وقتی بعضی چیزها سر جایش نمی نشیند/ اعتبار مخدوش شده سرخ ها

از وقتی سرپرست پرسپولیس تصمیم گرفت به جای جاری ساختن حکم انصاف و عرف جاری در باشگاه ها برخی لیدرهای «سرخ» را در جایی ننشاند که سزاوار آنها است، مراتب مخدوش سازی اعتبار یکی از دو باشگاه بسیار پرطرفدار ایران و آسیا شکلی جدی تر و سریع تر از همیشه به خود گرفت.

تماشاگران و هواداران البته ولی نعمت های هر باشگاهی هستند و بدون آنان زندگی باشگاه ها معنایی ندارد و اگر تیم ها برای پیروزی جان می دهند با هدف جان بخشیدن به سکوهای سردی است که فقط گرمای پیروزی آنها را صاحب گرمای حیات می کند اما وقتی سهم هوادار از چیزی که شایسته است بسیار بیشتر شود و کانونی از لیدرها شکل بگیرد که انجمن های عادی هواداران را نیز متاثر از خویش سازد باید به طور جدی نگران شد، بخصوص اگر مدیر اجرایی اول باشگاه به جای رعایت سلسله مراتب و اصل شمردن تیم و بازیکنان و هواداران عادی اش با برخی لیدرها به گونه ای راه بیاید که ناقض اصول باشگاهداری و نافی انگاره های ورزشی است.

در تضاد با روحیات مرد سختکوش
حمیدرضا گرشاسبی در تمامی سال های خدمتش به ورزش مرد سختکوشی شناخته شده که «ملاحظات» را بر «انصاف و عدل» حاکم نساخته و چه در دوره حضورش در تربیت بدنی خوزستان و چه در سال های خدمتش در سازمان تربیت بدنی و وزارت ورزش کوشیده است حق را به حقدار بدهد. تلقی او از بسیار مهم بودن هواداران تلقی درستی است اما اگر این کار به قضایای تاسف آور روزهای اخیر منتهی شود باید به این نتیجه رسید که جانشین اکبر طاهری در پرسپولیس به مسیری گام نهاده که شاید فرجامی نه چندان مساعد و چیزی شبیه به پایان کار سلف وی را برای او پی ریزد. سبب ها و دلایل درگیر شدن کاپیتان های پرسپولیس با برخی لیدرهای این تیم هر چه بوده باشد در این واقعیت تغییری به وجود نمی آید که مادامی که هر چیزی سر جای خودش ننشیند و هوادار فقط هواداری نکند، حتی باشگاهی مثل پرسپولیس نیز به سوی بیراهه ها خواهد رفت.

جاده ویران سازی خویش
تشکیل کانون های رسمی هواداران در هر جامعه صاحب فوتبال و در هر کشور و هر باشگاهی نه تنها عیب ندارد بلکه کاری مفید و ایجادکننده زمینه های سالم سازی محیط است اما اگر برخی هواداران حقی را برای خود قایل شوند که بیش از حدود شناخته شده است و رفتار مدیران باشگاه شبیه به چیزی باشد که این هفته از سرپرست پرسپولیس مشاهده شد، شک نکنید که فقط طی طریق هر چه سریع تر در جاده «ویران سازی خویش» آغاز شده است و از این پس سنگ روی سنگ بند نخواهد شد و برخی لیدرها – که البته در اقلیت اند – در تصمیم ها و ارتباط های بزرگ تر هم سهمی بیش از معمول را طلب خواهند کرد.

تیمی که همچنان «باشگاه» نمی شود
عجیب است که در حرف های سی، چهل سال اخیر جعفر کاشانی رییس هیات مدیره پرسپولیس صد بار این شعار تکراری و ملال آور «تیم ما باید تبدیل به باشگاه شود» را شنیده ایم ولی نه تنها اجرای آن را به رغم شخصیت متعالی کاشانی و دیدگاه های ارزنده او هرگز به چشم ندیده ایم، بلکه شاهد ماجراهای اخیر لیدرها در همان باشگاه (ببخشید تیمی!) بوده ایم که مدیریت اعلای آن با او است. آیا مدیران سرخ از این طریق می خواهند «تیم»شان را به «باشگاه» تبدیل کنند و تبدیل به نمادی یگانه و نادیده از باشگاهداری در کشورمان شوند؟