن اتفاق آثار مثبتی هم داشت و تیم ملی صاحب یک نسل تازه شد
بله خوشبختانه فوتبال ضرر نکرد و جوان های جویای نامی آمدند که "پرویز خان" آنها را پرورش داد و نقطه اوج آنها وقتی بود که علی پروین تیم ملی را در بازی های آسیایی قهرمان کرد.

پس قصد ندارید درباره آن روزها حرف بیشتری بزنید؟
بهتر است نبش قبر نکنیم و به نکات مثبت فکر کنیم. زمان همه چیز را عوض می کند. چیزی که نباید عوض شود اخلاق، تحصیلات و احترام به بزرگ ترهاست. خیلی از پیشکسوتان که برای فوتبال زحمت کشیدند حالا خانه نشین هستند. برای کسی مثل علی جباری متاسفم که دو فرزندش را از دست داده است اما کسی می داند که چطور زندگی می کند؟ آیا زندگی کاپیتان سال های زیاد استقلال باید اینطور باشد؟

خودتان چطور ایام می گذرانید؟
خوشبختانه این شانس را داشتم که برادرم در شاهین بود و مرا به آنجا برد در نتیجه تحصیلاتم را ادامه دادم و حالا استاد دانشگاه هستم. خیلی از هم نسلان من در تیم های دیگر مثل تاج بازی کردند و دنبال تحصیلات نرفتند و حالا هم بیکارند و در خانه نشسته اند. حجازی، مظلومی، پورحیدری و ... درگذشته اند و خدا بیامرزدشان اما باید مرده های متحرک را دریابید و آنها را زنده کنید. رسانه ها باید به فدراسیون فوتبال و وزارت ورزش تلنگر بزنند و بگویند که خواب هستید! آیا وزیر ورزش اکبر افتخاری یا اکبر کارگر را می شناسد؟ رسانه ها باید آنها را آگاه کنند.

باشگاه ها هم می توانند به پیشکسوتان خود بیشتر بها بدهند...
باید به کسانی که از جوب نمی توانستند بپرند و حالا مدیرعامل یک باشگاه شده اند بگویم که از پیشکسوتان خود استفاده کنید و از آنها به عنوان سرپرست، مشاور تیم های پایه یا مدیر فنی کمک بگیرید. خیلی از آنها فقط توجه می خواهند. باید آسیب شناسی شود که چرا برخی فوتبالیست ها بعد از دوران قهرمانی شان به دام اعتیاد افتادند؟ آنها بیکار بودند و کسی به توانایی شان بها نمی داد.