وطن خواه: می توانسیم 10 گل به استقلال بزنیم

پیشکسوت پرسپولیس، گفت: در شهرآورد سال 52 که با 6 گل برابر استقلال به برتری رسیدیم، اگر بازی چند دقیقه دیگر ادامه پیدا می کرد توان زدن 10 گل به حریف را داشتیم.
رضا وطنخواه یکی از بازیکنان تاریخ ساز پرسپولیس محسوب می شود، او از جمله اولین فوتیالست هایی است که با انحلال باشگاه شاهین، پیراهن قرمز را پوشید و سال ها برای پرسپولیس به میدان رفت.
وطنخواه در مصاحبه با ما حرف های جالبی را بر زبان آورد، متن این گفت وگو بدین شرح است:

*فوتبال را چطور آغاز کردید؟
برادر بزرگ ترم که از فوتبالیست های بزرگ و خوشنام فوتبال ایران محسوب می شود در راه آهن بازی می کرد و بعد به شاهین رفت. به کمک او راهی راه آهن شدم، آن روزها شاهین زمین نداشت و برای بازی دوستانه مقابل راه آهن به زمین ما آمده بود، من خیلی خوب بازی کردم، هیچ وقت فراموش نمی کنم 16 سال سن داشتم، وقتی این مسابقه دوستانه به پایان رسید «حمید جاسمیان» پیشنهاد همکاری داد.

*و شما بازیکن شاهین شدید؟
تا روزی که شاهین منحل نشده بود برای این تیم بازی کردم، هیچ وقت فراموش نمی کنم سال 1346 بود و با شهباز بازی داشتیم، ناصر حجازی و غلامحسین مظلومی در شهباز بازی می کردند، با اینکه یک بر صفر عقب افتادیم و ابراهیم آشتیانی از زمین اخراج شد اما در نهایت توانستیم سه گل بزنیم و برنده از زمین خارج شویم. فردای آن روز در کمال تعجب با دستور برخی مسوولان شاهین منحل شد.

*و پرسپولیس تشکیل شد؟
بله، این اتفاق افتاد و ما به پرسپولیس رفتیم، اولین بازی که انجام دادیم مقابل استقلال بود، البته این جدال دوستانه بود و با تساوی بدون گل به پایان رسید.

*خیلی زود فوتبال را کنار گذاشتید؟
در سن 31 سالگی فوتبال را کنار گذاشتم، علی پروین وقتی از تصمیم من باخبر شد خیلی تلاش کرد تا مرا منصرف کند، اما تصمیم خودم را گرفته بودم.

*علی پروین چرا می خواست شما را از خداحافظی منصرف کند؟
او می گفت برای خداحافظی کردن خیلی زود است و می توانیم چند سال دیگر در پرسپولیس در کنار هم بازی کنیم. به او گفتم من این قدر به چمن های آزادی و شیرودی لگد زده ام که خجالت می کشم. تصمیمی که گرفته بودم جدی بود و رفتم دنبال تدریس در دانشگاه. شاید باور نکنید اما از فوتبال بازی کردن خسته شده بودم و می خواست معلمی کنم.

*از این تصمیم هیچ وقت پشیمان نشدید؟
نه! آن موقع در فوتبال پولی نبود، شاید اگر پولی می دادند چند سال دیگر بازی می کردم و بعد خداحافظی می کردم.

*چه خاطره ای در تمام این سال ها در ذهن شما نقش بسته است؟
بدون اغراق می گویم ورزش کردن پر از خاطره است چه آن روزها که برنده از زمین خارج می شوی و خوشحالی و چه در روزهای شکست که از فرط ناراحتی حوصله هیچ چیز و هیچ فردی را نداری. اما من می خواهم از دکتر اکرامی مرد بزرگ نام ببرم که با دانشگاهی کردن من و خیلی های دیگر سرنوشت زندگی مان را به خوبی تغییر داد و همیشه گفته ام و باز تاکید می کنم تا آخرین روزی که نفس می کشم مدیون خوبی های او هستم.

*شما در شهرآورد 52 بازیکن پرسپولیس بودید، یک نتیجه عجیب و رویایی را رقم زدید.
همیشه در فوتبال جهان چنین اتفاقاتی رخ می دهد، در یک بازی تیمی رقیب سنتی اش را با گل های زیاد شکست می دهد اما این نتیجه هیچ وقت دیگر تکرار نمی شود، شهرآورد سال 52 استثنا بود.

*به طور حتم فکر نمی کردید با گل های زیاد برنده از زمین خارج شوید؟
نه من بلکه هیچ کس دیگری باور نمی کرد بتوانیم در آن مسابقه6 گل  به استقلال گل بزنیم، آلن راجزر مدام در رختکن می گفت، چه اتفاقی در این بازی افتاده است. من یک خاطره دیگری هم دارم.

*چه خاطره ای؟
وقتی برای گرم کردن وارد زمین شدیم غلامحسین مظلومی را دیدم، او گفت تیمسار خسروانی به ما وعده داده است اگر شما را شکست دهیم 3 هزار تومان پاداش خواهد داد. بعد از اینکه بازی تمام شد و به رختکن رفتیم من این ماجرا را برای علی پروین تعریف کرد و او به اطلاع مدیران باشگاه رساند و در نهایت بابت پیروزی 6 بر صفر مقابل استقلال، 300 تومان پاداش گرفتیم.

*واقعا چه شد که در آن مسابقه 6 گل به استقلال زدید؟
پرسپولیس در آن بازی کاملا هجومی بود. وقتی گل دوم را به استقلال زدیم علی جباری برای جبران گل های خورده به بازیکنان می گفت حمله کنید و توانستیم با استفاده از ضد حملات چهار گل دیگر به استقلال بزنیم. بازی از دست استقلال خارج شده بود و اگر داور سوت پایان مسابقه را به صدا در نمی آورد و چند دقیقه دیگر ادامه داشت، تعداد گل هایمان را به عدد 10 می رساندیم.