يادداشت روز ؛ وقتي آزادي خاليست!

نه مساوي با استقلال خوزستان در آزادي فاجعه است و نه حتي قهرمان نشدن در نيمفصل.آنچه امروز بر سر پرسوليس آمده و هيچكس نگرانش نيست تعداد كم تماشاگراني است كه روز به روز هم از همين تعداد كم شان كاسته مي شود.آخرين بار كه قرمزها مي توانستند با پيروزي در يك ديدار خانگي، قهرمان نيم فصل شوند چه زماني بود؟همين اتفاق به خودي خود باعث مي شود حتي در روز وسط هفته دست كم 40 هزار هوادار با استاديوم بيايند.اما حالا مي بينيم در بهترين حالت تنها 15 هزار تماشاگر به آزادي مي آيند و قطعا با ادامه اين روند،اين تعداد كمتر هم خواهند شد.آنچه موجب فرار هوادار از ورزشگاه شده  قطعا رابطه مستقيمي با نوع بازي تيم دارد.پرسوليس 110 هفته فوتبالي هرگز طعم صدر جدول را نچشيد اما در طول همين مدت ركوردار هوادار بود.انها حتي در روز ميانه هفته هم سابقه پر كردن آزادي را داشتند اما حالا كه شانس اول قهرماني به حساب مي آيند سكوهايشان خالي تر از هميشه است.آنچه در پايان هر بازي اهميت دارد نتيجه است و علي دايي پيرو همين دكترين پيش مي رود اما اين فرمول براي پر كردن ورزشگاه كفايت نمي كند.فصل قبل كه استقلال با بردهاي ناپلئوني و فوتبالي تقريبا كسالت بار موفق شد قهرماني را از آن خود كند دقيقا با چنين معضلي رو به رو بود؛خالي بودن آزادي هنگام بازي هاي خانگي.در ان برهه بازيكنان آبي در مصاحبه هاي خود ادعا مي كردند دليلش را نمي دانيم چرا هواداران از بازي هاي خانگي استقبال نمي كنند. به گفته آنها اگر پرسپوليس در جايگاه شان بود قطعا دو برابر اين تماشاگر به ورزشگاه مي آمد. اما امسال دقيقا همان حادثه تكرار شده است؛قرمزها به صدر جدول آمدند اما خبري از تماشاگر نيست.علت روشن است؛تيم دايي براي ابتدا براي گل نخوردن به ميدان مي آيد و با اين روش شما هرگز نمي توانيد ورزشگاه را پر كنيد. در بهترين حالت در بازي هاي سرنوشت ساز انتهاي فصل شايد ورزشگاه به خاطر اهميت قهرمان شدن پر شود وگرنه كسي حاضر نيست زحمت سفر تا غرب تهران را به جان بخرد و در نهايت شاهد يك پيروزي نهايت يك بر صفر باشد.

بازي پرسپوليس و استقلال خوزستان دقيقا مشابه همه بازي هاي خانگي اين فصل قرمزها بود؛نيمه اول به سردترين شكل ممكن دنبال شد و در نيمه دوم قرمزها نهايتا صاحب 4موقعيت شدند كه اين بار شانس همراهشان نبود تا يكي از اين معدود موقعيت ها درون دروازه حريف برود.كسي از فرمانده فاتح آمار كشته ها را نمي گيرد از اين رو حالا كسي از دايي كه بعد از سال ها اين تيم را به صدر جدول آورده، نمي پرسد چرا فوتبال تيمت ملال اور است.چرا هميشه يك نيمه را قرباني مي كني و در نيمه دوم مي خواهي از چند موقعيت خاص به گل برسي؟كسي از دايي چيزي نمي پرسد اما خالي بودن ورزشگاه در روزي كه پرسپوليس مي توانست قهرماني نيم فصل را بعد از سال ها در آزادي جشن بگيرد خودش آينه تمام قدي است از وجود يك نارضايتي.كاش دايي اين چيزها را هم ببيند.