وقتی خلعتبری زنده بود...

سال ها قبل از آن که این محمدرضا خلعتبری در فوتبال ایران بدرخشد و در یک بازی با پیراهن ابومسلم دیه گو آرماندو خلعتبری لقب بگیرد و روزنامه ها تیتر بزنند یک جوان ۵۰ کیلویی ۵ پرسپولیسی را جا گذاشت، فوتبال ایران ستاره دیگری داشت، درست به همین نام و همشهری خلعتبری امروز... آن محمدرضا خلعتبری که از امروز باید کنار نامش زنده یاد گذاشت، درست مثل این خلعتبری که هرچه خاک پیشکسوت فقید فوتبال رامسر است، عمر او باشد اهل رامسر بود و پیراهن پرسپولیس را می پوشید.

امروز فوتبال دوستان رامسری پیکر این ستاره فقید فوتبال را به خاک می سپارند و فرداشب هم قطعاً برنامه ۹۰ کلیپ کوتاهی از مراسم خاکسپاری اش پخش می کند و رسانه های ورزشی هم پر می شود از یاد و یادواره این فوتبالیست بااخلاق که بعد از مبارزه ای طولانی با بیماری سرطان، جان به جان آفرین تسلیم کرد. اما کاش این یادواره ها را روزی می نوشتیم که خلعتبری زنده بود. کاش یک شاخه از این دسته گل هایی که از امروز بر سر مزارش می گذاریم را تا دیروز برای خودش می بردیم. کاش کلیپ خلعتبری آن روز و روزگار پخش می شد که خودش بود و به چشم بود می دید قدرشناس پیشکسوتان هستیم.

تمام زندگی ما شده همین ای کاش و افسوس و حسرت... خدا خلعتبری رفته را بیامرزد و ما را به راه راست هدایت کند که قدر مانده ها را بیشتر بدانیم. کاری نکنیم که دوست و دشمن بگویند در فوتبال ما مثل زندگی مان قیمت مرده ها از زنده ها بیشتر است و صرفه در مردن!